Wednesday, March 29, 2017

மனுஷ்யபுத்திரனுக்கு வீடில்லை...

இன்று ‘தமிழ் ஹிந்து’ பத்திரிகையில், மனுஷ்யபுத்திரனுக்கு வாடகைக்கு வீடு கிடைக்கவில்லை என்பது குறித்து, ஒரு முழுப்பக்கக்  கட்டுரை வெளிவந்துள்ளது. கட்டுரையின் சாரம் என்னவென்றால்,  அவர் குடியிருந்த வீட்டினை உரிமையாளர் விற்றுவிட்டதால், வீட்டைக் காலி செய்ய வேண்டிய கட்டாயம், அவருக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. வேறு வீடு தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்.  ஒட்டு மொத்த சென்னையும் இந்துத்துவாவிற்குப் பின்னால் சென்றுவிட்டதால்,  ஷாகுல் ஹமீது என்னும் மனுஷ்யபுத்திரனுக்கு, அவர் இஸ்லாமியர் என்ற காரணத்தாலேயே வாடகைக்கு வீடு மறுக்கப்படுகிறது என குற்றம் சாட்டுகிறார்.இஸ்லாமியர்களுக்கு இந்த நாட்டில் இடமில்லையா எனக் கேட்டுள்ளார்.

கால ஓட்டத்தில், ஒரு காலத்தில் ‘மவுண்ட் ரோடு மகாவிஷ்ணு’ என்றும் தற்போது ‘மவுண்ட் ரோடு மாவோயிஸ்டு’ என்றும் வர்ணிக்கப்பட்டு நக்கல் செய்யப்படும் இந்தப் பத்திரிகை, இக் கட்டுரையை, இவ்வளவு பெரிய அளவில் வெளியிட்டுள்ளதன் நோக்கம் தெளிவானது.

அப்பத்திரிகை நினைத்திருந்தால், ஒரு இந்துவிற்கு சொந்தமான வீட்டை வாடகைக்கு அமர்த்திக் கொடுத்திருக்காதா?மேம்போக்காகப் பார்ப்பதற்கு, மதச் சார்பற்றவர்களை வெகுண்டெழ வைக்கும் கட்டுரைபோலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இந்து-இஸ்லாமிய பாகுபாட்டை தீவீரமாக்கும் உள் நோக்கம் கொண்ட கட்டுரை. சமுதாயத்தில் அமைதியின்மையை ஏற்படுத்தும் அடிப்படைவாத சக்திகளின் வேறு ஒரு முகம்தான் இக்கட்டுரை. வலது எக்ஸ்ட்ரீமுகு  நேர் எதிர் முகாம். ஏதோ,  மொத்த இந்தியாவும் முஸ்லீம்களுக்கு எதிராக திரும்பிவிட்டது என்ற  மாயத்தோற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்; அதன் மூலம் தனது ‘அரசியலுக்கு’ ஏதாவது இரை கிடைக்காதா என்று ஏங்கும் நரித்தனம்தான் அந்தச் செய்தியின் பின்னனி என சந்தேகிக்கிறேன்.

அவர் குடியிருந்த வீடு, ஒரு இந்துவுக்குச் சொந்தமானதுதான் என்பதை எங்கும் சொல்லவில்லை, திரு. ஹமீது.

உண்மையில் வீடு வாடகைக்கு விடுபவர்கள் எல்லாம் ஒன்றுகூடி, இஸ்லாமியர்களுக்கு வீடு கொடுப்பதில்லை எனத் தீர்மாணித்துவிட்டார்களா என்ன? அப்படியெல்லாம் இல்லை. 

வாடகைக்கு விடுபவர்களின் நோக்கம் மூன்று தான்.
ஒன்று ‘அடிதடியில் ஈடுபடும் நபர்கள்’, ‘ரௌடிக்கூட்டம்’, ‘சமுதாய விரோத/பண்பாட்டு விரோத ஆசாமிகள்’ யாரும் வாடகைக்கு வந்து விடக் கூடாது. இரண்டு ‘வாடகை தவறாது கொடுக்கும் நபராக இருக்க வேண்டும். மூன்று, வீட்டினை சுத்தமாக பராமரிக்க வேண்டும். இதுதவிர அசைவ உணவு சமைப்பவர்கள் வேண்டாம் என்ற ஒரு சிறு பிரிவு இருக்கும். இதில் இஸ்லாமியர்கள் எங்கே வந்தார்கள்?

1973-ல், நான் வாடகைக்கு வீடு தேடிக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு ஒண்டுக் குடித்தனம் கிடைத்தது. ஆனால் ஓனர், ‘ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்திற்குத்தான்’ கொடுக்க இயலும் என்றார். அவர் மறைமுகமாக குறிப்பிடும் சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவந்தான் நான் என்று சொல்லி, வாடகைக்கு வர எனக்கு விருப்பமில்லை. ‘சரி.. பரவாயில்லை, வேறு வீடு பார்த்துக் கொள்கிறேன்..’ எனக் கிளம்பும்போது, அவரே,  ‘நீங்க அசைவமா..?’ என்றார். ‘இல்லை..’ என்றேன். சரி மூன்று மாதம் மாத்திரம் இருந்து கொள்ளுங்கள்; பிறகு காலி செய்யவேண்டும் என்று சொல்லி, மூன்று மாத வாடகையை முன்னதாகவே வாங்கிக் கொண்டார். எனக்கு அப்போது அவசியம் வீடு தேவைப் பட்டதால், அதற்கு உடன் பட்டேன்.  

இதில் ஒரு விசித்திரம் இருக்கிறது. வீட்டின் ஓனர், அவர் குடியமர்த்த விரும்பிய சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவரில்லை. குடிவந்தபின் பிரிதொரு நாள், அவரிடம் கேட்டேன். “நீங்கள், அந்தச் சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவரும் இல்லை.. ஆனால் அந்த சமுதாயத்தவருக்குத்தான் வீடு வாடகைக்கு விடுவேன் என்றீர்களே, எதற்காக? “ என்றேன். அவர் படு கேஷூவலாக, அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லைசார்.. அவர்கள் ஒண்ணாந்தேதியானா சரியா வாடகை கொடுத்து விடுவார்கள். வாடகை ஏத்தினா மறுப்பேதும் சொல்ல மாட்டார்கள். சண்டை சச்சரவுக்குப் போக மாட்டாங்க. நம்ம கண்டிஷனுக்கு பெரும்பாலும் ஒத்துகிட்டு, தலையை ஆட்டிகிட்டு போயிடுவாங்க.. அதான்” என்றார்.

