எங்கேதான் தப்பித்து ஓடுவது?

பல்வேறு வகையான 'பொல்யூஷன்' களைப் பற்றி உலகமே கவலைப் படும் போது, இந்தியர்களாகிய நாம் 'Noise Polution'  என்று வரும்போது,  அலட்டிக் கொள்வதேயில்லை! ஏனெனில் நாம் பொதுவாக சப்தம் விரும்பிகள்.  கூடுதல் சப்தம் கூடுதல் குஷி. 

குடியிருப்பு பகுதிகளில், பகலில் 55db  ஆகவும்- இரவில் 45 db ஆகவும், அரசாங்கம், சப்தத்தின் அளவை நிர்ணயித் துள்ளது.  யார் இதுபற்றி கவலைப் படுகிறார்கள்?



இந்த வருடம் மார்ச் மாதம், மத்திய வன-மற்றும் சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு அமைச்சகம், இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களில்,(தில்லி,மும்பை, கொல்கத்தா, லக்னோ, பெங்களூரு, சென்னை மற்றும் ஹைதராபாத்) 'நாய்ஸ்' பொல்யூஷன் பற்றிய தகவல்களை திரட்டியது.  இத்தகவல்கள் முடிவுகள்,  வணிக மற்றும் குடியிருப்பு பகுதிகளில் உள்ள சப்தங்களின் அளவு, உடல் நலத்திற்கு கேடு விளைவிக்கும் அளவைத் தாண்டி, அரசாங்கம் நிர்ணயித்த சப்த் அளவையும் தாண்டி அபாயகரமாக அளவை எட்டியுள்ளதை சுட்டிக் காட்டியது. 


சப்தம் எப்படி உடல் நலத்தினை பாதிக்கும் என்கிறீர்களா? 


பிரச்சினையே அதுதான். இந்த "NOISE POLLUTION" பற்றி பெரும்பாலான மக்களுக்கு விழிப்புனர்வு இல்லை 


மிகுந்த சப்தம், உயர் ரத்த அழுத்தம்,  உயர் இருதய துடிப்பு, மன ரீதியான பாதிப்பு, எரிச்சலைடைவது போன்றவற்றை உருவாக்கும்.  மிக முக்கியமாக நாம் அமைதியினை இழக்கிறோம்.


உதாரணமாக சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது, நமது பேருந்துகளின் அலறும் "ஹார்ன் சப்தம்"  நம்மை என்ன பாடு படுத்துகிறது?  


நமது மட்டமான,  'டிரைவிங் கலாச்சாரம்' , நாய்ஸ் பொல்லியூஷன் பற்றிய விழிப்புனர்வின்மை, நாளும் பெருகிவரும் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை, அதற்கேற்ற வகையில் அகலமான சாலைகள் இல்லாதது ஆகிய யாவும் 'நாய்ஸ் பொல்லியூஷனை' அதிகரிக்கின்றன.  

சூரியன் உதயமாகும் போதே, காது கிழிபடும் சப்தங்களும் துவங்கி விடுகிறது. ஆடி மாதம், கார்த்திகை மாதம் என்றால் விடியற் காலை மூன்று அல்லது நான்கு மணிக்கே, இந்த இரைச்சல் துவங்கிவிடும். கோவில் களைத்தான் சொல்கி றேன்!! 

தெருமுழுக்க 'கோன்' 'ஸ்பீக்கர்களை' நிறுவி,  "எல்.ஆர். ஈஸ்வரி யிலிருந்து"  துவங்கி இன்றைய புது பாடகர்கள் வரை ஓயாமல் அலறுவார்கள்.  இரவு எத்தனை நேரம் வரையிலும் கத்தலாம். கேட்பாரில்லை. 

கோயில்களுக்கிடையே 'அலறல்' போட்டி இருக்கும் போலிருக்கிறது. ஒருவர் இருபது 'ஸ்பீக்கர்' கட்டினால் மற்றோருவர் 30 .  கோயில் என்பது அமைதியாய் இருக்க வேண்டிய இடம் என்பதை இவர்களுக்குச் யார் சொல்லுவார்கள்? கொஞ்ச நேரம் ஆடாமல் நின்றால் நமது காதிலும் ஒரு 'கோன்' 'ஸ்பீக்கரை கட்டிவிட்டு சென்றுவிடுவார்கள் போல!


"ஆடி மாத அலறல்" ஒரு மாதம் என்றால்,  'கார்த்திகை' பிறந்துவிட்டால், இந்த சங்கடம், தை மாதம் - பொங்கலையும் தாண்டி கூட மூன்று மாதத்திற்கும் மேலாக நீடிக்கும். பிளாட்பாரக் கோயில் ஆரம்பித்து அனைவரும் 'ஸ்பீக்கர்' கட்டி 'ஐயப்பன்' பாடல்களை ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.   அதுவும் சினிமா பாடல் 'ஸ்டைலில்' சரணம் இருந்து விட்டால், 'ஆஹா.. 'ரிபீட்' ஆகிக்கொண்டே இருக்கும்!  இப்போ தெல்லாம் MP3 சி.டி க்கள் இருப்பதால், ஒரு சி.டியைப் போட்டுவிட்டு மறந்து விடலாம். குறைந்த பட்சம் 3 மணி நேரம் பேய்க்கத்தலாக அனுபவிக் கலாம். அமைதியே உருவான ஐயப்பன் இப்படியா 24 மணி நேரமும் கத்தச் சொல்லிறார்?


படிக்கும் குழந்தைகளையோ, முதியவர்களையோ அல்லது என்போன்ற அமைதி விரும்பிகளையோ எவரும் ஒரு பொருட்டாகவே கருத மாட்டார்கள் போல! 



திருமண மண்டங்கள் உள்ள தெருக்களில் உலா வந்திருக்கிறீர்களா? இந்த தெருக்களில் வசிப்பவர்களுக்கு, அடுத்த பிறவி என்பதும்,  நரகம் என்பதும் கிடையாது. அனைத்து வேதனைகளையும், 'ஒலிபெருக்கிகள்' மூலம்,  இப்போதே அனுபவித்துவிட சபிக்கப் பட்டவர்கள் இவர்கள்.

நான் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தின் வாசலில் ஒரு மாரியம்மன் ஆலயம் இருக்கிறது.  இக்கோயிலைச் சுற்றி, ஒரு 100 மீட்டருக்குள் ஒரு அரசினர் தலைமை மருத்தவு மணை, மூன்று பெரிய தனியார் மருத்துவ மணைகள், ஏராளமான கிளினிக்குகள் மற்றும் பல அலுவலகங்கள்!  அதனால் என்ன?  'ஸ்பீக்கர்கள்' தலைவிரி கோலத்தில் 24 மணி நேரமும் உச்ச 'ஸ்தாயியில்' கத்தித் தீர்க்கின்றன. 

கோயில் திருவிழாக்களில், 'இரவு 11 மணிக்கு மேல் 'சினிமா' பாடல்களை "மியூஸிக் டிரூப்கள்" பாடியாக வேண்டும் என சட்டம் இருக்கிறது. பக்கத்து தெருவரை 'ஸ்பீக்கர்கள்' கட்டி விடிய விடிய பாஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆடித் தீர்ப்பார்கள்!.  


கோயிலில்  ஐயர் மந்திரம் சொல்லும் போது காலர் மைக் வைத்துக் கொள்வார் போலும்! சாமிக்கு மட்டுமல்லாமல் அந்த ஊருக்கே கேட்கும்! 


"கோயில் இல்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம்" என்பது இக்காலத்தில் தப்பு. "கோயில் இருக்கும் தெருவிலிருந்து தூர ஓடிப்போ!" என்பது தான் சரியாக இருக்கும்.


'எலக்ஷன் டைம்' என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். அம்மா, ஐயா, அண்ணண்,அன்னை என் பலபேர் 'வோட்டுக்களை தாருங்கள்.. தாருங்கள் என ' காதைத் திருகுவார்கள்'.  "எலக்ஷன் கமிஷன்" சாட்டையை சுழற்றி யதால், இரவு 10 மணியோடு விட்டார்கள்.


நம்மில் எவரேனும் பிரயாணம் செய்யாமல் இருக்க முடியுமா? தற்போதெல்லாம் பேருந்தில் 'சக்கரம்' இருக்கிறதோ இல்லையோ சவுண்ட் சிஸ்டம் இருந்தாக வேண்டும்.  ட்ரைவர் எனப்படுபவர் கையில்தான் அதன் கண்ட்ரோல்.  ஆபத்தான வளைவு, கடுமையான டிராபிக் -இதைப்பற்றியெல்லாம் கவலையின்றி, சி.டி மாற்றுவதில் மும்முரமாய் இருப்பார்.  மீதி வேலையெல்லாம் சி.டி மாற்றிய பின் தான். அதுவும் 'வால்யூம்' எப்படி? இதற்கு மேல் திருகமுடியாது என்பது வரை வால்யூமை திருகி, ரிவிட் வைத்துவிடுவார். விடியோவும் இருந்து விட்டால் இன்னும் பிரமாதம்.   நரக வேதனை!!


 பிரயாணம் என்பது அமைதியாக இருக்கக் கூடாதா என்ன?  இந்த காது கிழியும் அலறல் குறித்து எவரும் புகார் கூறுவதாக இல்லை. மாறாக இன்னும் - இன்னும் சவுண்ட் வைக்கக் கோரி 'ஆர்ப்பாட்டம்' நடத்துகிறார்கள்.


இந்த மஹா இரைச்சலுக்கு பயந்து பல பிரயாணங்களை தவிர்த்து விடுகிறேன்.  தவிர்க்க இயலாத போது டாக்ஸி.  ரெகுலர் டாக்ஸி என்பதால் என்னைப் பார்த்ததும் மியூஸிக் சிஸ்ட்டத்தை ஆஃப் செய்து விடுவார் டிரைவர்.


இந்த 'ஸ்பீக்கர்' கலாச்சாரம் நமது நாட்டின் தனிப்பட்ட அடையாளம்.  குழந்தை பிறந்தால் 'ஸ்பீக்கர்'. பெயர் வைக்க 'ஸ்பீக்கர்'. பெண்ணாக இருந்தால் வயதுக்கு வந்ததும் 'ஸ்பீக்கர்'. திருமணத்திற்கு இரண்டு நாள் 'ஸ்பீக்கர்'. கடைசியில் செத்துபோனா அதற்கும் 'ஸ்பீக்கர்'. பத்தாவது நாளும் 'ஸ்பீக்கர்'. 


கோயிலில் 'ஸ்பீக்கர்', ஆபீஸில் 'ஸ்பீக்கர்', மீட்டிங்கில் 'ஸ்பீக்கர்' - இவைகளைத்தாண்டி வீட்டிற்கு வந்தால் அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில் 5.1 பேரிரைச்சல்.   தெருவில் உள்ள வீடுகளில்,  எவரேனும் ஒருவருக்கு காது சற்று மந்தமாக இருந்து விட்டால், அந்த வீட்டில், அந்த நபர் பார்க்கும் சீரியலை தெருவே கேட்டாக வேண்டும்!


