திருவெள்ளறை

இன்று திருச்சி அருகே உள்ள ‘திருவெள்ளறை ’ என்னும் ஊரில் உள்ள புண்டரீகாட்ச பெருமாளை தரிசிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. 

கோயிலின் அருகே இறங்கி, தலையுயர்த்தி பார்த்த கணமே, மனம் பரவசக்கடலில் மூழ்கியது. எதிர்பார்த்தது,  மற்றும் ஒரு தென்னக வைஷ்னவ கோயிலை; ஆனால் காணக்கிடைத்தது “பிரமிப்பு, ஆச்சர்யம், கம்பீரம், தொன்மை” ஆகிய அனைத்தும் ஒருங்கினைந்த ஓர் ஆச்சர்யக் கோயிலை. 

ஐம்பதடி உயரமுள்ள ஒரு கரட்டின் மீது அமையப்பெற்றது இக்கோயில். (திரு+வெள்ளை+பாறை என்பது மருவி திருவெள்ளாறை என்றானதாம்). திவ்யதேச ஸ்தலங்களில் ஒன்று. பெரியாழ்வார், திருமங்கையாழ்வரால் மங்களாசாஸனம் செய்யப் பெற்றது. 14 ஏக்கர் பரப்பில் விரிந்து பரந்திருக்கிறது கோயில். கோயிலைச் சுற்றி 36 அடி உயரத்திற்கு பிரமாண்டமான சுற்றுச் சுவர். கோட்டைபோல காட்சி தருகிறது.

நுழைவு வாயில் (ராஜ கோபுரம்) முடிக்கப்படாத நிலையில் உள்ளது. அந்த நிலையிலேயே என்ன ஒரு பேரழகு.  காண இரு கண் போதாது.வெளி நாடாக இருந்தால், இத்தனை அழகுடன், பழமையுடன், எழிலுடன், கம்பீரமாய் இருக்கும் இந்த முடிக்கப்படாத கோபுரத்திற்கு கிடைக்கக் கூடிய மரியாதையே தனியாய் இருக்கும்.

மூலவர் சன்னிதியில் பூமிப்பிராட்டி, பெரிய பிராட்டி, சூர்ய-சந்திரர்கள்,ஆதிசேஷன். நின்ற நிலை கோலம். 

 இக்கோயில், ஸ்ரீரங்கம் ரங்கனாதர் கோயிலிற்கும் முந்தியதாம். ராமர் காலத்தை ஒட்டியது என்கிறார்கள்.(ஸ்ரீ ராமருக்கு நான்கு தலைமுறைகள் பின்னால் - சிபி சக்ரவர்த்தி காலம்)  

இங்கே, விஷ்வேக்ஷனர், நம்மாழ்வார், சக்கரத்தாழ்வார், நாதமுனிகள், குலசேகராழ்வார், தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார், ஆண்டாள், ராமானுஜர், மனவாள மாமுனிகள் ஆகியோருக்கும் சன்னதிகள் இருக்கின்றன. பெருமாள்மீது தாயாருக்கு இங்கு உரிமை அதிகமாம் (திவ்ய தேசங்களில் இதுபோல, நாச்சியார் கோவிலும், ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரும் வரும்). உய்யக்கொண்டான் பிறந்த ஸ்தலம்.

மூலவரை தரிசிக்கச்  செல்ல தக்க்ஷணாயன காலத்திற்கு ஒன்றும், உத்ராயண காலத்திற்கு ஒன்றாகவும்  இரு நுழைவுகள்.

ஸ்வஸ்திக் வடிவக்குளம் ஒரு விஷுவல் டிலைட்.

கோவில் பின்னால், வஸந்த மண்டபமும், குகைக்கோயிலும் உள்ளன. குகைகள் பல்லவர் காலத்தியது.

கோயிலைப்பற்றிய புராணங்கள் எண்ணற்றவை.கோயிலின் சிற்பக்கலைக்காகவும், கம்பீரத்திற்காகவும், தொன்மைக் காகவும், அழகுக்காகவும் வாழ்க்கையில் ஒருமுறையேனும் பார்க்க வேண்டிய கோயில்.  