இது தான் வீட்டு உரிமையாளர்களின் சைக்காலஜி. ரகளை, வம்பு - தும்பு இல்லாத ஆட்கள் வேண்டும். அவ்வளவே! 

இஸ்லாமியர்கள் மட்டுமல்ல; காவல் துறையைச் சார்ந்தவர்கள், வக்கீல்கள், ஆடிட்டர்கள், ரௌடி எலிமென்ட்ஸ், பல இடங்களில் பேச்சுலர்கள்.. என பலருக்கும் வீடு கிடைப்பதில் சிக்கல் இருக்கிறது. இதைப்பற்றி இப்பத்திரிகை என்றாவது தமாஷாகக் கூட எழுதியிருக்கிறதா?

இஸ்லாமியர்கள் என்றாலே, வன்முறையாளர்கள் என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது யார்? இந்த மீடியாக்கள் தானே? மீடியாக்களுக்கு பரபரப்பு வேண்டும், சர்குலேஷன் ஏறனும். தனது முதலாளியின் அரசியல் கொள்கைகளுக்கு ஏற்றாற்போல, கருத்துருவாக்கம் செய்யும் வகையில், செய்திகளை ‘பிரசன்ட்’ செய்யனும். அவ்வளவுதான்.

இன்று பத்திரிகையில் அவரது செய்தி வந்துவிட்டது. இனி, எவரேனும் இஸ்லாமியர் அல்லாத ஒருவர், வலிந்து தனது வீட்டினை மனுஷ்யபுத்திரனுக்கு வாடகைக்குத் தரக்கூடும். அதை ‘ஹிண்டு’ வெளியிடாமலும் போகும்.

நாடு பிரிவினை அடைந்தபோது, தனது அக்கம்பக்கத்தி லிருக்கும் இஸ்லாமியர்களை தங்கள் வீட்டிற்குள் ஒளித்துவைத்து, மதக் கலவரங்களிலிருந்து காப்பாற்றிய இந்துக்கள் இங்கே ஏராளம். அதுதான் இந்த நாட்டின் பாரம்பர்யம். அதைக் காப்பாற்றும் வகையில், முன்னெடுத்துச் செல்லும் வகையில் செய்திகளை வெளியிட வேண்டும்.
பொறுப்பற்றவகையில் செய்திகளை வெளியிடுவது எந்தவகையான பத்திரிகை தர்மமென்று தெரியவில்லை.

Monday, March 27, 2017

தூக்கம்.

தூக்க மாத்திரைக்கு அடிமையாகி இருபத்தைந்து வருஷங்களாகிவிட்டன. எந்தக் கணத்தில், எந்த தினத்தில் இந்த மாத்திரை என்னை ஆட்கொண்டது என சரியாக நினைவுக்கு வரவில்லை. 

என் தகுதிக்கு மீறி நானாக அலுவலகத்தில் ஏற்றுக் கொண்ட பொறுப்பின் சுமை தந்த அழுத்தமா அல்லது மனைவியின் பெரும் குறட்டை ஒலி ஏற்படுத்திய இடைஞ்சல் காரணமா தெரியவில்லை. தொலைந்த தூக்கத்தைப் பற்றி, ஒரு நாள் எனது நன்பர் ஒருவரிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்த பொழுது, ‘அதிகாலை நடைப்பயிற்சி’ ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது என சிபாரிசு செய்தார்.  இதுதான் தூக்க மாத்திரை குழியில் சிக்க வைத்துவிட்டது என நினைக்கிறேன்.

வீட்டிலிருந்து ஐந்து கி.மீ தள்ளியிருக்கும் ஸ்டேடியம் ஒன்றிற்கு  நடைப் பயிற்சி (வாக்கிங் என்பது எப்படி நடைப் ‘பயிற்சி’ ஆகும்?)  செல்ல வேண்டும். நன்பரது வீடு ஸ்டேடியத்திற்கு அருகில்தான். ஆனால் நான், அதிகாலை நாலு மணிக்கே எழுந்தால்தான் அவரோடு இணைந்து ‘பயிற்சி’ செய்ய சாத்தியமாகும். இரவு பன்னிரண்டு அல்லது ஒரு மணிக்கு தூங்கி அதிகாலை நாலுமணிக்கு எழுவது சிக்கலை மேலும் சிடுக்காக்கியது.  இந்த வாக்கிங் ஷெட்யூல் எனக்கு ஒத்து வரவில்லை என புகார் செய்தபொழுது,  அவர் அந்த மாத்திரையை அறிமுகப் படுத்திவைத்தார். கடுகத்தனை மஞ்சள் மாத்திரை, எட்டு மணிக்குள்ளாக தூங்கவைத்து, அதிகாலையில் எழுவதை எளிதாக்கியது. போதிய தூக்கமும் கிடைத்ததாக சந்தோஷமாக உணர்ந்தேன்.  ஆனால் அது மெல்ல, மெல்ல என்னை விழுங்கிவருவதை, நான் முழுமையாக விழுங்கப்பட்டபின் தான் உணரமுடிந்தது.

முதலை என்னை விழுங்கிவிட்டதை உணர்ந்து வெளியே வர எத்தனித்த பொழுது, வேறு ஒரு அழுத்தம் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டது.  என் மனைவி நோய்வாய்ப்பட்டார்.  

என்றைக்குமே நான் ஒரு ஆரோக்கியனாக இருந்ததில்லை. அறுபது – அறுபத்தைந்தை நிறைவு செய்தாலே போதும், அதுவே பெரிய விஷயம்  என நினைத்துக் கொண்டிருந்த பொழுது, மிக ஆரோக்கியமான பெண்மணியான மனைவிக்கு வந்த நோய் என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்து விட்டது. நோய் கண்டுபிடிக்கப் பட்ட நாள்முதல், அவர் மறையும் வரையிலான இரண்டு ஆண்டுகள் பற்றி, இன்று எனக்கு எதுவுமே நினைவில் இல்லை. பித்து பிடித்தாற் போல, புலம்பியிருக்கிறேன். அழுது புரண்டிருக்கிறேன். வீட்டின் சகல அதிகாரங்களும், பொறுப்புகளும் அவரிடமே இருந்தது. 

இரவுகளில் அவர் பக்கம் அமர்ந்து ஒரு மொகலாய மன்னன் பிரார்த்திக் கொண்ட்துபோல என் உயிரை எடுத்துக் கொண்டு, மனைவியின் உயிரை விட்டுவிடுமாறு கடவுளிடம் இரைந்திருக்கிறேன். எவ்வளவு நாள்தான் தூங்காமலிருக்க முடியும்? மாத்திரையின் அளவை இரட்டிப்பாக்க வேண்டியிருந்தது.