செல்போன்களில் கூட நம்மவர்களில் பலருக்கு, பேசியெல்லாம் பழக்கமில்லை. இரைச்சலாக அலறித்தான் பழக்கம்.  


காதில் பஞ்சை அடைத்துக் கொண்டு படுத்தால், இரவில் வீட்டில் உள்ளவர்கள்,  400db ல் விடும் "பெருங்குரட்டை" !! 


எங்கேதான் தப்பித்து ஓடுவது? 


-0-

தெய்வத்திருமகள் - சினிமா விமரிசனம்.

விஜய் மற்றும் விக்ரம்-ன் வெற்றிக் கூட்டணிப் படம் இது! 'ஐ யாம் சாம்' என்ற ஆங்கிலப் படத்தின் தழுவல்தான் (காப்பி?)இந்த 'தெய்வத்திருமகள்' என்பது ஊரறிந்த ரகசியம். போகட்டும் விடுங்கள். இப்படத்தினை விமரிசிக்கும். முன், படத்தில்  கீழ்க்கண்ட "இல்லை" களை சொல்லி விடுவது நலம்.

முதலில் நாயகிகளின் "வலிப்பு நடனங்கள்" இல்லை!  நாயகனும் - நாயகியும் டூயட் பாட, சடுதியில்,ஆஸ்திரேலியாவுக்கோ, 

சுவிட்ஸர்லாந்துக்கோ புறப்பட்டுப் போவதும், பின்னனியில் ஒரேமாதிரி உடை உடுத்தி அசைந்தாடும் அந்த நாற்பது 'பெண்களும்' இல்லை.

நாயகன் நூறு பேரை வீழ்த்தும் சினிமா சூரத்தனம் இல்லை. 

ஆபாசங்கள் இல்லை. நாயகியின் "நாபிக்கமல" தரிசனங்கள் இல்லை!

ரத்தக் களேபரங்கள் இல்லை. இன்னும் பல "தமிழ் சினிமாத்தனங்கள்" இல்லாததினாலேயே, "பார்க்க வேண்டிய படம்"  தகுதியினை இப்படம் பெற்றுவிடுகிறது.

கொஞ்சம் மெதுவாக செல்லும் திரைக்கதை.

விக்ரம் மன நிலை பாதிக்கப் பட்டவர். மனைவியை இழந்தவர். தனது குழந்தையை 'கவர்ந்து' செல்லும் பணக்கார மாமனாரிடமிருந்து "தனது இயல்பான" மன நிலையில் குழந்தையை பார்த்துவிட துடிக்கிறார்.  பார்த்தும் விடுகிறார். 

இண்டர்வல் வரை, யூகிக்க முடிந்தாலும், கதை கொஞ்சம் பிடிமானம் இல்லாமல் அந்தரத்தில் தொங்குகிறாற்போல் இருக்கிறது. முதல் 10 நிமிடங்களுக்குள் ஆடியன்ஸை 'நாட்டுகுள்'  (naught) கொண்டுவர வேண்டாமா?

இண்டர்வெலுக்குப் பின் அடுத்த அரைமணி நேரம், படம் புல்லட் ட்ரெயின் வேகம்.

விக்ரம் தனக்கு கொடுக்கப் பட்ட ரோலுக்கு ஏற்றாற்போல அடக்கி வாசித்து, பாத்திரத்திற்கு நியாயம் செய்கிறார். அவரது கேரக்டரை உணரவைக்க, டைரக்டர் தேர்ந்தடுத்திருக்கும் காட்சிகள் பிரமாதம். (பறவை குஞ்சு-ரெட் சிக்னல்-குழந்தையோடு கொஞ்சுவது,குழாயில் ஒழுகும் தண்ணீ­ர் etc..)

பல காட்சிகள் நினவில் நிற்கின்றன. 

விக்ரம், தன் குழந்தை நிலாவின் கேள்விகளுக்கு, தனக்கு தெரிந்த முறையிலேயே பதில் சொல்வதாக அமையும் காட்சிகள்;

பாட்டி வடை சுட்ட கதையை-ராஜா மந்திரி கதையுடன் கிராஃபிக்ஸில் கலந்து சொல்லுவது; 

அமலாபாலும், நிலாவும் சந்திக்கும் காட்சிகள்;

இது போன்ற பல இடங்களில் இயக்குனரின் திறமை அடையாளம் காட்டப் படுகிறது.

நீரவ் ஷாவின் ஒளிப்பதிவு ஒரு ஒவியம் போல இருக்கிறது. 

மிக இயல்பான நடிப்பினை வெளிப்படுத்தக்கூடிய நாசர் அவர்கள், "கௌரவம்" சிவாஜி கணேசன் (பாரிஸ்டர் ரஜினிகாந்த்) போல் நடிக்க முயன்று பரிதாபமாகிறார். இன்னும் அழகாக,  இயல்பாக அவரால் செய்திருக்கக் கூடும்.

படத்தின் உயிரூட்டம் என்றால் அது விக்ரமின் குழந்தை நிலா(சாரா) தான். அற்புதமான முகபாவம்!

 ப்ரியா (அஸிஸ்டெண்ட்) நிச்சயம் கவனிக்கப் பட வேண்டியவர். 

அமலா பாலுக்கு நடிக்க சந்தர்ப்பமில்லை! மிக அழகாக வந்து போகிறார்.

ஒய்.ஜி.மகேந்திராவின் நடிப்பில் அனுபவம் மிளிர்கிறது.

தேவையேயில்லாமல், வணிக நோக்கத்தோடு, அனுஷ்காவை கட்டிப்பிடித்ததும் வரும் 'டூயட்' மாதிரியான கனவு பாட்டு கதையோடு ஒட்டவே இல்லை. இந்த படத்திற்கு நியாயம் செய்வதாகவும் இல்லை. ஆனால் இந்த காட்சியில் காமிரா விளையாடுகிறது. அனுஷ்காவையும், மழைத்துளிகளையும், இதைவிட அழகாக, இவ்வளவு குளோசப்பில் காட்டவே முடியாது. ஆனால் கதையோடு ஒட்டாததால் ரசிக்க முடியவில்லை. 

ஒரு பைத்தியத்தின் மேல் பரிதாபம் கொள்ளலாம்! அனுதாபம் காட்டலாம்! உதவலாம். ஆனால் காதலிப்பது எங்கனம்? அதுவும் ஒரு பெரும் பணக்காரி!??.   ஐந்து வயது குழந்தையின் மனநிலை உள்ள ஒருவன், அவளிடம் கலந்து குழந்தை பெற்றுக்கொண்டது நம்பும்படியாக இல்லை. இது ஆரம்பத்திலிருந்தே இடிக்கும் ஒரு லாஜிக்! 

ஜீ.வி.பிரகாஷ்குமார், பின்னணி இசையில் பல இடங்களில் அருமை. சில இடங்களில் மௌனமாகாகவே விட்டிருந்தால், அதுவே சிறந்த பின்ணனி இசையாக இருந்திருக்கும். 

படத்தின் முடிவு விக்ரமின் கேரக்டருக்கு மிகப் பொருத்தமாக உள்ளது. 

படத்தை பாருங்கள்-தியேட்டரில்!  இது போன்ற படங்களை ஆதரிக்காவிட்டால், நாபிக் கமலங்களே நமக்கு கதியாகிவிடும்!

===============================================

நடிகர்கள் : விக்ரம், அனுஷ்கா, அமலா பால்,  நாசர், பேபி சாரா, ப்ரியா.

இசை : ஜீ.வி.பிரகாஷ்குமார்

இயக்கம் :விஜய்

Another opportunity which should not be wasted...

மத்திய தொலைதொடர்பு அமைச்சர் ஸ்ரீ கபில்சிபல் பத்திரிக்கையாளர் களுக்கு அளித்த செய்தியின் சுருக்கம்:


அனைத்து கிராமங்களுக்கும் பிராண்பேண்ட் வசதி செய்துகொடுக்கும் 
Rs 20,000 மதிப்புள்ள திட்டத்தினை DOT அங்கீகரித்துள்ளது.   விரைவில் கேபினட் அங்கீகாரத்திற்கு வைக்கப் படும். இத்திட்டம் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் செயல்படுத்தப்படவுள்ளது.  இத்திட்டத்திற்கான பணம் Universal Service Obligation (USO) Fund மூலம் அளிக்கப் படவுள்ளது.   இத்திட்டத்தின் நோக்கம், "தேசிய கண்ணாடி இழை நெட் வொர்க்" அமைப்பது.  


மாவட்ட தலை நகரில் ஆரம்பித்து கிராம பஞ்சாயத்து வரை இந்த நெட்வொர்க் போடப்படும்.  ஆரம்பத்தில் BSNL  மற்றும் RailTel மூலம், இந்த பிராட்பேண்ட் திட்டம் நிறைவேற்றப்படும். இத் திட்டத்தின் மூலம், 
 e-education, e-medicine and e-governance ஆகியவை சாத்தியமாகும்.



செய்தி விபரங்களுக்கு   Click Here

WHATS YOUR NAME?

நீங்கள் "பாஸ்போர்ட் அப்ளிகேஷன்" பூர்த்தி செய்திருக்கிறீர்களா?  சென்ற வாரம் எனது உடனுரை நன்பர் ஒருவருக்கு சந்தேகம் வந்து விட்டது. அவர் தனது குடும்பத்தாருக்கு பாஸ்போர்ட் வேண்டி, ஒரு விண்ணப்பம் வாங்கிவந்து விட்டார். அதில் 'Surname' என்பது முதலிலும், Given name என்பது பின்பகுதியிலும் இருந்து விட்டது. 

இதில் 'Surname' என்பதில் எதைப்போட?  தமிழராகிய நமக்கு பெயர் என்பது ஒரு இனிஷியல்-அப்புறம் ஒரு பெயர்-அவ்வளவுதான்.  'R. பலராமன்' ல் வரும் 'R' என்பது அப்பாவின் பெயர் அவ்வளவே! 


தென்னிந்தியர்களில் சிலர், இரண்டு இனிஷியல் வைத்திருந்தால் முதல் எழுத்து என்பது ஊரையும், இரண்டாவது எழுத்து தகப்பனாரின் பெயரையும் குறிக்கும். வெளி நாட்டில் இந்த "Surname"-ஐ வைத்துத்தான் கூப்பிடுவார்கள்.   எவரேனும் 'கொலைகாரன்பட்டியில்' பிறந்து அதை இனிஷியலாகவும் வைத்துவிட்டாரெனில் தீர்ந்தது!  வெளி நாட்டில் தயங்காமல் 'மிஸ்டர் கொலைகாரன்' சார் என கூப்பிட்டு விடுவார்கள்.


இந்த "Surname" குழப்பம் தவிர,  first name, middle name, last name என்று 'தலை சுழல வைக்கும் மூன்று வகையறாக்களும் நம்மிடம் உண்டு.   திரும்பத் திரும்ப தெரிந்து கொண்டாலும் புரியாத ஒரு விஷயங்களில் தலையாயது இந்த மூன்றும்.  முதல்,நடு,கடைசி பெயர் என்பது எதைத்தான் குறிக்கிறது?