சில புகைப் படங்களைப்  பாருங்கள்.

ஆத்ம போதேந்திர ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள்

காஞ்சி மடத்தின், 58வது பீடாதிபதியான ஸ்ரீ ஆத்ம போதேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின்(1586-1638) அதிஷ்டானம் இருக்கும் இடம், மிகச் சரியாக எங்கே என தெரியாமல் இருந்த பொழுது, காஞ்சி மடத்தின், 68 வது பீடாதிபதி ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் (1907 – 1994) அவர்களின் அனுக்ரஹத்தினால், விழுப்புரத்திற்கு அருகே உள்ள வடவாம்பலம் என்ற இடத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட வயற்காட்டின் அருகே தோண்டிப் பார்க்கும் பொழுது, அந்த இடத்தில் கபால ஹஸ்தியும், கூடவே ‘சதாசிவம்.. சதாசிவம்’ என்ற  ஒலியும் கேட்கவே இதுவே அவரது  அதிஷ்டான இடம் என, ஸ்ரீ பெரியவரால் உறுதி செய்யப்பட்டது.  1927 ம் ஆண்டு, ஜனவரி 17ந்தேதி, மஹா பெரியவரால் ப்ருந்தாவனம் பிரதிஷ்டை செய்யப் பட்டது.

கடலூரிலேயே, நாற்பது வருடங்களாக இருந்தாலும், அருகிலேயே இருக்கும் சில இடங்களைப் பற்றிய விவரங்கள் தெரியாமல் போய்விடுகிறது. இந்த தகவல், நேற்று (20/01/16) அன்று காலைதான் தெரியவர, இன்று காலை இந்த அதிஷ்டானத்தை தரிசிக்கும் வாய்ப்பும் பெற்றேன். வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாத, பரவசமான அனுபவம் அது.

ஸ்ரீ ஆத்ம போதேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள், விருத்தாஜலத்தில் ‘விஸ்வமஹி’ என்பவருக்கு மகனாய் உதித்தவர். இயற்பெயர் ‘விஸ்வேஸ்வர்ர். இவர் நவசங்கரர், விஸ்வாதிக ஆத்ம போதர் என்றும் போற்றப்பட்டவர்.

அங்கே பூஜை செய்து கொண்டிருப்பவர் கூறிய தகவல்: 

1927ஆம் வருடம், நடமாடும் தெய்வம் தென் ஆற்காடு ஜில்லாவில் பண்ருட்டி பக்கம் தென்பெண்ணைக் கரையில் உள்ள 'வடவாம்பலம்' என்ற கிராமத்தை அடைந்தார். அங்கு வந்தது முதல் கிராமவாசிகள், அக்கம் பக்கம் உள்ள முதியவர்கள் என்று பலரிடமும் 'இந்தகிராமத்தில் ஸ்ரீகாஞ்சி காமகோடி பீடத்தை 58வது பீடாதிபதியாக அலங்கரித்த ஸ்ரீமத் ஆத்ம போதேந்திர ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் ஸித்தி அடைந்த அதிஷ்டானம் எங்கிருக்கிறது? ஸ்ரீமடம் ஆவணம் இங்கு தான் இருப்பதாக சொல்கிறது. ஆனால் இப்போது அந்த இடம் இருந்ததற்கான சுவடே தெரியவில்லையே உங்களில் எவருக்கேனும் தெரியுமா, கேள்விப்பட்டது உண்டோ' என பலவிதத்திலும் விசாரித்ததில் பயன் ஏதும் கிட்டவில்லை.

இந்த நிலையில் அந்த புனித ஸமாதி இடத்தை எப்படியும் கண்டுபிடிப்பது என்ற ஸங்கல்பம் கொண்டது போல் அவ்விடத்தில் உள்ள வயல்கள், தோப்புகள் என பலவற்றையும் தானே நடந்து சென்று சோதிக்க ஆரம்பித்தார். ஒருநாள் காலையில் ஒரு வாழைத்தோப்பில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு வந்து அந்த இடத்தை தோண்டிப்பார்க்க உத்தரவிட்டார். ஆனால் உடன் வந்த கிராம மக்கள் அங்கு சமாதி இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று கூற, இருப்பினும் தான் சொல்லும் இடத்தை தோண்டி பார்க்கும்படி பணிக்க, மடத்தில் உள்ள குமாரமங்கலம் சாம்பமூர்த்தி என்பவர் மண்வெட்டி கொண்டு பெரியவர் காட்டிய இடத்தில் தோட ஆரம்பித்தார். 10, 15 அடி தோண்டிய உடன் ஒரு அதிசயம் தென்பட்டது.