இடி விழுந்தாற்போல அவர் மறைந்து போனபின், தூக்கம் என்பதேது? துக்கம், தனிமை, இயலாமை, சுய இரக்கம், உறவுகளின் உதாசீனம் எல்லாம் சேர்ந்து மாத்திரையின் துணையைத் தவிர்க்க இயலாததாக்கிவிட்டன.

சம்பிரதாயமான அறிவுரைகள் எதுவும் உதவவில்லை. குறித்த நேரத்தில் படு-தியானம் செய்-மனப்பயிற்சி, 4-5-6 மூச்சுப்பயிற்சி போன்ற இத்தியாதிகள் எல்லாவற்றிற்கும் பெப்பேதான்.

ஆயுர்வேதம், சித்தா, ஆங்கிலமருத்துவம் எதுவும் உதவவில்லை.  ஒரு ஆயுர்வேத மருத்துவர்  மட்டும் அணுசரனையாகச் சொன்னார். மனிதன் தூங்கியாக வேண்டுமே? ஏற்கனவே முதுமை அடைந்துவிட்ட நிலையில், சரியாகத் தூங்காமலிருப்பது, தூக்க மருந்து உண்பதால் ஏற்படும் விளைவுகளைவிட அபாயகரமானதாகும். எனவே, மருந்தின் அளவைக் கூட்டாமல், அப்படியே தொடருங்கள் என்றார். எனக்கும் அதுவே சரியெனத் தோன்றுகிறது.

அது சரி.... அந்தக் கதையை இங்கே ஏன் சொல்கிறேன்?

வியாதிக்கு மருந்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஆனால், அன்றாடம் நடைபெற்றாக வேண்டிய உடல் ரொட்டீன்களுக்கு மருந்தின் துணை நாடாதீர்கள்.
காலைக் கடன்களைக் கழிக்க மருந்து, பசி எடுக்க மருந்து, உண்டது ஜீரணமாக மருந்து, செக்ஸுக்கு மருந்து, தூக்கத்திற்கு மருந்து,  சத்துக்கு மருந்து என அவஸ்தைப் படுபவர்களை அறிவேன்.  இவையாவும் புதை குழி. மீளமுடியா ட்ராப்.

While any drug use often begin as voluntary behaviors, addiction prompts chemical alterations in the brain that affect memory, behavior and the perception of pleasure and pain. Conscious decisions turn into compulsive actions, and major health, financial and social consequences.

ஆரம்பத்திலேயே எச்சரிக்கையாய் இருந்துவிடுங்கள். 

இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட சம்பிரதாயமான 

குறிப்புகள் (நெட்டில் ஏகமாய் காணக் கிடைக்கும்) ஆரம்ப 

காலங்களில் நிச்சயம் உதவும்.



Saturday, March 11, 2017

‘விருஞ்சிபுரம் – மார்க்க பந்தீஸ்வரர்’

ஒரு குடும்ப விழாவிற்கான அழைப்பிதழ் வந்தது. அனுப்பியவர் பெங்களூரில் வசிக்கிறார். விழா நடைபெறும் இடமாக அவர் குறிப்பிட்டிருந்தது ‘விருஞ்சிபுரம்’. சொந்த ஊரிலும் இல்லாமல், வாழும் இடத்திலும் இல்லாமல், இதென்ன ‘விருஞ்சிபுரம்?’

விழா நடைபெறும் விருஞ்சிபுரத்திற்குச் சென்றபொழுதுதான், அந்த தலத்தில், 'மார்க்கபந்தீஸ்வரர் -  மரகதவல்லி  திருக்கோயில் இருப்பதே தெரிந்த்து.  

தமிழ்நாட்டில் தான் எவ்வளவு கலைநயம் மிளிரும் கோயில்கள்? எந்தப் பெருமைமிகு பெரிய கோயில்களுக்கும் சளைத்ததல்ல, இத்தலம். கோயில் கோபுரமும், மூலவர் மார்க்க பந்தீஸ்வரரும், பரிவாரங்களும், மரகதவல்லியம்மனும் எவ்வளவு அழகு? இவ்வளவு நாட்களாக தரிசிக்காமல் இருந்துவிட்டாயே என என்னை நானே திட்டிக்கொள்ளும் அளவிற்கு பேரழில்.

இது  ஒரு வைப்புத் தலம்.  வேலூரிலிருந்து பெங்களூர் செல்லும் சாலையில், 13வது கிலோ மீட்டரில் இருக்கிறது. பாலாற்றிலிருந்து சற்று தூரத்தில் அமைந்திருக்கிறது.  இவ்வாற்றை க்ஷீரநதி என்கிறார் கோயிலில் இருந்த ஒரு பெரியவர். (வடமொழியில் க்ஷீரம் என்றால் பால்) இறைப்பணிக்காக பாலாகவே ஓடிய நதி இது என்றார் அவர்.  பாலை விடுங்கள், தண்ணீரே இல்லை. அட...  தண்ணீர் கூட வேண்டாம். மணல் கூட இல்லை. கட்டாந்தரையாக புதர்கள் மண்டிக்கிடக்கிறது நதி.

சிவபெருமானின் தலைமுடியினைக் கண்டதாகப் பொய்யுரைத்த பிரம்மன் தண்டனை பெற்றதனால் , இவ்வூரில் சிவநாதன்-நயினா நந்தினி தம்பதிக்கு மகனாகப் பிறந்து இறைவனைப் பூஜித்தாராம். இவனுக்கு பிரம்மோபதேசம் செய்விப்பதற்கு முன்னரே தந்தை இறந்துவிட, சிவபெருமானே முதியவர் தோற்றத்தில் வந்து, தீட்சையும் உபதேசமும் செய்வித்தாராம்.பிரம்மனுக்கு விரிஞ்சன் என்ற பெயருண்டு. எனவே விரிஞ்சிபுரம்.  எனவேதான் , விழா நடத்த இத்தலத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தத்தின் இரகசியம் புரிந்தது. 

தலவிருட்சம் ‘பெண் பனைமரம்’. ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கோயிலின் உள்ளேயே  பிரகாரத்தில் உள்ளது இப்பனைமரம். மூலவர் சுயம்பு மூர்த்தி. பிரம்மனுக்கு (அந்த சிறுவனுக்கு) பூஜை செய்ய ஏதுவாக தலை சாய்த்து இருக்கிறாராம். பங்குனி மாதத்தில் மூலவர் மீது, சூரிய கிரணங்கள் விழும். 800 முதல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரையான பழமையான கோயில்.

குழந்தைப்பேறு வேண்டியும், திருமண தடை நீக்கக்கோரியும் பிரார்த்தனை செய்து கொள்கிறார்கள்.