இருக்கும் குழப்பம் போதாதென்று, ஒருதடவை நான் 'Net Banking' பாஸ்வேர்டை மறந்துவிட்ட போது, இந்த மூன்று பெயர்களோடு,  அம்மாவின் பெயரையும் கேட்டனர். விபரீதமாக, உங்களது 'Pet Name' என்னவென்று வேறு கேட்டார்கள். விர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் 
தலை சுற்றாமல் என்ன செய்யும்?


நம் குடும்பங்களில், குழந்தைகளுக்கு, அழகான பெயர் ஒன்றை வைத்துவிட்டு, அதைச் சொல்லி கூப்பிடாமல், ஒரு செல்லப் பெயர் வைத்து கூப்பிடுவார்கள்.  'வெங்கடராமன்' வெங்கி ஆவதும், 'பிச்சுமணி' பிச்சை ஆவதும், "கிருஷ்ணமூர்த்தி" கிட்டு அவதும் கூட பொறுத்துக் கொள்ளக் கூடியதுதான்.


ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த ஒருவரின் மகனின் செல்லப் பெயர் 'அக்குண்டு!'  ஒரு நாள் அவரைத்தேடிக் கொண்டு அவரது அலுவலகம் போக நேர்ந்தது. ரிசப்ஷனில் அமர்ந்திருந்த பெண் 'யாரைப் பார்க்க வேண்டும்"  என வினவ, அவரின் உண்மைப் பெயர் மறந்து போய், பழக்க தோஷத்தில் 'அக்குண்டு' என்று சொல்லி விட்டேன். அந்தப் பெண் பதறிப்போய், 'என்ன அணுகுண்டா?' என சீட்டை விட்டு எழுந்துவிட்டாள். நல்ல வேளையாக, அந்த பெண் 'போலீசையோ அல்லது வெடிகுண்டு நிபுனரையோ கூப்பிடுவதற்குள்,  நிஜப்பெயர் ஞாபகம் வந்துவிட்டது. 'கிருஷ்ண மூர்த்தி!!' 


என்ன சம்பந்தம்? 


ஹர்பஜன் எப்படி பஜ்ஜி ஆனார்?


உங்கள் சுவாரஸ்யத்திற்கு எனக்கு தெரிந்த செல்லப் பெயர்கள் சிலவற்றை கொடுத்திருக்கிறேன். 



அடைப்பில் உள்ளது நிஜப்பெயர்


சேமா (சந்தம்மா) 
டொம்மி (பிருந்தா)
சீச்சு (ஸ்ரீதர்)         -   
சேமியா (ரம்யா)
கோச்சி (கோதாவரி)
விக்கி (விக்னேஷ்) 
தச்சு (சரஸ்வதி)
கோண்டு (கோவிந்தராஜ்) 
 குக்கி  (ஷ்ரவன்) 


====================================

KUMBAKONAM - GOVINDHAPURAM

கும்பகோணத்திலிருந்து 12 கி.மீ தொலைவில் உள்ள கோவிந்த புரத்தில், காவிரிக்கரையோரத்தில், 150 அடி உயரமுள்ள கோபுரத்துடன் கூடிய ஒரு கோவில், பகவான் ஸ்ரீ பாண்டுரங்கனுக்காக,பண்டரிப்புரத்தில் உள்ளது போன்ற கட்டமைப்பில், ஸ்ரீ விட்டல் மஹராஜ் அவர்ளின் முன் முயற்சியால் கட்டப்பட்டுள்ளது. மிக மிக ரம்மியமான் சூழ் நிலையில், நேர்த்தியுடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது இக்கோயில்.  இக்கோவிலை இன்று (17/07/2011), தரிசித்தேன் . சில பிரத்தி யேகமான அம்சங்கள். 


1. விமானம் 132 அடி உயரமுள்ளது. பார்ப்பதற்கு அழகான சிறந்த 
    வடிவ மைப்பு.


2. இதன் கலசம் மட்டும் 18 அடி உயரம்.


3. சிறந்த சித்திரங்களுடன்(fibre glass painting) கூடிய "Doom".  பெரிய அழகான 
    மஹா   மண்டபம்.     தூண்கள் அற்றது. தென்னிந்திய பாரம்பர்யத்துடன் 
    கட்டப்பட்டது.  சுமார் 2000 பேர்    அமரலாம். 


5.  அழகான மர வேலைப்பாடுகள்.


6. மூர்த்திகள் ,  100 கோடி விட்டல் நாமாக்கள் அடங்கிய இடத்திற்கு
    மேலாக பிரதிஷ்ட்டை   செய்யப்பட்டுள்ளது. 


7. இப்போதைக்கு சன்னிதானத்தில் உள்ள மூர்த்திகளை தொட்டு 
    நமஸ்கரிப்பதற்கு   அனுமதிக்கிறார்கள்.

நீங்கள் இக்கோயிலை தரிசித்து பாண்டுரங்கனின் அருள் பெற வேண்டுகிறேன்.

ஸ்லைட் ஷோ பார்ப்பதற்கு இங்கே சொடுக்கவும்.

ங்கொன..... ங்கொன...

நன்றாக கணக்குப் போடும் வாத்தியார், புரியும்படி கனிதம் சொல்லிக்கொடுப்பதிலும் வல்லவராக இருக்க வேண்டும் என்று சட்டம் இலை. விஷயம் தெரிந்தவர்கள் எல்லாம், ஆசானாகிவிடுவதில்லை. நம்மில் பலருக்கும் பல விஷயங்கள் தெரியக்கூடும்.  ஆனால் அதை மற்றவர்களுக்கு சொல்லும் திறமை இருக்காது அல்லது சொல்லும் திறன் மாறுபடும்.  உண்மையில் இந்த திறமையில் நிபுனத்துவம் பெற்றவர்கள்தான் மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்தப்படுகின்றனர்.  சமூகத்தில் வெற்றிபெறுபவர்களும் இவர்களே! இதை "Communication Skills" என்று கூறுவர். (விஷயமே இல்லாமல் மணிக் கணக்கில் உரையாற்றும் அரசியல் வாதிகள் இந்த கணக்கில் இல்லை)

இதில் பரிமளிக்க விரும்புவோர், தாங்கள் சார்ந்துள்ள துறை பற்றிய நுன்னறிவு பெற்றவர்களாகவும், காலத்திற்கும், தேவைக்கும் ஏற்றாற்போல தங்களது திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டே (அ)  மாற்றிக் கொண்டேயும் இருப்பர். மணிப்பிரவள நடை, வார்த்தைகள் தேர்வில் நுனுக்கம், அவையின் 'மூட்' அறிந்து பேசுவது-இதுவெல்லாம் அத்தியாவசிய தேவைகள். இதில் பரிமளிப்போர் பாப்புலராகவும் இருப்பர்.


இந்த communication skills-ஐ,  தொடர்ந்து மெருகேற்றிக் கொள்வது குறித்து, பல்வேறு புத்தகங்கள் உள்ளன. தற்காலத்தில், பல நிறுவனங்கள் தங்கள் நிறுவனத்தில் பணியாற்றுபவர்களின் திறமையை வளர்ப்பதற்காக பயிலரங்குகளையும், செமினார்கள்களயும் நடத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. 


இத்தகைய நிறுவனகளுக்கு இத்திறமை வாய்ந்த டிரெய்னர்கள் தேவைப்படுகின்றனர். இத்தகைய டிரெய்னர்கள் தான் அந்த நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவர்களது, உற்சாகத்தினையும், ஆர்வத்தினையும் குறையாது வைத்திருக்க வல்லவர்கள். சோர்வினையும், விரக்தியையும் நீக்க வல்லவர்கள். மேலும், நிர்வாகம் தீர்மாணிக்கும் முடிவுகளை, வலிக்காமல்,  கீழே கொண்டு செல்ல பயன்படுபவர்கள். 


நான் சொல்ல வந்தது இந்த திறமை குறித்து அல்ல.  இத்தகைய ஒரு 'பயிலரங்கில்' நான் மாட்டிக் கொண்ட பரிதாபம் குறித்தே! சென்ற வாரம் இரண்டு நாட்கள், சென்னையில் ஒரு அரங்கிற்கு சென்றுவந்தேன். அது பயிலரங்கா (அ) மீட்டிங்கா என்று பாகுபடுத்த முடியவில்லை.  தமிழ் நாடு முழுவதிலிருந்து, பல்வேறு தூரங்களிலிருந்து, இந்த பயிலரங்கிற்கு (மீட்டிங்?) வந்திருந்தனர்.  


இந்த அரங்கத்தில், இரண்டாம் நாள் காலை, ஒருவர் வகுப்பெடுத்தார். எந்த தகுதியில் இவரை அழைத்து வந்தனர் என தெரியவில்லை. ஒருவேளை முன்பு சொன்னது போல, நன்றாக வேலை செய்யக்கூடியவர் என்ற தகுதி ஒன்றே போதும் என நினைத்து விட்டனரோ என்னவோ?


மைக்கை எடுத்து காலரில் பொருத்திக் கொண்டார். எதைப் பற்றி பேசப்போகிறார் என்ற அடித்தளம் இல்லை. குரலில் தீர்க்கம் இல்லை. வார்த்தைகளில் தெளிவு இல்லை. உற்சாகம் இல்லை. உச்சரிக்கவும் தெரியவில்லை. பேசுவது அவருடைய காதுக்கும்.. தப்பு..தப்பு.. மனதுக்கு மட்டும் கேட்டால் மட்டும் போதும் என தீர்மாணித்தவர்போல ங்கொன.... ங்கொன...  வென எதோ முணுமுணுத்தார்..  


முணுமுணுத்தார்..முணுமுணுத்தார்...முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருந்தார்.  பின் வரிசையினரின் வாய்கள் 270 டிகிரி அளவில் பிளந்து கொண்டன.  நெளிந்தனர். என்ன சொல்கிறார் என சலிப்படைந்தனர். முக்கினர். முனகினர்.  ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம.. 'மைக்' காரர் எதற்கும் மசிவதாக தெரிவதில்லை. பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்து ஒரு மணிவரை 'ராவி'த்தள்ளினார்.  அவரது கண்கள் அவையோரை பார்த்ததாகவே தெரியவில்லை. எதிரில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்மணியினை பார்த்தார். பின் விட்டம் நோக்கி பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.


நானும் இப்படித் திரும்பி, அப்படித் திரும்பி, ஸ்பீக்கர் பக்கம் காதைத் திருப்பி, அதிகமான ஒலி அலைகளை வாங்கி, செவியினுள் அனுப்புவதற்காக, உள்ளங்கையினை குவித்து, காதின் அருகே புனல் போல வைத்து, இன்னும் என்னவெல்லாமோ செய்து, அவர் என்னதான் சொல்கிறார் புரிந்து கொள்ள முயன்றேன்.  ஏதோ அவர் பேசும் மொழி 'ஆங்கிலம்' என்பது தவிர வேறு எதுவும் புரியவில்லை.  


ஒருவேளை வயதாகி விட்டதால், எனக்கு கேட்கும் திறன் குறைந்து விட்டதோ (அ) சைனசிடிஸ் காரணமாக சரியாக கேட்கவில்லையோ என சந்தேகம் வந்துவிட்டது.  