என்னவெனில் மண்வெட்டி பூமியில் ஒரு கபாலத்தில் தட்டுப்பட்டு அப்படியே நின்றது. உடனே தோண்டிக் கொண்டிருந்தசாம்பமூர்த்தி அவர்கள் 'நிறுத்து, நிறுத்து...சதாசிவம் சதாசிவம்' என கத்திக் கொண்டு மூர்ச்சையாய் கீழே விழுந்தார். பெரியவர் இதுவே ஸமாதி ஸ்தலம் என்று கூறிவிட்டு உடனே முறைப்படி ஸமாதி அதிஷ்டானம் கட்ட ஏற்பாடு செய்யும்படி உத்தரவிட்டார். கூடியிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் சிலையாக நின்றனர். எப்படி சர்வ சகஜமாக நேராக குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு வந்து அடையாளம் காட்ட முடிந்தது என வியந்தனர். த்ரிகால ஞானிக்கு இவையெல்லாம் பெரியதா!

மயக்கம் தெளிந்த சாம்பமூர்த்தி அவர்கள் சொன்ன விவரம் மேலும் வியப்பூட்டியது. பெரியர் சொன்ன இடத்தில் தோண்ட ஆரம்பித்த உடனேயே அந்த பள்ளத்தில் சிறிய சன்னியாசி உருவம் தென்பட்டதாம். பள்ளம் ஆழமாக ஆழமாக அந்த உருவமும் பெரியதாய் வளர்ந்து ஆகாயத்திற்கும் பூமிக்குமாய் காஷாயம், தண்டம், கமண்டலம்,விபூதி, ருத்ராக்ஷம் இவைகளுடன் கோடி சூர்ய ப்ரகாசத்துடன் நின்றதாம். அவர் முன் பல வேத வித்துக்கள் உபநிஷத் பாராயணம் செய்து கொண்டிருக்க திடீரென அம்மஹான் முன்னால் இருந்த வேதியர்களிடம் 'நிறுத்து நிறுத்து...சதாசிவம் சதாசிவம்' என்று சொன்னாராம். தானும் அதையே சொல்லி நினைவிழந்ததாகக் கூறினார். கி.பி.1638ல் ஸித்தியான அந்த மஹானின் ஸ்மாதி ஸ்தலத்தை 289 வருடம் கழித்து நடமாடும் தெய்வம் சுட்டிக் காட்டினார் என்றால் என்னே அவரது ஞானதிருஷ்டி... 

அருகிலே  இருக்கும் பூவரசங்குப்பம் என்னும் ஸ்தலத்தில் இருக்கும், அமிர்தவல்லி உடனுரை  நரசிம்மரையும் தரிசிக்கும் பேறு கிடைத்தது.

பூவரசங்குப்பம் லட்சுமி நரசிம்ஹ ஸ்வாமி

ஒசூர் - திருவனந்தபுரம்

மனசு குரங்கேதான். இல்லாததிற்காக ஏங்குவதும், இருப்பது சலித்துப் போவதும், அதன் மாறா இயல்பு போல.  தனிமைச் சூழலில் கடலூர் சலிப்பைத் தர, ஹோசூருக்கும், திருவனந்த புரத்திற்கும் சென்றுவரலாம் என, IRCTC ஐ நாட, அது வழக்கம் போல ஹொசூருக்கு, second ACல் 45 வது சீட்டை ஒதுக்கித் தந்தது. 