கோயில் உள்ளே, மூலவர் சன்னதிக்கு (வெளிப் பிரகாரத்தில்) நூற்றுக்கால் மண்டபம் உள்ளது. தூண்கள் யாவற்றிலும் கலை நயம். கும்பகோனம் ராமஸ்வாமி கோயில் தூண் சிற்பங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. மாக்கல் போன்ற மென்மையான கற்கள் அல்ல; கடினக் கற்கள்! இதில் எப்படித்தான் இவ்வளவு நுட்பமான, நேர்த்தியான சிற்பங்களை வடித்தார்களோ? 

உண்மையில் விரிஞ்சிபுர மார்க்கபந்தீஸ்வர்ர் (வழித்துணை) கோயில் எதிர்பாரா ஆச்சர்யத்தைத் தந்த திருத்தலம். அருகில் ‘பள்ளி கொண்டா’ என்ற ஊரிலும், இரத்தினகிரி மலையிலும் புகழ்பெற்ற கோயில்கள் உள்ளன.

வேலூர் பக்கம் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் சென்று வாருங்கள். இக்கோயிலின் மதிலழகு.


 
முன் வாயில் - ராஜ கோபுரம்.

துவஜஸ்தம்பம் 




கற்பக்கிரஹத்தின் பின்புறம், கெஜப்ருஷ்ட வடிவில் 


தல விருட்சம் 

எத்தனை பேரின் பிரார்த்தனைகளோ 

சிம்ம தீர்த்த நுழைவாயில் 

மதிலழகு 

Wednesday, February 8, 2017

ஸ்ரீ சதாசிவ பிரமேந்திரர் அதிஷ்டாணம்.

ஒரு முறை திருவெண்காடு (ஸ்வேதாரண்யம்) சென்றபொழுது,பரமசிவேந்திரர்  அதிஷ்டாணத்திற்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.   அங்கே நிலவிய சக்தி நிலையினைக் கண்டு மெய்மறந்து நிற்கும் பொழுது, அங்கே இருக்கும் காரியஸ்தர், கரூர் அருகே இருக்கும் சதாசிவபிரமேந்திரரின் ஜீவசமாதிக்கு சென்றிருக்கிறீர்களா என்றார் (அதிஷ்டாணம்) . இல்லை என்று சொல்ல, புன்னகைத்துவிட்டு, ‘சென்றுபாருங்கள்’ என்று மட்டும் சொன்னார்.

அதுமுதற்கொண்டு கரூர் அருகே உள்ள நெரூரில் அமைந்திருக்கும் அந்த அதிஷ்டாணத்தை தரிசிக்கும் வாய்ப்புக்காகக் காத்திருந்தேன். அத்திட்டம் ஏனோ தள்ளிப் போய்க் கொண்டே இருந்தது.  அவர் நம்மை கூப்பிடவில்லை என்று ஏமாற்றவிரும்பவில்லை. அங்கு சென்றுவர அவ்வளவு முயற்சி எடுக்கவில்லை என்பதே உண்மை.

நேற்று, சட்டென அங்கே சென்றுவரத் தீர்மாணித்து அதிகாலையில் புறப்பட்டேன். கரூரிலிருந்து ஒன்பது கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது நெரூர் என்னும் சிற்றூர்.  பெரம்பலூர்-முசிறி வழியாக்ச் சென்றதால், கரூர் நகரத்தின் உள்ளே செல்லவில்லை.

இங்கே ஜீவ சமாதி கொண்டிருக்கும் சதாசிவ பிரமேந்திரர், பல பாடல்களை இயற்றியவர். அவர் இயற்றியவற்றுள் சிலவே கிடைக்கப்பெற்றன எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘மானஸ ஸஞ்சர்ரே..’, ‘ பஜரே ரகுவீரம்..’ போன்ற கீர்த்தனைகள் இவர் இயற்றியதுதான்.

துறவி. பிரம்ம ஞாணி. சுமார் 400 வருடங்களுக்குமுன் வாழ்ந்தவர். ஆடை துறந்தவர். அத்வைத ஞானி. இவரது ஜீவ சமாதி அளப்பறிய சக்தி வாய்ந்தது.  நம்பிக்கை உள்ளோர் உணரலாம். இவரது இயற்பெயர் சிவராம கிருஷ்ணன். காஞ்சி மடத்தின் 57வது பீடாதிபதி,  ஸ்ரீ பரசிவேந்திர சுவாமிகள், இவரது ஞானத்தைக் கண்டு, பிரம்மேந்திரர் என்று பெயர் சூட்டினார். 

இவருக்கு காஞ்சி மடத்தின் பீடாதிபதியாக பொறுப்பேற்க அழைக்கப் பட்டதாகவும், அதை இவர் மறுத்து விட்டதாகவும் சொல்கிறார்கள். இவர் மதுரையைச் சார்ந்தவர்.

பிரமாதமான வாதத்திறமை கொண்டவர். இதனாலேயே, மைசூர் மகாராஜா ஆஸ்தான வித்வானாக்கிக் கொண்டாராம். ஒரு முறை பரசிவேந்திரர்  இவரைப் பார்த்து, ‘ஏன் இவ்வளவு பேசுகிறாய்..உனக்கு நாவடக்கம் தேவை எனக் கூற, அது முதற்கொண்டு யாரிடமும் வாதம்புரிவதை நிறுத்திக் கொண்டார். மௌனகுரு.

அமைதியை விரும்பிய இந்த மகான், இறுதியில் வந்தடைந்த இடம் நெரூர். அருகிலேயே காவிரி. வறண்டு கிடக்கிறது. தென்னை பணை மரங்கள் உட்பட பல மரங்கள் பட்டுப்போய் நிற்கின்றன.

நேற்று (07/01/2017), இந்த மகான் அதிஷ்டாணம் அமைந்த, விஸ்வனாதர் கோயிலின் கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்ற ஏழாவது வருடமாம். அபிஷேக ஆராதானைகள் சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தன. தற்செயலாக இந்த நாள் அமைந்தது அதிருஷ்டம்தான்.

இவரைப்பற்றி பல செய்திகளைக் கூறுகிறார்கள். அவர் வாழ்ந்த சமயத்தில், ஆற்றில் கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்களைக் கூப்பிட்டு, மதுரையில் நடக்கும் சித்திரைத் திருவிழாவை தன் மகிமையால் காண்பிப்பாராம். யாரோ ஒரு மன்னன், இவரது ஆடையற்ற நிலையினைக் கண்டு, இவரது கையை வெட்டிவிட, அதுபற்றி யாதொரு உணர்வுமின்றி அவர் போய்க் கொண்டிருந்தாராம். ஒருமுறை ஆற்று வெள்ளத்தின்போது, தவறுதலாக மௌன நிலையில் அமர்ந்திருந்த இவரையும் மணல் மூட்டைகளைக் கொண்டு மூடிவிட்டனராம். பின் சில நாட்களுக்குப் பிறகு தவறுணர்ந்து, மீண்டும் தோண்டிப் பார்க்க, எந்த நிலையில் இருந்தாரோ, அதே நிலையில் காணப்பட்டாராம். இப்படி பல கதைகளைச் சொல்கிறார்கள்.  