இதன் நடுவில், உரையாளரின் காலர் மைக் 'ஆஃப்' ஆகிவிட்டது.  குறுக்கிட்டாலும் பரவாயில்லை என 'Sir,  fix your Collar Microphones please'  என உரைத்திட்டேன்.  உடனே பக்கத்திலிருக்குன் நன்பர் சொன்னார்:  "சார் இவர் பேசுவது ஒன்றும் புரிந்த பாடில்லை.. இந்த இலட்சனத்தில் "Mic"  இருந்தால் என்ன? இல்லாவிட்டால் என்ன? என்றார்.  இதனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாயிற்று.. "நான் செவிடு இல்லை" .

தில்ஷன்

சென்னை இராணுவக் குடியிருப்புக்குள், பாதம் கொட்டை பறிக்க வந்த பதிமூன்று வயது சிறுவன் தில்ஷனை, கொலை செய்தது நான் தான் என்று ஓய்வு பெற்ற இராணுவ அதிகாரி ஒப்புதல் அளித்துள்ளார். . முன்பாக அவனை யாராவது ஒரு இராணுவ அதிகாரி தான் சுட்டுக் கொன்றிருக்க வேண்டும் என்று அனைவரும் சந்தேகப்பட்டனர். பிரேத பரிசோத னையில் சிறுவன் தலையில் குண்டு பாய்ந்து இறந்ததாக தெரிய வந்தது.

இந்த வழக்கை சிபி-சிஐடி விசாரித்து வந்தது. இந்நிலையில் ஓய்வு பெற்ற இராணுவ அதிகாரி ராம்ராஜ்(58) என்பவர் இந்த வழக்கு தொடர்பாக கைது செய்யப்பட்டார். இவர் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் 30-ம் தேதி தான் லெப்டினன்ட் கர்னல் பதவியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார். விசாரணையில் தில்ஷனைக் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொன்றதை ஒப்புக் கொண்டுள்ளார். தில்ஷனை சுட அவர் பயன்படுத்திய நீள துப்பாக்கி கூவம் ஆற்றில் இருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளதாக போலீஸ் அதிகாரிகள் தெரிவித்தனர். 


குணாம்ச ரீதியில்,ஆர்மி என்பது ஆர்மி ஆர்மிதான்.  அதற்கு இந்திய ஆர்மி, பாகிஸ்தான் ஆர்மி என்று எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது.  புரூட்டலிஸம் அவர்கள் உடம்பில் ஊறியது. இல்லாவிடில் ஒரு 13 வயது சிறுவனை,  இந்திய சிறுவனை, சீன (அல்லது) பாகிஸ்த்தானியய சிறுவனை அல்ல, சுட்டுக் கொல்ல யாருக்கு அவ்வளவு தைரியம் வரும்? 


இலங்கையிலும், பாங்களா தேஷிலும் நடந்தேறிய கற்பழிப்புகள், வழிப்பறிகள் யாவரும் அறிந்தது தானே? அவர்களை, அவர்களது 'பாரக்குக்குள்'  வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியம். மிக, மிக அவசியம் என்றாலொழிய அவர்கள் வெளியே வர விடக்கூடாது! அவர்கள் உதவியினையும் நாடக் கூடாது. சிவிலியன் களிடமிருந்து அவர்களை விலக்கியே வைப்பது தான், நாட்டிற்கும்-ஜன நாயகத்திற்கும் நல்லது.


அவர்கள், நாட்டின் சகலவிதமான உபாதைகளுக்கும் தங்களிடம் தீர்வு இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்.  அவர்கள் சொல்லும் தீர்வு பெரும்பாலும், 'துப்பாக்கி முனையில்' தான் இருக்கும். 


நல்ல வேளையாக நமது 'செயல்படும்' பிரதமர் பீகார் மாவோயிஸ்ட் பிரச்சினைக்கு தீர்வு கான 'ஆர்மி'யை வெளியே கூப்பிடவில்லை.  அப்படி ஏதாவது செய்து வைத்தி ருந்தாரானால், நிலைமை இன்னும் மோசமாகி, இன்னொரு 'காஷ்மீர'த்தினை உருவாக்கி வைத்திருப்பார்.  


சிவிலியன் களும், பாதுகாப்பு படையினரும் விலகியே இருப்பதுதான் உத்தமம்.  அவர்களுக்குத் தெரிந்த மொழி ஒன்றே ஒன்று தான். 'துப்பாக்கி!'

டைப்ரைட்டர்

ஐம்பதுகளிலும், அறுபதுகளிலும் பிறந்தவர்களுக்கு, ஸ்கூல் முடித்துவிட்டு, "டைப்ரைட்டிங்-ஷார்ட்ஹேண்ட்" கிளாஸுக்கு போவது என்பது, "சாப்பிட்டுவிட்டு, உடனே கையலம்புவது" போல, ஆட்டோமெடிக்காக, தொடர்ந்தாற்போல செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு வேலை. பெரிய ஊர்களில், சில சமயம், "அக்கவுண்டன்ஸியும்"  இந்த கூட்ணியில் சேரும். அக்காலத்தில் நிலவிய 'தொழில் நுட்ப' படிப்பு இது. பேச்சுலர் டிகிரி படிப்பவர்களும் கூட இந்த இன்ஸ்டிடியூட்களில் படிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

'டைப்ரைட்டர்' என்னும் மிஷின்களை சுனாமி போல, கம்ப்யூட்டர்கள் துடைத்தெறிந்து விட்டது.  அதே நிலைதான் 'ஷார்ட் ஹேண்டுக்கும்'  இப்போதெல்லாம் "ஸ்டெணோகிராஃப்ர் கில்டெல்லாம்" இருக்கிறதாவெனத் தெரியவில்லை.


அக்கால டைப்ரைட்டிங்க் இன்ஸ்டிடியூட்கள், வேலைதேடும் அனைத்து இளைஞர்கள் / இளைஞிகளுக்கு ஒரு பாலைவனச் சோலை. இங்கிலீஷ்/தமிழ் ஹையர் பாஸ் பண்ணிவிடுவோம். ஷார்ஹேண்ட் கொஞ்சம் மக்கர் பண்ணும். டைப்ரைடிங் தேர்வுகளில் 'மெக்கானிக்கல்' என்று, ஒரு தேர்வு உண்டு. லூஸ் dog, ரிஜிட் dog எல்லாம் வரும்.


இன்ஸ்டிடியூட்களில், லொயர் படிக்கும் ஆட்களுக்கு 'ரெமிங்டனும்', ஹையர் மற்றும் அழகான பெண்களுக்கு 'ஹால்டா' மிஷின் களும் ஒதுக்கப்படும்.  "ரெமிங்டன் " என்பது நாட்டுக்கட்டை.  ஓங்கி அறைந்தால் தான் 'கீ" மேலே கிளம்பும்.  "ஹால்டா" என்பது நளினமான், நாசூக்கான, மெலிதான இளம்பெண் போல.  அழகாயிருக்கும்.  தொட்டாலே 'கீ' க்கள் பேசும். உற்சாகமாய் அடிக்கும். இந்த மிஷிங்களை 'அலாட்' பண்ணும் வேலை, அங்கு படிக்கும் ஒரு சீனியருக்கு கிடைக்கும்.  அவனை கண்டு கொண்டால் 'ஹால்டா' கிடைக்கும்.  


இன்ஸ்டிடியூட்கள், தன் வேலையைத் தவிர,  காதல் வளர்க்கும் பூங்காக்கள் வேலையையும் செய்தன.  இங்கு விடலைக் காதலில் விழா தவர் எவருமில்லை. நான் ஆத்தூர்ல் இருந்த 'ஸ்ரீ ராம் இன்ஸ்டிடியூட்டில்' ஹையர்வரை படித்தேன்.  காலை ஏழு மணி முதல் எட்டு வரை ஆங்கிலம். எட்டு முதல் ஒன்பது வரை தமிழ் அடித்தேன்.  பக்கத்தில் 'சாந்தி' என்னும் பெண் உட்காருவாள். உட்கார்ந்ததும், ஓரக்கண்ணால் ஒரு பார்வை பார்ப்பாள். ஒரு புன்னகை. வசீகரமான, மந்திரப் புன்னகை. புன்னகைக்கும் போது, அவள் மேல் உதட்டில் இருக்கு பூனை முடி அழகாக இருக்கும்.   "நீங்க தினம் ஒரு சட்டை மாத்துவீங்களா" - விசாரிப்பாள்! கேரேஜ் ரிடர்ன் செய்யும் போது லேசா கைபடும்.   இது போதாதா?   பதினைந்து நிமிஷத்தில் அடிக்கவேண்டிய பக்கங்களை 10 நிமிடத்தில் முடித்துவிடுவேன். கையெல்லாம் "மை" ஈஷிக் கொண்டு 'ரிப்பன்' மாற்றிக் கொடுப்பேன்.  வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பெல்வேறு விடலைக் காதல்களில் அதுவும் ஒன்று. அது கிடக்கட்டும்.


இந்த டைப்ரைட்டர்களை நேசிப்பவர்கள் லிஸ்ட்டில்,  வேறு யாரைக் காட்டிலும், பத்திரிக்கை யாளர்கள்தான் முன் நிற்பார்கள்.  அவர்கள் செல்லுமிடமெங்கும் "செல்ல நாய்க்குட்டி" யினை அழத்துச் செல்வது போல, ஒரு 'போர்ட்டபிள் டைப்ரைட்டரை' யும் உடன் அழைத்துச் செல்வர். அந்த மிஷனிடம், பேசுவார்கள், கொஞ்சுவார்கள். ஏன்? கோபம் கூட கொள்வார்கள். செண்டிமெண்டெல்லாம் உண்டு.


இந்த வாரம் 'ஹிண்டுவில்' ஸ்ரீ வி.கங்காதர் அவர்கள் எழுதியிருக்கிறார். உலகின் கடைசி டைப்ரைட்டர் தொழிற்சாலையும் கடந்த ஏப்ரலில், பூனே அருகில் மூடப்பட்டு விட்டதாம்.  டைப்ரைட்டகள் காலம் ஓய்ந்தது!  அங்கென்றும், இங்கென்றுமாக அத்திப் பூ போல இருக்கும் ஒரிரண்டு டைப்ரைட்டகளும் இன்னும் சில காலத்தில், மியூசியத்திற்கு போய்விடும்.


ஆனால் இந்த மிஷின் எழுப்பிய ஓசைகள் 'இசை போல' இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்கு, காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும்.

Neyveli Book Fair 2011

                                   புத்தக விற்பனை - நெய்வேலி!

சென்னை போன்ற பெரு நகரங்களில் மட்டுமே அனுபவிக்க முடிந்த,  புத்தகக் கண்காட்சி/விற்பனை வசதிகளை தற்போது கடலூர் போன்ற சிறு ஊர்களில் இருப்பவர்களும் அனுபவிக்க முடிகிறது.  கடந்த 13 ஆண்டுகளாக ஜூலை மாதங்களில் நெய்வேலி பழுப்பு நிலக்கரி நிறுவனத்தின் ஆதரவில், புத்தக கண்காட்சி(?) மற்றும் விற்பனை, நெய்வேலி நகரத்தில் மிகச் சிறப்பாக நடந்துகொண்டு வருகிறது.