கடற்கரையோர ஹ்யுமிடிட்டியினால் பிசுபிசுக்கும் கடலூர் க்ளைமேட்டிலிருந்து விலகி,  ஹோசூர் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கும் போதே, சுருக்கென  குளிர் குத்தியது. அநியாயம். ஒரு ஏழு மணி நேர பயணத்தில், க்ளைமேட்டில் இவ்வளவு மாறுதலா? ஸ்வெட்டர் சகிதம் திரிய வேண்டியதாயிற்று.

தமிழ் நாட்டின் ஸ்பெஷாலிட்டியே ஆட்டோக் கொள்ளைதானே?  மீட்டர் என்பதெல்லாம், இங்கே விலக்கப் பட்ட வார்த்தை. ரயில் நிலையத்திலிருந்து ஒன்றறை கி.மீ தொலைவில் இருக்கும் வீட்டிற்கு ரூ.200/-?   ‘போய்யா... நடந்தே போய்க்கறேன்’ எனக்கிளம்பினால், துரத்திக் கொண்டு வந்து, நூறு ரூபாய்க்கு!

1973-ல், இந்த ஊருக்கு, அப்போதைய P&T துறையில், பணியாற்ற முதன்முதலில் அப்பாயின்மென்ட் ஆனது நினைவுக்கு வந்தது. அப்போது ஓசூர் தூங்கிவழியும். தமிழ் பேசுவர்கள் மிகக் குறைவு. ஒரே ஒரு ஹோட்டல். விசித்திரமாக காலைஆறு மணிக்கே  சித்ரான்னம் போடுவார்கள். இட்லி கேட்டால்,  ‘இல்லை’. 

இருந்த ஒரே தியேட்டரில் (பாலாஜி என்று நினைவு), எப்போதும் தெலுங்கில் மாட்லாடும் சினிமாக்கள் தான். எப்போதாவது, தமிழ்ப்படம்  மூன்று நாட்களுக்கு காட்டுவார்கள். வேறு பொழுது போக்கு இல்லாத அந்த ஊரில், தெலுங்கு சினிமாவையும் விட்டு வைக்காமல், பார்த்து வைப்பேன். கிருஷ்ணாராவோ – நாகேஸ்வர ராவோ,  கிளிப்பச்சை நிற பாண்டும், வெள்ளை நிற ஷூவும், செக்கச் செவேல் என்று சட்டையும் அணிந்து கொண்டு, தலைக்கு மேல் பைசா நகர கோபுரம் போல் கொண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கும் வாணிஸ்ரீயுடனோ அல்லது அவர் போன்ற எதோ ஒரு ‘ஸ்ரீ’ யுடன் மரத்தை சுற்றுவந்து பாடியதையெல்லாம் பார்த்த காலம் அது. இப்போது டி.வி பெட்டியை ஆன்’ செய்தே மாதம் பல ஆகிறது.

அருகில் இருக்கும் மலைமீது சந்திர சூடேஸ்வரர்  கோயில். கோயில் அழகாக-ஏகாந்தமாக இருக்கும். அச்சுறுத்தும் அமைதி. தியானம் உடனே கைகூடும். ஆனால், ஆறு மணிக்கெல்லாம் கீழே இறங்கியாகணும். ஆள் நடமாட்டம் இருக்காது! இருட்டு. இப்பொழுது மலையெங்கும் விளக்குபோட்டு, சாலை அமைத்து, பார்க் வைத்து அமர்க்களப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்த ஏகாந்தம் மிஸ்ஸிங்.

அப்பொழுது, ஊரில் மொத்தமே இரண்டே இரண்டு சிறிய கடைத்தெருக்கள்தான். மக்களும் நியாயமாக நடந்து கொண்டார்கள்.

இப்ப நிலைமை தலைகீழ். ஊர் விரிந்து பரந்து கிடக்கிறது. பெரிய துணிக்கடைகள்-நகைக்கடைகள். ஏகப்பட்ட மால்கள். எங்கும் தமிழ்.  ஊரில் பெருகியிருக்கும் மற்றொரு சமாச்சாரம், வழிப்பறி. பெண்களிடம் செயினையோ-தாலியையோ பறித்துக் கொண்டு ஓடுவது தினசரி நிகழ்வு. வீட்டை பூட்டிக் கொண்டு, நாலு நாள் வெளியே சென்று, திரும்பி வந்து பார்க்கும்போது வீடு உடைபடாமல் இருந்தால், பிள்ளையாருக்கு 108 தேங்காய் உத்திரவாதம்.