எது எப்படியோ, அவரது அதிஷ்டாணத்தருகே செல்லும் பொழுதே ஒருவித சக்தி பரவுவதை உணரமுடிகிறது. நானே ஏற்படுத்திக் கொண்ட பிரமையோ, உண்மையோ தெரியாது. பரவச நிலை உணர்ந்தேன் என்பது உண்மை. தஞ்சை சரபோஜி மன்னருக்காக, இவர்  ஏற்படுத்திய கோயில்தான் புன்னைநல்லூர் மாரியம்மன் கோயில். புதுக்கோட்டை மன்னருக்காக மணலில் மந்திரம் எழுதிக் கொடுத்தாராம்.
இந்த மகான் அதிஷ்டாணத்திற்கு முன்பாகவே (அந்த வளாகத்திலேயே) விஸ்வனாதர் ஆலயம் உள்ளது. அழகான ஆலயம்.

நெரூரில் சமாதியான பொழுது, அரூபமாக ஏக காலத்தில் கராச்சியிலும் (பாகிஸ்தான்), மானாமதுரையிலும் (ஆனந்த வல்லியம்மன் கோயில்) சமாதியானதாகச் சொல்கிறார்கள்.

நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் செல்லவேண்டிய தலம்.


செல்லும் வழி: கரூர் சென்று, அங்கிருந்து ஆட்டோ,லோக்கல் பஸ் மூலம் இந்த சிற்றூரை அடையலாம்.






Monday, January 2, 2017

யூனியன் டெரிடரிகள்

துடிப்பான அரசு நிர்வாகி வேண்டுமா அல்லது தூங்கிவழியும் ஜனநாயக அமைப்பு வேண்டுமா என்பது சிரமமான கேள்வி.

துடியாக இயங்கும் அரசு இயந்திரம் எல்லோரையும் மயக்கும்தான்.  இறுதி வரை, ‘ நல்லவராகவே’ நீடிக்கும் ஒரு நிர்வாகியை/சர்வாதிகாரியை இனிமேல் தான் சரித்திரம் கண்டெடுக்க வேண்டும். ஆரம்பத்தில் கவர்ந்திழுகும் தனி நபர் சாதுர்யம், போகப்போக சாயம் வெளுத்து ஊழலுக்கும் அராஜகத்திற்கும் மட்டுமே துணைபோவதுதான் நடைமுறை. எனவேதான், ஆயிரம் குறைபாடுகள் இருந்தாலும், மக்களாட்சி உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தியாவில் மக்களாட்சியும் இல்லாமல், கவர்னரின் ஆட்சி போலவும் இல்லாமல், இரண்டும் கெட்டான் அமைப்பாக,  ஜனநாயகத்திற்கு குந்தகம் விளைவிக்கும்  யூனியன் டெரிடரிகள் என்ற அமைப்பினை, எதற்காக  விடாமல் அடை காத்துவருகிறோமோ தெரியவில்லை.  இங்கே அதிகாரத்தை  மாநில முதல்வரும், மத்திய அரசால் அப்பாயின்ட் செய்யப்படும் லெஃப்டின்ன்ட் கவர்னரும்  பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.  எனவே, ‘பொலிடிகல் கமேண்ட்’ யாருக்கு என்பதில் இருவருக்கும்  இடைவிடாத போட்டி. இரட்டை அதிகாரமையம் செயல்படுவது, எந்தவகையான ஜனநாயகம் எனப் புரியவில்லை.  இதற்கு சட்ட ஒப்புதல் வேறு இருக்கிறது! இரண்டும் கெட்டானாக ஒரு ஜனநாயக அமைப்பு எதற்கு?

இந்தகுழப்பம் போதாதென்று, தற்போது, அப்சீன் மெஸேஜ் ஒன்று கவர்னருக்கு அனுப்பப்பட்டதாக கூறப்படும் நிகழ்வில், அதிகாரி ஒருவர், சம்பந்தப்பட்ட துறைச் செயலருக்கும், சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சகத்திற்குத் தெரியாமலேயே சஸ்பெண்ட் செய்யப் படுவதும், இதில் அதிகார வர்க்கம் பிளவுபட்டு நிற்பதும் காணச் சகியவிலை.

சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரி நேரில் ஆஜராகி விளக்க மளித்த பின்னும்,  ‘சஸ்பென்ஷன் ‘என்பது சட்ட சம்மதமே எனினும் தேவையா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

முக்கிய பொறுப்பில் உள்ள அதிகாரிகள்,ஆளுனருக்கு எதிராக  திரும்புயுள்ள சூழல் ஏற்பட்டுள்ளதாக ‘தமிழ் ஹிந்து’ சொல்கிறது.

யூனியன் டெரிடரிகளில், அதிகார பகிர்வுகுறித்து விவாதம் தேவைப்படுகிறது. ஏனெனில் மத்திய அரசின் எக்ஸ்டன்டட்  ஆர்மாக இப்பதவி பராமரிக்கப் படுவது ஜனநாயகத்திற்கு உகந்ததல்ல.  ஆளுனர், அதிகார வர்கம்,  மந்திரிசபை என மூவரும் மூன்று திக்கில் நின்று கொண்டால் பாதிக்கப்படுவது, மக்களும் – வளர்ச்சிப் பணிகளும் தான்.


Friday, December 30, 2016

ஹெர்ணியா

சில காலம் முன்பு, இடது அடி வயிற்றின் கோடியில் ஒரு ப்ரீதி இட்லி சைசில் ஒரு வீக்கம்.  பரம சாதுவான வீக்கம்.  வலிக்காது. எழுந்து நின்றால் வரும். படுத்துக் கொண்டால் காணாமற் போய்விடும். கொஞ்ச நாளிலேயே அத்யந்த நன்பனாகி விட்டது  அவ்வீக்கம். அதனுடன் பேசலாம். எதிர்த்தெல்லாம் பேசாது. அதை செல்லமாய், மெதுவாய், லேசாக அழுத்திவிட்டால், சமர்த்தாக உள்ளே போய்விடும். கொஞ்ச நேரம் பொறுத்து மீண்டும் தலைகாட்டும். சரி போ... அது பாட்டுக்கு ஓரமா இருந்துக்கட்டும். அதென்ன வாடகையா தரப்போகிறது? தொந்தரவில்லாமல் இருந்து விட்டுப் போகட்டும் என விட்டுவிட்டேன்.