இன்று (03/07/2011) நெய்வேலி புத்தக விற்பனை அரங்குக்குச் சென்று வந்தேன்.  முன்னனி பதிப்பகத்தார் அனைவரும் ஸ்டால்கள் அமைத்துள்ளனர். நிறைய புத்தகங்கள் உள்ளன. மிகுந்த மகிழ்ச்சியளித்த அம்சம் என்னவெனில், நெய்வேலி மக்கள் மட்டுமன்றி அக்கம் பக்கத்து ஊர்களில் இருந்தெல்லாம் மக்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றனர். நிறைய கூட்டம்.  

பிற ஊடகங்களின் தாக்கத்தினையும் மீறி, இவ்வளவு கூட்டம் புத்தகம் வாங்குவதற்கென்று வருகிறது என்பதே நிறைவளிக்கிறது.

சும்மா, ஒரு 'ஸ்டாலில்' பேச்சு கொடுத்துப் பார்த்தேன், எந்த மாதிரியான புத்தகங்கள் அதிகம் விற்பனை ஆகின்றன வென்று.  சமையல் குறிப்புகள் முதல் இடமாம், ஆன்மீக புத்தகங்கள் அதற்கு அடுத்த படியாய் விற்பனை ஆகிறதாம்.  "அரண்மனை நாவிதன்" கதை மாதிரிச் சொன்னாரா அல்லது ஏதேனும் விற்பனை குறிப்புகள் அடிப்படையில் சொன்னாரா தெரியவில்லை. எதுவானால் என்ன? மக்கள் புத்தகம் வாசித்தால் சரி.  சமையல் குறிப்பினை படித்து முடித்தபின் நல்ல புத்தக்ங்களை தேடி நிச்சயம் வருவார்கள்.

ஸ்டால்களில் வாங்கிய புத்தகங்களை எந்த கவரிலும் போட்டுத் தர மாட்டார்களாம். சும்மா கையில் அள்ளிக் கொண்டு போ என்கிறார்கள். என்போல இருபது-முப்பது புத்தகங்கள் வாங்கியவர்களின் நிலை, சிரமமாக இருந்தது.  வாங்கிய புத்தகங்களை, வேறு ஸ்டால்களுக்குள் எடுத்துச் செல்வதிலும் சிரமம். வெளியில் வைத்துவிட்டு செல்வதிலும் சிரமம்.

பிளாஸ்டிக் கவர்கள் வேண்டாம். அட்லீஸ்ட் துணிப் பைகளையாவது, விற்பனைக்கு வைக்கலாம் (அரங்கினுள்).  முன்யோசனையுள்ள ஆட்கள் வீட்டிலிருந்தே கட்டைப்பை எடுத்து வந்ததைப் பார்த்தேன். அடுத்த வருடம் நானாவது வீட்டிலிருந்து ஒரு பெரிய பை எடுத்துச் செல்லவேண்டும் (அ) அவர்களாவது துணிப்பையினை விற்பனை செய்ய வேண்டும்.  பார்ப்போம்.

இன்னோரு விஷயம்.  "கிரடிட்/டெபிட் கார்டுகள்" அக்ஸப்ட் செய்வதற்கு ஏதேனும் ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டும். எல்லா ஸ்டால்களிலும் சில்லறையாக கேட்கிறார்கள். எல்லோருக்கும் சில்லறையாக கொடுக்க 'உண்டியலை'த்தான் கழுத்தில் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். சட்டென்று ஒரு நல்ல புத்தகத்தைப் பார்த்துவிட்டோம். 'கேஷ்" பற்றிய கவலையின்றி வாங்கலாம் இல்லையா?

 "ஸ்வைப்" லைன் ஒன்றினை, புத்தகத்திருவிழா நடக்கும் 15 நாட்களுக்கு, BSNL  ஸ்பான்ஸர் செய்யமாட்டார்களா என்ன?

ஏமாந்தால் மிளகாய் அரைக்கலாம்!!

இன்று (30/06/2011) காலை ஒரு ஃபோன் வந்தது!  +9111... என ஆரம்பித் ததாலே,  யாரோ தில்லியிலிருந்து கூப்பிடுகிறார்கள் என அவதானிக்க முடிந்தது. யாராயிருக்கும்?  நமது நன்பர் வட்டாரம் தமிழகத்தை தாண்டாதே!  உறவினர் வட்டாரம் அமரிக்கா, தில்லி, பெங்களூர், மும்பை என பரவலாக விரவிக்கிடந்தாலும், சாவுச் செய்தி அல்லது ஏதேனும் உதவி கேட்டுத்தான் கால் வரும்! இது இரண்டும் இல்லாவிட்டால் சஷ்ட்டியப்ப பூர்த்தி (60 வயது) பீமரத சாந்தி (70)  இது மாதிரி தானே செய்திவரும்.. 

இதில் ஏதும் இல்லாவிட்டால் "சண்டை"  போடுவதற்காகவே" சில சொந்தங்கள் இருக்கிறார்கள்.  இந்த மகானுபாவர்களுக்கு 'சண்டை வளர்க்க' ஏதேனும் ஒரு காரணம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.  எனவே சொந்தங்களிடமிருந்து அழைப்பு வந்தாலே எனக்கு கதி கலங்கி 'டாய்லெட்' போகவேண்டி வரும். இந்த சண்டைக் கோழி களிடமிருந்து தப்பிக்க ஒரு வழி கண்டுபிடித்துள்ளேன்.  மனைவி யைப் பேசச் சொல்லிவிடுவது.  அவள் எதாவது சொல்லி சமாளித்து விடுவாள்.


என் 60 வயது வாழ் நாளில், ஒரு நாளாவது "என்னப்பா.. நல்லா இருக்கியா" என ஒரு "சம்பிரதாயத்திற்கு கூட"  கேட்டு ஒரு கால் கேட்டதில்லையே.. ஏதேனும் உதவி கேட்கப் போகிறார்கள?  அல்லது சொந்தக்காரர்கள் எவராவது மண்டையைப் போட்டு விட்டார்களா என விசனப்பட்டு,  கிலேசத்துடன் ஆன்ஸர் பண்ண முடிவெடுத்தேன். 


இந்த யோசனைக்குள் 4-5 ரிங்க்குகள் ஆகிவிட்டது.  எங்கே கட்டாகி விடப்போகிறதோ என அவசர கதியில் 'ஹலோ' என விளித்தேன்.


நமது "நதியா" போல தமிழைக் கடித்துத் துப்பிக் கொண்டு ஒருவர் பேசினார்.  சார்.. நீங்கள் கிரடிட் கார்டு வைத்து இருக்கிறீர்கள்.. அதற்கு தவறாமல், ஏமாற்றாமல் பணம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறீகள்.  ஆகவே நாங்கள் உங்களுக்கு ரூ 60,000/- மதிப்புள்ள ஒரு கிஃப்ட் வவுச்சர் அனுப்புவதாக் உள்ளோம். ஆகவே நீங்கள் செய்ய வேண்டியது என்னவென்றால்.........."


"நிறுத்தும்.... நீர் யார்?  என்னுடைய தொலைபேசி எண் உமக்கு கிடைத்தது எங்கனம்?   நான் ஒழுங்காக கிரடிட் கார்டுக்கு பணம் கட்டினால், அதற்காக(?) ஏதேனும் எனக்கு அவார்டோ அல்லது ரிவார்டோ கொடுப்பதாக இருந்தால் அதை என்னுடைய பேங்கர் தானே செய்யவேண்டும்?  நீர் யார் நடுவில்..?


"சார்.. அரசு ஒரு 'கிரடிட் கார்டு பீரோ என்று ஒரு அமைப்பினை வைத்துள்ளது. நாங்கள் அதற்கு ஆதரைஸ்டு ஏஜண்ட்.  எங்கள் நிறுவனத்தின் பெயர் 'இந்தியா தர்ஷன்"  நான் அங்கிருந்துதான் பேசுகிறேன்.   எங்களை, அரசு உங்களுடன் பேச அங்கீகரித்துள்ளது.  எனவே நாங்கள் தரும் ரூ.60,000 மதிப்புள்ள கிஃப்ட் வவுச்சரை நீங்கள் அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் ................"

"ஓய்... இந்தியா தர்ஷன்...உம்மை எச்சிரிக்கை செய்கிறேன்.   நான், நமது உரையாடல்களை பதிவு (Record) செய்து கொண்டுள்ளேன்.. உமது பெயர் என்ன? கிஃப்ட் வவுச்சருக்கு, என் பெயரை, நீர் எப்படி தேர்வு செய்தீர்? முதலில் நான் கிரடிட் கார்டு வைத்திருக்கிறேனா - இல்லையா என்பதை உமக்கு சொல்லியது யார்?  அதைவிட முக்கியமாக என் தொலைபேசி எண்ணை உமக்கு கொடுத்த நபர் யார்? 

நீர் சொல்லும், இந்த விபரங்களை எல்லாம் நான் எனது பேங்கருக்கு அனுப்பப் போகிறேன்...".   "அவர்களிடம், எதற்காக, என் சம்மதமின்றி என் பற்றிய தகவல்களை மற்றவர்களுக்கு கொடுத்தீர்" என வினவப் போகிறேன். அவர்கள் கொடுக்கும் பதில் எனக்கு திருப்தி அளிக்க வில்லை யென்றால் கோர்ட்டுக்கு போக தயங்கமாட்டேன்...உம்மையும் அந்த கோர்ட் கேசில் சேர்ப்பேன்.. . எனவே தெளிவாக பதில் கூறும்.."


மறு முனையில் மயான அமைதி...


" ஹலோ இந்தியா தர்ஷன்... லைனில் இருக்கீகளா..."


மறுகணம் இணைப்பு துண்டிக்கப் பட்டது


இன்று,  இந்தமாதிரியான ஆட்கள், என்னை வதைத்தாக வேண்டும் என தீர்மாணித்து விட்டார்கள் போலும். ஒரு மணி நேரம் கழித்து இன்னொரு கால். அது +9122... எனத் துவங்கியது.. ஓஹோ...தில்லி ஆயிற்று , இப்போது பம்பாயா?   


இப்போது என்னுடன் பேசிய அம்மனிக்கு, நல்ல வேளையாக தமிழ் தெரியவில்லை. ஆயினும் தேனான குரல்.  கேட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம் போல இனிமை.  


ஆங்கிலத்தில், கடுமையான அமரிக்கன் உச்சரிப்பில், பேசுவதில் பாதி புரியாமல், உரையாடினார்.  நொடிக்கு ஒரு மிஸ்டர் பலராமன்... மிஸ்டர் பலராமன் என விளித்துக் கொண்டே, என்னை "டாடா நேனோ" கார் வங்க வற்புறுத்தினார். 


"இதோ பாரம்மா... இந்த மாதிரி சும்மா..சும்மா என்னை,  பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடாதே.. நான் அதை விரும்பவில்லை. சும்மா 'சார்..' எனக் கூப்பிடு!  இலையெனில் என்ன சொல்ல விரும்புகிறாயோ அதைமட்டும் சொல்.. இந்தமாதிரி மண்டையில் அடிக்கிறமாதிரி பெயரை நிமஷத்திற்கு நூறு முறை சொல்லாதே.. புரிந்ததா?"