ஏகப்பட்ட, சிறிய - பெரிய தொழிற்சாலைகள்.  ரியல் எஸ்டேட் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. தீப்பெட்டி வீடுகள் கூட ஐம்பது லட்சம் ரூபாயாம். இங்கே வீடு வாங்கும் உத்தேசத்தை அடுத்த ஜென்மாவிற்கு ஒத்தி வைத்து விட்டேன்.

இங்கே, இருக்கும் மற்றொரு நல்ல அம்சம், சிறப்பாக இன்னமும் நடந்து கொண்டிருக்கும் கலைஞர் துவக்கி வைத்த திட்டமான உழவர் சந்தை. கேரட்-பீன்ஸ்-குடைமிள்காய் போன்ற காய்கள் எல்லாம் கிலோ இருபது ரூபாய்தான். மற்றவை பத்து ரூபாய்க்கே! தேங்காய் கூட பத்து ரூபாய்தான். நம் ஊரில் இதைப்போல நான்கு மடங்கு விலை. ம்.ம்.ம்.ம். விவசாயிக்கும் லாபம் இல்லாமல், பயனாளிகளுக்கும் பயனில்லாமல், இடைத் தரகர்கள்தான் சுருட்டுகிறார்கள். இவ்வளவு சகாயமாக விற்கும் விவசாயிகளிடமும், ஜனங்கள் பேரம் பேசித்தான் வாங்குகிறார்கள்.

இங்கே இரண்டு நாட்கள் தங்கிவிட்டு, திருவனந்தபுரம் செல்ல திட்டம்.  தி.புரத்திற்கு, விரும்பிய நாளில் ட்ரெயின் இல்லாததால், மாலையில் ஓசூரைக் கடக்கும் நா.கோயில் எக்ஸ்பிரஸைப் பிடித்து, நாகர்கோவிலுக்கு சென்று, அங்கிருந்து தி.புரத்திற்கு பாஸஞ்சர் பிடிக்கலாம் என யோசனை. ஹோசூரை கடந்து செல்லும் எல்லா தொடர்வண்டிகளும் அரைமணி நேரம் தாமதமாகத்தான் வரவேண்டும் என்பது, இராஜராஜன் காலத்திலிருந்தே அமுலில் இருக்கும் சட்டம்.

அடுத்த நாள் காலை 7.56க்கு   நான் பயணித்த ரயில்  நாகர்கோவிலை அடைய, 7.57க்கு தி.புரம் பாஸஞ்சர் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. (அது என்ன பாஸஞ்சர் என்ற பெயர்? எக்ஸ்பிரஸ்களில் பாஸஞ்சர்கள் ஏறுவதே இல்லையா?) வெளியேபோய் டிக்கட் வாங்கிவர நேரம் இல்லாததினால், அங்கே இருந்த ஒரு ரயில்வே அம்மனியிடம் , ‘ரயில்வே கார்டு’ டிக்கட் கொடுப்பாரா என வினவ (கொடுக்க ரூல்ஸ் உண்டு), அவர் முடியாது என பதிலுரைக்க, அடுத்த வண்டிக்கு இரண்டரை மணி நேரம் காத்திருக்கனும் என்பதால், டிக்கட் வாங்காமல் பாஸஞ்சர் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

அவமானமும்-குற்ற உணர்வும் மேலிட பயணித்தேன். வழியில் எந்த ஸ்டேஷனிலாவது, இறங்கி டிக்கட் வாங்கிவிடலாமா என முயல, டிக்கட் கவுன்டர்கள் எல்லாம் காத தூரத்தில் இருந்தது.  ‘நெய்யாடிங்கராவிற்கு’ மேல் மனதை சமாதானப்படுத்த முடியாமல், இறங்கிவிட்டேன். நேரே கவுன்டருக்குப் போய் தி.புரத்திற்கு டிக்கட் கேட்க, இனிமே வண்டி 1130க்குத்தான் என்றார். பரவாயில்லை என, டிக்கட் வாங்கி அதை, அங்கேயே  கிழித்துப் போட்டுவிட்டு, தி.புரத்திற்கு ஆட்டோவில் பயணித்தேன்.