சில நாட்களில், ப்ரீதி இட்லி சைசில் இருந்த வீக்கம், கும்பகோணம் துணி இட்லி சைசுக்கு பெரிசானது. வலி இல்லாவிடினும், ‘நான் ஒருத்தன் இருக்கேன் பார்’ என நினைவுறுத்தும் படியாக அசௌகரியம்.

இரண்யனை வதம் செய்ய, நரசிம்மன் கைவிரல்களால் அவனது குடலைக் கிழித்து வெளியே போட்டானாம். எனக்கு, ஹிரண்யன் என்னும் குடல், நரசிம்மன் தயவில்லாமலேயே வெளியே வந்து கொண்டிருந்த்து.  

தன்னை பத்திரமாக மூடிப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும் மூன்று லேயர்களில் பலவீன ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதன் வழியே, சற்று காற்றாட வெளியே வந்துவிடும் எனது குடல் பகுதி.  இதனால்தான் இந்த குடலிறக்கத்திற்கு ஹிரண்யா என்று பெயர் வைத்தார்களோ என்னவோ! இப்படி தனது இருப்பிடத்தைத் விட்டு, எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதியாக மாறி, அவ்வப்போது வெளியே வந்து இம்சைகொடுக்க ஆரம்பித்தான் ஹிரண்ய கசிபு.

வந்து விட்டால், ஹெரண்யா தானாக குணமாகாது; சர்ஜரி ரிப்பேர் மட்டுமே சரியாக்கும் என கூகுளாண்டவர் அருள் பாலித்தாலும், எனது இஷ்ட தெய்வமான ‘யோகாவை’ வேண்டினேன்.  அவர் ஏகபாத – சர்வாங்க ஆசனங்களைப் பரிந்துரைத்தார். மோடிக்கு கருப்புப் பண முதலைகள் காட்டியது போல சற்றே ‘பாவலா’ காட்டிவிட்டு ஹிரண்யா தனது எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதத்தை காட்டிக் கொண்டிருந்தது. எனவே இவ்விஷயத்தில் அனுபவம் பெற்ற ஒருவரைத் தொடர்புகொண்டேன்.  அவர் இடது, வலது, நடு (கட்சியெல்லாம் இல்லை – சும்மா திசைகள் தான்) என மூன்று ஹெர்ணியா அறுவை சிகிச்சை மேற்கொண்டவர்.  அவர் ‘ஆபரேஷனெல்லாம் செய்து கொள்ளாதே, எனக்கு நிறைய இம்சை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது; நீ இதற்காக விற்கும் ‘ஹெர்ணியா பெல்டை’ பயன்படுத்து... சரியாகிவிடும் என நல்வாக்கு சொல்ல, அமேசானுக்கு அடித்தது யோகம்.  ஒரு சுபயோக சுப தினத்தில் ஹெர்ணியா பெல்ட் வந்து சேர்ந்தது.  அந்த பெல்ட், ‘சூப்பர் மேன்’ பேண்டுக்கு மேல் போடும் ஜட்டி போல ஒருவிதமாக இருந்தது.  அதனால் என்ன? கத்தியின்றி ரத்தமின்றி ஹிரண்யனை விரட்டியடிக்கும் மந்திர பெல்ட்டை எதற்காக உதாசீனப் படுத்தனும் என மூன்று மாதம் அணிந்து திரிந்தேன்.

அப்பாவிடம் அடங்கி ஒடுங்கித் திரிந்து, அம்மாவைக் கணட்தும் அழுது ஆர்பாட்டம் செய்யும் சிறுவன் போல, பெல்ட்டை எடுத்ததும் ஹிரண்யணின் அட்டூழியம் அதிகமாகிவிடும். இந்த பெல்ட், தசைகளை பலவீனமாக்குவதையும் உணர முடிந்தது.

சரி... வேறு வழியில்லை. ‘சஸ்திர சிகிச்சையே பலனளிக்கும் போல’ எனத் தீர்மாணித்து நான் மிகவும் விரும்பும், சர்ஜன் டாக்டர் சசிதர் அவர்களை நாடினேன்.  நம்பற்கரிய நேர்மையாளர். தொழிலில் நேர்த்தி. திறமை சாலி. அவர் பார்த்த உடனேயே, ‘ இது சர்ஜரி’ தான் எனத் தீர்மாணித்து, சில பல டெஸ்ட்களைப் பரிந்துரைத்தார்.

ஆபரேஷன் செய்து கொள்வதில் பயமொன்றுமில்லை என்றாலும், தனியனாக வாழ்வதால், சமாளிக்க முடியுமா, சமையல் செய்துகொள்ள இயலுமா,  மாடியில் குடியிருப்பதால், படியேற முடியுமா, எனது அடிப்படையான தேவைகளை பிறர் உதவியின்றி செய்து கொள்ள இயலுமா, எனது நெடு நாளைய நண்பன் ‘மயக்கம்’ வந்து விட்டால் என்ன செய்வது, ஒரு வாரத்திற் காவது பிறரின் உதவி தேவைப்படுமே என்ற சந்தேகம், பயம் இருந்தது. பிறவி சங்கோஜியான எனக்கு இது பெரும் தர்ம சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனது ஆகட்டும். 64 வயதிலேயே இவ்வளவு தயங்கினால், இன்னும் வயதாகும் போது மேலும் பல சிக்கல்களைச் சந்திக்க நேரிடும். இப்போது இரத்தக் கொதிப்பு, சர்க்கரை இல்லை. இனி வரும் காலங்களில் எப்படியோ தெரியாது. எனவே துணிந்திடு மனமே என உறுதி கொண்டு, டெஸ்ட்களை எடுக்கச் சென்றேன்.

கதைகளில் ‘அஷ்ட திக்கு பாலகர்கள்’ என்று சொல்வார்கள். ஒவ்வொரு திசைக்கும் ஒவ்வொரு தெய்வங்கள். எனது சர்ஜன் எடுக்க்ச் சொன்ன  டெஸ்ட் லேபரட்டரிகள் யாவும், அஷ்ட திக்கு பாலகர்களுக்கு சொந்தம் போல. திசைக்கு ஒன்றாக இருந்தது. தெற்கே ஸ்கேன். வடக்கே கார்டியாலஜிஸ்ட் ஒபினியன். கிழக்கே இரத்த சோதனை. மேற்கே ஈஸிஜி.
அனைத்து டெஸ்களையும் அஸ்வமேதயாகம் போல முடித்துக் கொண்டேன். 