"அடுத்து நான் கார் வாங்கப் போவதாக உனக்கு யார் சொன்னது?  என் நெம்பர் உனக்கு எப்படி கிடைத்தது?  இதற்கு முதலில் பதில் சொல்லு!... பிறகு டாட்டா நேனேவோ அல்லது பிர்லா நேனோவா என முடிவு செய்யலாம்!


'ஸார்...  நீங்கள் கார் வாங்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை.. எங்கள்து கார் பற்றி உங்களுக்கு விளக்கியாக வேண்டும்.... ஒரு பத்து நிமிஷன் எனக்காக ஒதுகினால்.... "


"கொஞ்சம் பொறு "நானோ" பெண்ணே !....எதுவாக இருந்தாலும் முதலில் நான் எழுப்பிய வினாக்களுக்கு நீ பதில் சொன்னால்தான் ஆச்சு... "


"....."


"நான் இந்தியன் இங்கிலீஷில் சொல்லுவது உன்னுடைய அமரிக்கன் இங்கிலீஷுக்கு புரியவில்லை எனில் மீண்டும் சொல்லத்தயார்.. சொல்லவா?"


சப்தமின்றி டெலிபோன் கட் செய்யப் பட்டுவிட்டது.

டீசல்............

எரிபொருள் விலை உயர்வு.

சமீபத்தில் உயர்த்தப் பட்ட எரிபொருட்கள் உயர்வு குறித்து எதற்காக அரசியல் கட்சிகள் கூப்பாடு போடுகின்றன என விளங்கவில்லை. குரூடாயில் பாரல் ஒன்றிற்கு 110 டாலர் (US) என விற்கும் போது, தற்போதைய சில்லறை விலையில், அரசு,  எரி பொருட்களை விற்றுக் கொண்டிருக்க முடியாது என்பது, கூப்பாடு போடும் கட்சிகள் உட்பட, விபரமானவர்கள் அனைவரும் அறிந்ததே! இந்தியாவின் எரிபொருள் தேவையில் 84% இறக்குமதி செய்தாக வேண்டிய நிலையில்,  சர்வதேச சந்த்தையில் கச்சா என்ணை விலை ஏறிய வண்ணம் இருக்கையில், வேறு  என்ன தான் செய்ய முடியும்?

ஒன்று விலையை ஏற்றாமல், மத்திய அரசின் 'சப்ஸிடி (மான்யம்) யினை உயர்த்திக் கொண்டே இருக்கலாம்.  இல்லாவிடில் சில்லறை விற்பனை விலையினை ஏற்றலாம்.  இதில் எந்த வழியினை தேர்ந்தெடுத்தாலும் பளு யாருக்குக் கூடும்? மக்களுக்கு தானே? இதை ஏன மக்களுக்கு சொல்ல மாட்டேன் என்கின்றனர் எதிர்க்கட்சியினர்?


பேரல் ஒன்றிற்கு 140 டாலராக விலை ஏறினால் எரிபொருள் விலை யினை மீண்டும்,மீண்டும் உயர்த்தத் தான் வேண்டும்.  இதில் அதிர்ச்சி யடைய ஒன்றுமில்லை.


எரிபொருள் விலையேற்றம் குறித்தும், இதனை எவ்வாறு சமாளிப்பது குறித்தும் கட்சிகளுக்கிடையே அபிப்பிராய பேதம் இருக்கத்தான செய்யும். விந்தையாக, இந்தியாவில், இப்பிரச்சினை குறித்து, ஒரு முதிர்ச்சியான விவாதம் இல்லாமல், வெறும் அரசியல் கூச்சலாக ஆக்கிவிட்டனர்.  


இந்த கூச்சலாளிகள் எதிர்க்கட்சியில் இல்லாமல் ஆளும் கட்சியாக இருந்தால் என்ன செய்திருப்பார்கள் என மக்களுக்கு விளக்கமளிக்கத் தயாரா? மீடியாக்களும் மாற்று யோசனை ஏதும் சொன்னதாகத் தெரியவில்லை.


உண்மை என்னவென்றால் இவர்கள் எவருக்குமே, உண்மையான பிரச்சினைகள் குறித்து கவலையில்லை. அரசை எதிர்த்து ஏதேனும் கத்துவதற்கு இந்த விலை உயர்வு ஒரு சாக்கு! அவ்வளவுதான்.


உருப்படியான யோசனை ஏதும் இல்லாத நிலையில், எப்போதும் போல ஒரு டிமாண்ட் வைக்கப் படுகிறது.  "அரசு இறக்குமதியாகும் கச்சா எண்ணையின் பேரில் விதிக்கப்படும் வரியினை குறைக்க வேண்டும்" என்பதுதான் அது.


இவர்கள் ஒன்றை புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.   மக்களிடமிருந்து விதிக்கப்படும் வரிகள்,  யாருடைய வீட்டிற்கோ போவதில்லை. திட்டங்களாக மக்களுக்குத்தான் திரும்ப வரும்.  திட்டமிடுதலுக்கே பணம் இல்லை; எல்லாவற்றையும் மான்யமாகவே வழங்கிவிட்டோம் என்றால், மற்ற பணிகளுக்கு யார் பணம் கொடுப்பார்கள்.  பணம் இல்லாமல் எத்தனை திட்டங்கள் அறைகுறையாக நிற்கின்றன?


டீசல் விலை உயர்வால், விலைவாசி உயரும்-பணவீக்கம் அதிகரிக்கும் என அலறுபவர்கள், அரசு திட்டங்களுக்கும், பல்வேறு பணிகளுக்கும் எங்கனம் பணம் கிடைக்கும் என்பதையாவது சொன்னால் நல்லது. டிசல் விலையினை உயர்த்தாவிட்டால் அரசு என்ன செய்யும்? மீதி வரிகளை உயர்த்து வார்கள். (வருமான வரி, கஸ்டம்ஸ், எக்ஸைஸ் போன்றவை).  இந்த வரிகளை யார் கட்டு வார்களாம்? மக்கள் தானே? இல்லாவிட்டால் நோட்டு அடிக்கலாம்! அதன் விளவு என்ன வாகும்? அப்போது பணவீக்கம் உயராதா? இது எல்லாம் ஒரு B.COM படித்த பையனுக்கு கூட தெரியும்.  சும்மா நடிக்கிறார்கள். இந்த வாஜ்பாய் பிரதமராக இருந்த போது, எரிபொருள் விலையினை உயர்த்தவே இல்லையா?


The TIMES OF INDIA  சொல்வது போல வரிகளை “ad valorem” முறை யிலிருந்து “specific duties”  (“fixed” taxes) மாற்றுவது சொல்வதற்கு வேண்டுமானல் எளிது; செயலில் மிகவும் கடினமானது. . Ad valorem means that the taxes are a function of pre-tax prices. Every time pre-tax prices increase, the tax increases and every time pre-tax prices fall, the tax falls. In an environment when pre-tax prices are climbing, it appears a logical formula to keep taxes intact (have “specific duties”). But what would happen if the pre-tax prices fell? Would the taxes be held intact then also? If pre-tax prices were falling, the ad valorem tax structure would be more beneficial to the public.  But what would happen if the pre-tax prices fell? Would the taxes be held intact then also? If pre-tax prices were falling, the ad valorem tax structure would be more beneficial to the public. 


மேலும், நமது அவ்வப்போதைய சௌகரியத்திற்கு ஏற்ப  டாக்ஸ் அமைப்பினை மாற்றிக் கொண்டே இருக்க முடியாது. இது மேலும் பொருளாதார குழப்பத்தினையே ஏற்படுத்தும். இது நிரந்தர - நம்பிக் கைகுரிய தீர்வாகவும் இருக்க முடியாது.


எனவே இந்த உயர்வினை தாங்கிக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.  சப்தம் காட்டாமல் ஒவ்வொரு மாதமும், பேஸ்ட், சோப், ஷாம்பூ, சாராயம், பருப்பு  விலைகள் ஏறிக் கொண்டே இருக்கின்றனவே, டீசல் விலை ஏறா திருக்கும் போதே?  இதைப் பற்றி எந்த அரசியல் வாதியாவது வாயைத் திறந்தார்களா?


நீண்டகால, நம்பத்தகுந்த திட்டம் என்னவென்றால், நாம் பெட்ரோலியப் பொருள்களையே முழுவதும் நம்பிக் கொண்டிராமல், மாற்று ஏற்பாடுகளை யோசிக்க வேண்டும் என்பது தான்.  நான் மரபு சாரா - மாற்று எரிபொருட்களை மட்டும் சொல்லவில்லை.  


உதாரணமாக, ஆரம்பமாக , பொருட்கள் போக்கு வரத்திற்கு ஏராளமான டீசலைக் குடிக்கும் லாரிகளை மட்டும் நம்பாமல், எலக்ட் டிரிக் ட்ரையின்களை மிகுதியாக பயன்படுத்தாலாம்.  வசதியானவர்களின் போக்குவரத்திற்கு 'கார்களை' பயன்படுத்துவதை 'டிஸ்கரேஜ்' செய்யும் விதமாக 'பப்ளிக் டிரான்ஸ்போர்ட்டை' வலுப்படுத்தலாம். உதாரணமாக, திருச்சியிலிருந்து சென்னை செல்வதற்கு, நாலு விதமான பஸ்களை விடலாம். (1) எப்போதும் போல (3+2) சீட்கள் உள்ள பஸ்கள். (2)   2+2 உள்ள நல்ல பஸ்கள்.  (3) ஏ.ஸி வொல்வோ பஸ்கள். இதில் தனியார் பஸ்களையும் பயன்படுத்தலாம். தங்களது வசதிக்கு ஏற்றாற்போல், மக்கள், தங்களது பஸ்களை தேந்த்தெடுக்கலாம். 


இதனால் திருச்சியிலிருந்து சென்னைக்கு செல்லும் 3000 கார்களில், 2000-த்தையாவது குறைக்கலாம் தானே?  (பெங்களூருக்கு சென்று பாருங்கள், மைசூர் செல்ல- ரூ70/-க்கு சாதாரண் பஸ்கள், ரூ150/-க்கு 2+2 பஸ்கள், ரூ300/-க்கு வோல்வோ பஸ்கள். ) இப்படி பப்ளிக் டிரான்ஸ்போர்ட்கள் வலுவாக இருந்தால் கார்களுக்கு செலவாகும் பெட்ரோல் குறையும் அல்லவா?


"டிரெயின்கள்" மற்றும் கூடுமானவரை ஆலைகள் முற்றிலுமாக மின்சாரத்திற்கு மாறியாக வேண்டும். மின்சார உற்பத்திக்கு சூரிய சக்தி, மேலும் பொடன்ஷியல் உள்ள காற்றாலைகள், மற்றும் மரபு சாரா முறையில் மின் உற்பத்தி ஆகியவற்றை, வியாபார ரீதியில் செய்ய சீரியஸாக ஆராயலாம். 