பாஸாஞ்சர் ட்ரெயின் டிக்கட்டை ஆன்லைனில் விற்றால் என்ன? அடுத்த ட்ரெயினைப் பிடிப்பவர்களுக்கு எவ்வளவு சௌகரியமாய் இருக்கும்!  பாஸஞ்சர் ட்ரெயினுக்கு டிக்கட் எண்ணிக்கைக் கட்டுப்பாடு கிடையாதே!  பின் ஏன் செய்யவில்லை எனத் தெரியவில்லை.

தமிழ்நாட்டிற்கு நேர் எதிர் கேரளா. மீட்டர் போடாத ஆட்டோக்களே இல்லை. இருபது ரூபாய்க்குக் கூட பயணித்துவிட முடியும். அடாவடியோ-அக்கிரமமோ இல்லை.  கேரளாவில் பல இடத்திற்கும் சென்றிருக்கிறேன். பெரும்பாலும் ஆட்டோக்காரர்கள்  நியாயமாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கட்டுப்படியாகும் போது, நம்மவர்கள் மட்டும் ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள்? நெய்யாடிங்கராவிலிருந்து, நான் செல்லவிருந்த இடத்திற்கு 20 கி.மீ.  300 ரூபாய்தான்.

திருவனந்தபுரம், எப்பொழுதும் போல அமைதியாக சம்சாரித்துக் கொண்டிருந்தது. சாலைகளில் நகரமும், சற்றே விலகினால் அமைதியான கிராமமும் போன்ற தோற்றம்.  நகர் எங்கிலும் ஊடாடும் நதிகள். இரண்டு வீதிக்கு ஒரு கோயிலாவது இருக்கும். எல்லா கோயில்களிலும் ஜேஸுதாஸோ அல்லது அவர் போன்ற ஒரு குரலிலோ ஒருவர் பாடிக்கொண்டிருப்பார். 

கேரளத்துப் பெண்கள் ரம்மியம்தான். அவர்களது ஸ்டைலில், கூந்தலை சற்றே வாரி-பெரும்பகுதியை தோளில் பரப்பி, பளபளக்கும் ஈரத்தோடு, நெற்றியில் சந்தனம்-குங்குமம்  துலங்க,  வலம் வருகின்றனர். பாரதி சும்மாவா சொன்னார், “சேரநன்னாட்டிளம் பெண்களுடனே… சுந்தரத் தெலுங்கினில் பாட்டிசைத்து…” என?

நான் சென்ற சமயம், ஏ.கே 47 சகிதம், கோவில் கொண்டிருக்கும், பத்மனாப சுவாமி ஏக பிஸி. நூற்றைம்பது ரூபாய் டிக்கட் வாங்கிச் சென்றாலும் இரண்டுமணி நேரம் வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.   நிறைவாகத் தரிசனம் பெறமுடிந்த்து.

கெடும் இடராயவெல்லாம் கேசவா வென்னும்-நாளும்
கொடுவினை செய்யும் கூற்றின் தமர்களும் குறுககில்லார்
விடமுடையரவின் பள்ளி விரும்பினான் சுரும்பலற்றும்
தடமுடைவயல் அனந்தபுர நகர் புகுதும் இன்றே!

-----------------------------------------------------------------------------

அடுத்தனாள் திருவட்டார், ஸ்ரீ அதிகேசவபெருமாள். திவ்ய க்ஷேத்திரங்களில் ஒன்று. அவரும் சயனகோலம்தான். கும்பாபிஷேகத்திற்காக வேலைகள் நடந்து வருவதால், மிக அருகே செல்ல முடியவில்லை! எனினும், கூட்டமே இல்லாமல் மெய்சிலிர்க்கும் தரிசனம்.  அற்புதமான கோயில். அழகான பிரகாரங்கள். ஒன்று போல் இல்லாமல் வெவ்வேறு வடிவில், தூண்கள் எங்கும் தீப லட்சுமிக்கள். அற்புதமான தலம்.