இந்த டெஸ்ட்களில்,  மோடி உபத்திரவம் தருவார் எனக் கருதவேயில்லை. ஒவ்வொரு டெஸ்ட்டும்     ரூ 900, ரூ 700 பிடித்தது. அவர்கள் எவரிடத்திலும் ஸ்வைபிங் மெஷின் இல்லை.  ஒவ்வொரு லேபிற்கும் அவ்வளவு நூறு ரூபாய் நோட்டுகளை எங்கிருந்து சேகரிப்பது?  நூறு ரூபாய் நோட்டிக்களைச் சேகரிப்பதற்குள் விழி பிதுங்கிற்று.  பல மருந்துக் கடைகளிலும் பி.ஓ.எஸ் இல்லை. அப்படியானால், இவர்கள் யாவரும் வியாபாரத்தை எந்தக் கணக்கிலும் காட்டுவதில்லை போலும்.

மருத்துவ செலவிற்காக சிட்டியூனியன் பேங்கில் போய், அவசரத்தை விளக்கி, எனது அக்கவுண்டிலிருந்து முப்பதாயிரம் பணம் கேட்டால் மறுத்தார்கள்.  அதிகபட்சமே 24000 தான் தரமுடியும் என்றார்கள்.  நீங்கள் யாரிடம் வேண்டுமானாலும் கம்பெளயின்ட் செய்து கொள்ளுங்கள். எங்களுக்கு அவ்வளவுதான் அதிகாரம் என்கிறார்கள்.  காரணத்தை விளக்கியும், ஆதாரத்தைக் காண்பித்தும் பணம் கொடுக்க மறுக்கும் இந்த வங்கிக்காரர்கள் ரெட்டிகளுக்கு மாத்திரம் எப்படி கோடிக்கணக்கில் பணம் வழங்கினார்களோ தெரியவில்லை.

ஈஸிஜியில் பிரச்சினை என்றாலும் (ஆட்ரியல் ஃப்ளட்டர்) சர்ஜரி செய்ய ஒப்புதல்  வழங்கினார்கள். இந்த சடங்குகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்குள்ளாகவே சர்ஜரி முடிந்த்து போல ஆயாசமாகிவிட்டது.

சற்றே நீண்ட தையல் போடுமளவு சர்ஜரி இருந்தது. ஒருவழியாக மூண்றாம் நாள் டிஸ்சார்ஜ் செய்து அனுப்பிவிட்டார்கள்.

எனது நண்பர்களுக்கு நான் பகிரங்கமாக நன்றி சொல்ல வேண்டிய தருணம் இது. குறிப்பாக திருவாளர்கள் சக்திவேல், பி.டி அரசு, விஜயராகவன், செந்தில், தியாகு ஆகியோருக்கு எனது  நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்.

சர்ஜரிக்குப் பின் கவனமாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்கள் பல. முதல் விரோதி இருமல் – தும்மல். ஒவ்வொரு தும்மலுக்கும்  பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் பெருமாளையோ அல்லது கைலாயத்தில் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானையோ எளிதாக தரிசிக்கலாம். தும்மி முடித்ததும் கண்கள் இருள.. தலை சுற்ற.. தையல் போட்ட இடத்தில் 22000 V ஷாக் அடிக்க.. என்னே இன்பம்....

மட்டையடியாக பளு தூக்காதே, ஸ்ட்ரெயின் செய்யாதே என உபதேசிப்பது வேஸ்ட்.  தனியர்களுக்கு இவையெல்லாம் செய்யாமலிருக்க இயலாது.


ஆனால், சில யுக்திகளைக் கைக் கொண்டால் சமாளிக்கலாம்.  உதாரணமாக தும்மல் வரும்போல இருந்தால், அழுத்தமாக, வலிக்கும்படி மூக்கைக் கிள்ளிக் கொள்ள வேண்டும்.  தும்மல் அடங்குகிறது. சமையலின் போது தாளிப்பதை அறவே தவிர்க்க.  படி ஏறும்போது, ஒவ்வொருபடியாக... எந்தப் பக்கம் சர்ஜரி நடக்கவில்லையோ அந்தப் பக்க காலை எடுத்து வைத்து... இப்படி பல யுக்திகளைப் பழகிக் கொண்டுள்ளேன்.

ரெகவரி பீரியடைக் கடந்துவிட முடியும் என்றே கருதுகிறேன். நன்பர்களுக்கு மீண்டும் நன்றிகள்.

முடிசூட்டு விழா

அரசியலில், தலைமைக்கு வருவது என்பது, இந்தியாவைப் போல உலகில் வேறெங்காவது இப்படி விசித்திரமான முறையில் நடந்தேறுமா என்பது சந்தேகம். 

அடிமட்டத்திலிருந்து உயர்ந்து வருதல், எக்ஸ்ம்பளரியான ஆளுமை, திறமை, ஞானம், பொது நலத்தில் நாட்டம், மேடைப் பேச்சுத் திறன் என, எதுவும் நமக்கு வேண்டாம். சாதாரண   நிலையில் உள்ள எவரும், சமுதாய நிகழ்வுகளை-போக்குகளை ஊன்றிக் கவனித்தல், கற்றுக்கொடுத்தல், கற்றுக்கொள்ளுதல், பயிற்சி, பர்செப்ஷன், கள அனுபவம், விவேகம், சாணக்கியத்தனம்  ஆகியவற்றின் மூலமே தலைவராகலாம் என்ற விதிகள் எல்லாம் இங்கே செல்லுபடியாகாது.

தலைமைக்கு வருவதற்குத்  தேவையான காரணிகளாக, நமக்கு இங்கே, இரண்டு இருந்தால் போதும். ஒன்று தலைமையில் இருப்பவர் காலமாக வேண்டும். இரண்டாவது காலமானவருக்கு  மணைவியாகவோ, கணவனாகவோ, மகனாகவோ, மகளாகவோ ஏன் மருமகனாகவோ இருந்தால் கூட போதுமானது. உடனடியாக கிரீடம் சூட்டப்பட்டு விடும். தற்போதைய நிலையில், மறைந்தவருக்கு மாத்திரை, மருந்து எடுத்துக் கொடுத்தவராக இருந்தால் கூடப் போதுமானது. முடிசூட்டுதல் இங்கே ஆட்டோமெடிக்.