நாம் அணுமின் நிலையம் ஆபத்து என்றும், தெர்மல் பவர் நிலையங்கள் பாதுகாப்பானவை என்ற் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.  இது போல நாம் பல நம்பிக்கைகளை (myth) வைத்துள்ளோம்.  விமான பயணம் பாதுகாப்பானது. சாலை பயணம் பாதுகாப்பானது என்பது போல. 
ஆனால் உண்மை என்ன? சராசரி வருடத்திற்கு 1.25 இலட்சம் பேர் சாலை விபத்தில் உயிர் இழக்கின்றனர்.  விமான விபத்தில்? வெறும் 120 பேர்.


தற்போது அணுமின் சக்தியைப் (ஃபுக்குஷிமா)பற்றி பேசினால் அடிக்க வருவார்களோ என்னவோ?  ஆனால் முறையாக கையாண்டால் அணுமின் நிலையங்கள் பாது காப்பனவையே! என்ன? தர்மல் பவர் நிலையங்கள், மெல்ல நம்மை கொல்லும் (பொல்லியூஷன் மூலம்). அணு சக்தி உடனடியாக.  அவ்வளவு தான் வித்தியாசம்.


எனவே அனைத்து உபயோகங்களுக்கு மின்சாரத்தை நம்புவது, பெட் ரோல்-டீசலை நம்புவதை விட பல மடங்கு நமக்கும், நாட்டுக்கும் நல்லது. (பேட்டரி கார்- பைக்)


நீங்கள், ஐரோப்பாவும் மற்ற வளர்ந்த நாடுகளும் அணுமின் நிலையங்களை ஒழித்துவிடுவாதா பேசுகின்றனவே என் சொல்லலாம்.  உலகமயமாக்கலின் ரகசியமே இது தான். புத்திசாலித்தனமாக, அனைத்து கனரக் தொழிற்சாலைகளையும் வளரும் நாடுகள் தலையில் கட்டுவது; (உழைப்பு சகாயமாக கிடைக்கிறதல்லவா?) பயனை மட்டும் அவர்கள் அனுபவிப்பது. உங்களுக்கு தெரியுமா? சென்னையில் உற்பத்தி ஆகும் கார்களில் பெருவாரியானவை ஏற்றுமதி தான் செய்யப் படுகின்றன. அதிக மின்சாரம் தேவைப்படும், உற்பத்தி ஆலைகளை நம் தலையில் கட்டிவிட்டால்,  மின்சார தேவைக்கு என்ன தேவை அவர்களுக்கு? அவர்கள் தாராளமாக அணுமின் ஆலைகளை மூடலாம். சுற்றுச்சூழல் மாசுபடுதல் எல்லாம் நமக்கு. 


எனவே வளர்ந்த நாடுகளுக்கான பிரச்சனைகளும்- நமது பிரச்சனைகளும் (இந்தியா-சீனா போன்றவை) வெவ்வேறு விதமானவை. எனவே அமரிக்காவைப் பார்த்து நாம் மாரடித்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை.


நான் சொல்ல விரும்புவது, இந்த விலை ஏற்றம் குறித்து உண்மையான தேச பக்தனாய், ஒரு உண்மையான விவாதமே தவிர, நான் செய்தால் சரி.. நீ செய்தால் தப்பு என்ற அரசியல் "லாவானி" அல்ல.  


அறியாமை மிகுந்த இந்திய மக்களை குறை சொல்ல ஏதுமில்லை. ஏனெனில் அவர்களை சிந்திக்க விடாமல் ஜாதி, மத, மொழி வெறி களுக்குள், நமது கட்சிகளும், மீடியாக்களும் வைத்திருக்கின்றன.  மக்கள் அவ்வாறு இருப்பது தான் அவர்களுக்கு சௌகரியம்.


மீடியாக்கள் மக்களுக்கு உண்மையான விஷயங்களை சொல்லுவதே இல்லை. இவைகள் வியாபாரத்திலும், அரசியலிலும்தான் மிகுந்த நாட்டம் உள்ளவை.  உள் நோக்கம் கொண்டவை. 


எல்லாவற்றிற்கும் ஆளும் அரசை குறை,குற்றம் சொல்லிக் கொண்டே பிழைப்பை நடத்துவது தான் இவர்கள் நோக்கம்.   என்றாவது, எதற்காக வாவது, நாடு தழுவிய, உருப்படியான யோசனை கொண்ட விவாதங்களை செய்திருக்கிறார்களா?  எதிர்க்கட்சிகள் ஆளும்போது விலைவாசியினை ஏறாமல் / ஏற்றாமல் பார்த்துக் கொண்டார்களா? இல்லையே?


இந்த 'லாவாணி' கச்சேரியில் விஷயத்தில் மட்டும் பி.ஜே.பி யும் இடது சாரி கட்சிகளும் ஒன்று சேர்ந்துவிடும் 


முடிவாக:  நம் நாட்டிலேயே, நமக்குத் தேவையான எரிபொருட்களை, நாமே உற்பத்தி செய்ய முடியாத நிலையில், நமது தேவையில் 84% இறக்குமதி செய்யவேண்டிய நிலையில், உலக சந்தையில் எரிபொருள் விலை ஏறிக்கொண்டே இருக்கும் சூழ்நிலையில், நாமும் சில்லறை விற்பனை விலையை ஏற்றத்தான் வேண்டும்.   ஏனெனில்,உலக சந்தை நமது கையில் இல்லை. இது விபரமறிந்தவர்கள் யாவரும் அறிவர். 


மாற்று என்பது, பெட்ரோலியப் பொருட்களிலிருந்து கூடுமானவரை விரைவில் மின்சாரத்திற்கு மாறுவதே!

பாடம் படிப்போம்!

கருணாநிதி ஒரு பேட்டியில் தான் தோற்றதிற்கு ஒரு ஜாதியினர் தான் காரணம் என பகன்றுள்ளார்.

நிரம்ப கஷ்டம். இம்மாதிரியான அரசியல்வாதிகள் தமிழ் நாட்டின் துர திர்ஷ்ட்டம். கருணாநிதி கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக, அரசாங்கத்தினையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கவில்லை. கட்சியையும் கட்டுப் பாட்டில் வைத்திருக்க வில்லை. குடுப்பத்தினர், பெரிய வட்டம், சின்ன வட்டம் என அனைவரும், மக்களையும், அரசாங்கத்தினயும் கொள்ளையடித்தனர். தமிழகமே பங்குபோடப்பட்டு, அவரது குடும்பத்தினருக்கு, சுயராஜ்யம் போல வழங்கப்பட்டிருந்தது.  வடக்கே இவர்.. தெற்கே அவர்.  தில்லிக்கு இண்னொருவர் என.. இது தவிர குட்டி சமஸ்த்தானங்கள் தனிக் கணக்கு!

கனிமொழி உள்ளே இருப்பது பெரியவருக்கு சிரமமாய் உள்ளது. உப்பைத்தின்றால் தண்ணீர் குடித்துத்தான் ஆக வேண்டும்.  1,76,000 கோடிகளை யார் கொள்ளையடிக்கச் சொன்னது? அல்லது கொள்ளைக்கு துணை போகச் சொன்னது? உள்ளே இருப்பவர்கள் என்ன சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பங்கேற்றதற்காகவா இருக்கிறார்கள்? 

தோற்றதற்கு உண்மையான காரணத்தை இவர் கூற விரும்பாவிட்டாலும், இத்தனை வயது முதிர்ந்த் அரசியல் தலைவருக்கு, உண்மையான காரணம் தெரிந்தே இருக்கும்.  எப்போதும் போல, தோற்றதிற்கு அவருக்கு ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லத்தீர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.  பார்த்தார்.  எதற்கும் பதில் சொல்லாமல், தன் வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனர்கள் அகப்பட்டார்கள்.

மொத்தம் பதிவான ஓட்டுகளில் 1% இருக்குமா இவர்கள் ஓட்டு? இவர்கள் மொத்தமாக கருணாநிதி கட்சிக்கு ஓட்டு போடாவிட்டாலும், முடிவுகளில் எந்த மாறுதலும் ஏற்படாது! 

இவர் கூற்றுப்படியே வைத்துக் கொண்டாலும்,  ராமதாஸ் தோற்றதிற்கு யார் காரணம்?  காங்கிரஸ் தோற்றதிற்கு யார் காரணம்?  இவை எல்லாவற்றிற்குமே பார்ப்பனர்கள் தானா?  கம்யூனிஸ்ட்கள் ஜெயித்ததற்கு யார் காரணம்?     

1967 தேர்தலில், ராஜாஜி யாருக்காக ஓட்டுக் கேட்டார்? மறந்துவிட்டாரா கருணாநிதி? 

சென்றமுறை கருணாநிதி ஜெயித்தபோது, இந்த பார்ப்பணர்கள் எல்லோரும் அமரிக்காவிற்கு சென்றுவிட்டார்களா என்ன ?

பாழாய்ப் போன இந்த ஜாதி அரசியல் தமிழ் நாட்டைவிட்டு என்று ஒழியப்போகிறதோ தெரியவில்லை.  

பசுமாடு போல், சாதுவான இவர்களை கரித்துக் கொட்டுவதில் இவருக்கு என்ன லாபம்? வேறு ஜாதியினரை இதுபோல சொல்லிவிட்டு, சும்மா இருக்க முடியுமா? இன் நேரம் 10 பஸ்ஸையாவது எரித்து இருக்க மாட்டார்கள்?   உண்மைக்காரணத்தை காண மறுத்துவிட்டால் அடுத்த தேர்தலிலும் இதே கதிதான் ஏற்படும்.   இதில் வேடிக்கை என்ன வென்றால், எனக்கு தெரிந்த இந்த பார்ப்பனர்கள் பலர் கருணாநிதி கட்சிக்கு பரிபூரண விசுவாசிகள். 

50%க்கும் மேலான மக்கள் அ.தி.மு.க வை தேந்தெடுத்துள்ளனர் என்ற தேர்தல் முடிவினை, ஏற்க மறுக்கும் இம்மாதிரியான அரசியல் வாதிகள், ஜன நாயகத்திற்கே இலாயக்கற்றவர்கள்.  தமிழுக்கும், தமிழினத்திற்கும் இவர் மட்டுமே 'குத்தகை' எடுத்துள்ளாரா என்ன? தோற்கும் போதெல்லாம் தமிழ்-தமிழினம் என இனவாதம் பேசி,ஜாதிவெறியினை கிளப்புதலை வாடிக்கையாகக் கொள்வதற்கு?

அ.தி.மு.க விற்கு விழுந்த ஓட்டுகள் கருணா நிதி கட்சிமேல் உள்ள கோபம், ஆத்திரம் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடுதானே தவிர, ஜெ. ஏதும் 'பொற்கால ஆட்சி தந்துவிடுவார்' என்ற நம்பிக்கையால் அல்ல!