வியாபார குடும்பங்களைப் பற்றியும், விவசாயக் குடும்பங்களைப் பற்றியும் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால் “அரசியல் குடும்பங்கள்” என்பது விசித்திரம்தானே? நேரு குடும்பம் தொட்டு இன்றைய கலைஞர் குடும்பம் வரை “வாரிசு அரசியல்” , வாரிசுகள் தலைமையேற்றுக் கொள்ளுதல் என்ற விஷயம்,  நமக்கு எந்தவித உறுத்தலையும் தரவில்லை.  

அதெப்படி ‘குடியரசு தேசத்தில்’, ‘முடியரசு கலாச்சாரம்’ இவ்வளவு எளிதாயிற்று என்பது இந்தியாவின் பல்வேறு அவிழ்க்கவியலா ‘முடிச்சுகளில்’ ஒன்று. இந்திய அரசியல் ‘குடும்ப அரசியல்வாதிகளால்’ நிரம்பிக் கிடக்கிறது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

விடுதலைக்கு முன் இருந்த ‘ராஜாக்களின் வாரிசே ராஜா’ என்ற சிண்ட்ரோமிலிருந்து  இந்தியா விடுதலையாகவே இல்லை. அதனால்தான், ‘ராஜீவுக்குப்பின் சோனியா’ என்ற விசித்திரத்தை எந்தத் தயக்கமும் நெருடலும் இன்றி ஏற்றுக் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.

ஓராயிரம் சந்தேகங்கள், மர்மங்கள், குழப்பங்கள் நிரம்பிய ஒரு மரணத்தின் மைய முடிச்சாக இருந்தவரிடமே, தலைமைப் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப் படுவதை, எவ்விதம் சர்வ சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொள்கிறோம்?  இன்னும் சில தினங்களிலேயே அவரிடம்அரசியல் அதிகாரமும் ஒப்படைக்கப் பட்டுவிடும்!  எந்தவித முணுமுணுப்பும் இன்றி அதுவும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும்.

அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்கு தாங்கள் குவித்து வைத்துள்ள சொத்துக்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கம் மட்டுமே! அதற்காக அவர்கள் எவர் காலையும் நாவால் துடைக்கத் தயங்க மாட்டார்கள்!  மக்களுக்குத்தான் ‘நாலரை நாட்டுச் சனி’

கவலை கொள்ளத்தக்க விஷயங்களாக கருதுபவை இரண்டு. ஒன்று மக்களின் மனோ நிலை. எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல், “ராமன் ஆண்டால் என்ன, ராவணன் ஆண்டால் என்ன “  என உதறிவிட்டுப் போகும் மனோ நிலைமை.  

இரண்டாவதாக, இந்த அஜனனாயக போக்கை கண்டித்துக் கேட்கும் தார்மீக உரிமையற்ற எதிர்க்கட்சிகள். அவர்களிடத்திலும் ‘வாரிசுகள் போக்கே’ நீடித்திருப்பதால் வாய்மூடிக் காத்திருக்கிறார்கள்.

தகுதியான, திறமையான, நேர்மையான, ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட தலைவர்கள் ஏன் இந்தியாவில் உருவாகவில்லை? அல்லது உருவாக்க முடியவில்லை? அவ்வித நேர்மையாளர்களை ஏன் தலைவர்களாக ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறார்கள்?

புத்தியற்றவர்களும், ஊழல் புரிபவர்களும், நேர்மையற்றவர்களும், நாட்டைப் பற்றி கிஞ்சித்தும் அக்கறையற்றவர்களும், தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் சொத்துக்களை வாங்கிக் குவிப்பவர்களும், தேசத்தைப் பற்றி ஒரு திட்டமும்-விஷனும் இல்லாதவர்களும் எப்படி சிரமம் இன்றி தலைவர்களாய் நெஞ்சு நிமிர்த்தி உலவ முடிகிறது?  தலை சுற்றுகிறது.

எனக்குத் தோன்றும் காரணம் ‘இந்த அவலத்திற்கு மக்களே காரணம்’ என்பது தான். சிலரைத் தவிர பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு,  நாட்டைப் பற்றிச் சிந்திக்க முடிவதில்லை. மக்களாட்சி என்றால் என்னவெனப் புரியவில்லை. அதன் மகத்துவமும் விளங்கவில்லை. மக்களது வாழ்விற்கும், தாழ்விற்கும் அரசியலே காரணம் என்பது எடுபடவில்லை. மக்கள், அரசியலில் ஈடுபடாவிடில், அரசியல் மக்களின் உணவைக் கொண்டுபோய்விடும் என்பது எட்டவில்லை.
அவர்களுக்குத் தெரிந்த்தெல்லாம், தேர்தல் என்றால் “சாராயம், பிரியாணி, இலவசம், பணம்”.. இவை மட்டுமே. தேர்தல் என்பது மக்களின் எதிர்காலம்-நாட்டின் எதிர்காலம் என்பது புரியவே இல்லை. 

போராட்டம் என்றால் அது சாதி சார்ந்ததாகவோ அல்லது வேறு சில உதிரிக் காரணங்களுக்காகவோ தெருவில்  நிற்பதுதான்.

‘அன்னிய துணிகளை வாங்கக் கூடாது’ என்று அறைகூவல் விட்ட காந்தியின் வேண்டுகோளை ஏற்று, வெளிநாட்டுத் துணிகளை ஏற்றிவந்த டிரக்கின் முன்னால் நின்றுகொண்டு நகர மறுத்து, டிரக்கினால் நசுக்கிக் கொல்லப்பட்டவரின் வரலாறெல்லாம் மக்களுக்குப் புரியவில்லை. பகத்சிங்கின் உக்கிரம் நமக்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை. விடுதலைக்காக உயிரைவிட்ட லட்சக்கணக்கான தியாகிகளின் சரிதங்களை ஒரு கதையாகப் பார்க்கத் துவங்கிவிட்டோம். 

இன்னமும் சுதந்திரம் காந்தியால் ‘வாங்கிக் கொடுக்கப்பட்டது’ என்றுதானே  நம்புகிறோம்? போராடிப்பெற்றோம் – அந்தப் போராட்டதின் தலைவராக காந்தி போன்றோர் இருந்தனர் என்பது சொல்லப் படவில்லையே?


தன் வயிற்றைத் தாண்டி, தன் மதத்தைத் தாண்டி, தங்கள் சாதியைத் தாண்டி யோசிக்கத் தெரியாமல் ‘மழுங்கடிக்கப்பட்ட’ மக்களால் ஒரு போதும் தகுதியான தலைவர்களை உருவாக்க முடியாது.  

என்றாவது ஒரு நாள் மக்கள் விழித்துக் கொள்வார்கள். அதுவரை Sinனம்மாக்கள் குதூகலித்துக் கொள்ளட்டும்.