குடும்ப பரிவாரங்களை முற்றிலும் தள்ளிவைத்து, கூட்டுக் கொள்ளைகளை கைவிட்டு, சாமாணியர்களுக்கான, நிஜமான அரசியல் நடத்த ஆரம்பித்த்தால் மக்கள் ஆதரவு என்றும் அவருக்கு உண்டு.   தமிழக மக்கள் ஒன்றும் முட்டாள்கள் அல்ல.. அவர்கள் யாவற்றையும் கவணித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனர்.  இல்லையென்றால் இவ்வளவு தீர்மாணமாக எந்த மாநிலத்தில், எல்லா கருத்துக் கணிப்புகளையும் மீறி, ஒரு முடிவு வந்திருக்கிறது?

ஒழுங்கான ஆட்சி இல்லையென்றால், இப்போது கருணாநிதிக்கு ஏற்பட்ட தோல்வியினை, ஜெ.க்கும் அளிக்கத் தயங்க மாட்டார்கள்.

உண்மை என்னவெனில், மக்கள் அளித்த இந்த தோல்வி பாடத்தில் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது , கருணாநிதிக்கு மட்டுமல்ல.. ஜெ.யும் தான்.  

No decision yet on offering VRS to BSNL staff

Friday, 24 June 2011 20:01


Loss-making telecom PSU Bharat Sanchar Nigam (BSNL) today said that no decision has been taken so far to offer voluntary retirement scheme (VRS) to its employees who are nearing the age of retirement.

The Telecom Ministry is understood to have asked BSNL to reduce its workforce by 50,000 as one of the measures to become profitable.

"No decision has been taken by any authority as yet to give VRS to the employees of the organisation," a BSNL source said.

The huge workforce has been eating into the revenues of BSNL, resulting in huge outflow of cash from the country's exchequer pocket. BSNL has a workforce of about 3,57,000 personnel.

BSNL, once the country's flagship telecom company, posted a net loss of Rs 1,823 crore on revenue of Rs 32,046 crore in 2009-2010. The company had a net profit of over Rs 10,000 crore in 2005-06.

In fact Sam Pitroda, advisor to the Prime Minister on infrastructure, had also suggested BSNL to downsize its workforce by about 100,000, prompting the employees unions to threaten agitations.

Last month, Telecom Minister Kapil Sibal had said the government is committed to turn around BSNL in the next six months.

BSNL labour union have been opposing the recommendations by Sam Pitroda Committee to retrench one lakh employees through VRS and to reduce the retirement age from 60 to 58.

Earlier, BSNL had informed Board for Reconstruction of Public Sector Enterprises (BRPSE) that it expects to turn profitable in the year through March 2013, but projects a net loss for the just-ended fiscal year and the ongoing year that began on April 1.

The company expects to post a net loss of Rs 2,725 crore on revenue of Rs 31,738 crore for the fiscal year ended March 31, 2011, and the loss is expected to narrow down to Rs 623 crore on revenue of Rs 36,569 crore during the current fiscal year (2011-12 fiscal).

Earlier, DoT had also directed another loss-making sister concern firm MTNL to work on reducing staff. MTNL, which offers telecom services in Delhi and Mumbai, has asked DoT to clear a VRS to be offered to 15,000 employees in the current financial year, a third of its workforce.

இன்றய இளைஞர் சமுதாயம் நம் தாய் மொழியினைப் பற்றி என்ன நினைக்கின்றது?

இக்கேள்விக் கான விடை தேடி என்னால் இயன்றவரை பள்ளி இறுதி மற்றும் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவ-மாணவிகளிடையே பேசிப் பார்த்திருக்கிறேன். அது பற்றிய செய்திகளை  உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுமுன், இன்று இரவு 9.00 மணிக்கு 'போர்ட் மேலே ஆறு ஆப்ஷன் தரும்' ஒரு 'ஆரோகிய' நிகழ்ச்சியினை, தொலைக் காட்சியில் கண்டேன்.  

அந்த தொலைக் காட்சி சேனலுக்கு, இந்த நிகழ்ச்சிக்கு,  தமிழ் பேசும் ஒரு 'நாயகி' ஒருபோதும் கிடைக்கவே மாட்டார்கள் போலும். ஒரு மாஜி நடிகை கழுத்து நரம்பு புடைக்க 'தமிழினை கடித்துத் துப்பிக் கொண்டிருந்தார்'.  அம்மணிக்கு, தமிழினை, தமிழல்லாத வேறு ஒரு மொழியினில் எழுதிவைத்துக் கொண்டு படிக்கும் வழக்கம் போலிருக்கிறது!.  'சுக்குமி',  'ளகுதி', 'ப்பிலி' என வாசித்துகொண்டிருந்தார்.   நல்லவேளை!  அவர் பங்கேற்பவர்களுக்கு என்ன கேள்வி கேட்கிறார் என்பதை 'எழுதி' காண்பித்து விடுகிறார்கள். இல்லாவிடில் 'பதிலைப் பார்த்து, கேள்வி இதுவாகத்தான் இருக்கும்' என யூகிக்க வேண்டியிருக்கும்.

இந்த வாரம் முழங்கையில் எதோ வெள்ளையாக 'பாண்டேஜ் போல சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்'. ஒருவேளை கையில் ஏதும் அடி பட்டுவிட்டதோ என விசனப்பட்டு, , இல்லையெனில்,  இது என்னவாக இருக்கும் என, ஆர்வத்துடன்   'க்ளோசப்' காட்சிகளில் காண முயன்று,  தோல்வியடைந்து, மனைவியிடம் கேட்க, அவர் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, அது 'துப்பட்டா' என கண்டறிந்தார்.  "அது வேறு இடத்தில் போடப்படும் சமாச்சாரம் ஆயிற்றே?  முழங்கையில் ஏன் சுற்றிக் கொள்ள வேண்டும்" என கேட்க விழைந்து, பின் விளைவுகளை நினைத்து, வாயை மூடிக்கொண்டேன். 

அது கிடக்கட்டும்!  இந்த வாரம் 'சென்னை' மற்றும் 'மன்னார்குடி' யிலிருந்து மாணவிகள் நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க வந்திருந்தனர்.  ஒரே ஒரு மாணவன்.  

ஒரு நகரம். ஒரு கிராமம். (கிராமம் என சொன்னதற்காக மன்னார்குடி அன்பர்கள் கோபித்துக் கொள்ளக் கூடாது)

இவர்களுக்கு கேட்கப்பட்ட கேள்வி ஒன்றும், மாணவிகள் அளித்த பதில்களும் தான், இந்த கட்டுரை தலைப்புடன் சம்பந்தப் பட்டது.

வழக்கம் போல அனைவரும் (நகரம் மற்றும் கிராமம்) தவறியும் கூட 'வணக்கம்... என் பெயர் இது... இந்த பள்ளியில் படிக்கிறேன்' என்று அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை.  எல்லாம் Hi... Iam  .....  and coming from  .....   shcoool தான்.  

பார்ப்போம் என் ஆயுள் முடிவதற்குள்ளாகவாவது எவரேனும் (பங்கேற்பவர்கள்) முழுவதும், தமிழில், தவறில்லாமல் பேசுவதை கேட்டு விட்டால், என் ஜன்ம சாபல்யம் அடைந்து விடும்.  

சரி.  இப்போது கேட்கப்பட்ட கேள்வியைக் பார்ப்போம்.  

பெரும்பாலானவர்கள் 'ஆங்கில பள்ளியில்' சேர விரும்புவதன் காரணம் என்ன? இந்த வினாவிற்கு வந்தபதில்கள் என்னை வியப்பிலும், வேதனையிலும் ஆழ்த்தியது.

ஏனென்றால் (1)  ஆங்கிலத்தில் படிப்பதுதான் கௌரவம் (2) அப்பொழுத்தான் கட்டுப்பாடு வரும் (3) வேலை வாய்ப்பு அதிகம் (4) அங்குதான் நன்கு சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்.  (5) தமிழைவிட அங்கிலம் கற்றுக் கொள்வது சுலபம் (6) ஆங்கிலத்தில் தான் செய்தி பரிமாற்றம் செய்யலாம் .  இந்த பதில்கள்தான் இக்காலத்திய இளைஞிகளிடமிருந்து வந்தது.

(பதில்கள் யாவும் மொழிபெயர்க்கப் பட்டவை.  பங்கேற்றவர்கள் பதில்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் தான்.)

இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் நான் குறிப்பிட்ட சில 'ஆராய்ச்சி' மூலம் நான் கண்டறிந்த 'மேலே குறிப்பிட்ட கேள்விக்கான விடைகளை' இந்த மாணவிகள் அளித்த விடைகளோடு ஒப்பிட்டு பார்ப்பது சுவாரசியமானது. 

இனி நான் கண்டறிந்த உண்மைகள்!

1. தமிழினை சும்மா வீட்டில், கடையில் பேசிமளவுக்கு தெரிந்து கொண்டால் போதுமானது.

2. தமிழில் வெளியாட்களிடம் பேசுவது இயலாது.  ஆங்கிலம் தான் சரியான மொழி. சரியாக, effective ஆக பேச, நாம் சொல்லுவதை மற்றவர்கள் கவணிக்க வேண்டுமென்றால் ஆங்கிலம் தான் சரி.

3. 'தாய்மொழி', 'மொழி உணர்வு' போன்றவை எல்லாம் வெறும் "டயலாக்குகள்" கவைக்கு 

   உதவாது.

4. பாரதியார், கம்பன், அவ்வையார் ஆகியோரை ஓரளவு தெரிந்திருக்கிறது.  

5. மௌனி, அசோகமித்ரன், புதுமைப்பித்தன்,லா.ச.ரா இவர்கள் எல்லாம் யாரென்றே   தெரியவில்லை.

6. வெகு சிலருக்கு மட்டும் 'சுஜாதா' வினை தெரிந்திருக்கிறது. 

7. தமிழ் நாவல்கள் படிப்பதில்லை.  எல்லாம் ஆங்கிலம் தான். 

8. 'உங்க' தமிழ் 'பேசின்பிரிட்ஜ்' தாண்டாது சார்.

9. முன்பு ஒருமுறை இந்த வலைப்பூவினில் சொன்னது போல 'ழ', 'ள', 'ல', 'ர','ற' 'ந' 'ன',, 'ண' ,  'ச','ல',ள' எல்லாமே தகராறு தான். Click here

10. ஆங்கிலம்தான் கௌரவம்.  தமிழ் 'லொக்கல்' ஒன்னும் பெரிசா பிரயோஜனம் இல்லை.

எனது 'ஆராய்ச்சி(!) தவறோ என நான், நினைத்துக் கொண்டிருந்தது, இந்த வார நிகழ்ச்சியினைப் பார்த்ததும் நீங்கி விட்டது. நான் கண்டு கொண்ட முடிவினை அப்படியே பிரதி பலித்திருக்கிறார்கள்.

இறைவா!  மற்ற மாநில மக்கள் யாவரும் தத்தமது மொழியின் மீது நேசமும், காதலும் கொண்டிருக்க, நாம் மட்டும் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்?

ஒருவர் சொன்னது போல 'தமிழ் இனி மெல்லச்சாகும் ' என சொன்னது சத்தியமாகிவிடுமோ என அச்சமாக உள்ளது. 

இந்த போக்கினை மாற்றுவது எங்கனம்?  வாசகர்களுக்கு இது பற்றி எதெனும் கருத்து இருந்தால், பின்னூட்டத்தில் எழுதவும்.  நன்றி.