 

பிரஹாரம் 

முகப்பு 

தீப லட்சுமிகள் 

---------------------------------------------------------------------------------

சுசீந்திரம். பலமுறை பார்த்த தலம். கோயில் ஸ்தல புராணம் எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான். புதிதாகச் சொல்வதற்கு ஏதும் இல்லை. ஆனால்  இன்னமும், எந்த சன்னிதி - எங்கே எனக் குழம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. இறைந்து கிடப்பது போல, ஆங்காங்கே பல சன்னிதிகள். அட.. இதை போனமுறை பார்க்க முடியவில்லையே நினைக்க வேண்டியிருக்கும். கம்பீரமாய் ஆஞ்சனேயர். 

(வெண்ணை வாங்காவிடில் கடையில் கோபித்துக் கொள்வார்கள் போல.)

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

நாகர்கோவில் நாகராஜர். பெரிய கோவில்தான், எனினும் மூலவருக்கு மேலே கட்டமில்லை. கூரைதான் வேய்ந்திருக்கிறார்கள். கோயில் குளத்திற்கு செல்லும் வழியை ஏன் இவ்வளவு குறுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்? எவரேனும் வழுக்கி விழுந்தாலும். கூட சட்டென கை கூட கொடுக்க முடியாமல்!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

இவை நெய்யாடிங்கரா கிருஷ்ணன் கோயில்  படங்கள்.
( இக்கோயிலுக்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான  கதை இருக்கிறது)

திருவட்டார்  அருகே லட்சுமி நரசிம்மர் கோயில் 

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மேலாங்காடு அக்காள் - தங்கை கோயில்கள் 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

குமாரசுவாமி முருகன் கோவில் (முருகன் இங்கே ஆஜானுபாகுவாக காட்சியளிக்கிறார்)

பதான்கோட்

பாகிஸ்தான் என்ற நாடு, ராணுவத்தாலும் தீவீரவாதிகளாலும், உலக நாடுகளின் கண்டனப் பார்வையிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக போட்டுக்கொண்ட பொம்மை ‘ஜன நாயக’ அரசாங்கத்தாலும் ஆன நாடு.

அந்த நாட்டின் அதிகாரம் ‘ராணுவத்தின்’ கையில். ஐ.எஸ்.ஐ மற்றும் ராணுவமும் ஒன்றிற்குள் ஒன்று.  

இந்தியாவுடன் நேரடி யுத்தம் சாத்தியம் இல்லை என்ற காரணத்தால், பயங்கரவாதிகளை ஊக்குவித்து மறைமுக போரில் ஈடுபடுவது, பாக் ராணுவத்தின் வெகுகால நடைமுறை.  முன்பு பம்பாய். இப்போது பதான்கோட்.

அந்த நாட்டு அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில், அவர்கள் ராணுவம் இல்லை. மாறாக ராணுவத்தின் பிடியில் அரசாங்கம்.

பதான்கோட்டில் நடந்த தாக்குதலை பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் கண்டித்துள்ளது.  மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் வார்த்தைகள் தொடுக்கப்பட்டுள்ளன. பொதுவாக ‘பயங்கரவாதம்’ என்ற சொல்லைப் பயன் படுத்தி யிருக்கிறார்கள். ஆனால், தாக்குதலுக்குப்பின்னால் ஐ.எஸ்.ஐ இருப்பதாக தகவல் தெரிவிக்கின்றன. அது இருந்தாலே, பாக்கின் ராணுவத்தின் கை இருந்தே தீரும்.

அமைதிக்கான முயற்சி எடுக்கப்படும் போதெல்லாம், அதைச் சீர்குலைக்க, இம்மாதிரியான சதிவேலைகளில் ஈடுபடுவது, பாக்-ராணுவத்தின் குணம்.

திரு மோடி அவர்கள், பாக் அரசாங்கத்திடம் கைகுலுக்கும்போதே, இந்த தாக்குதல் தீர்மாணிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

பயங்கரவாதம், அமைதிப் பேச்சுக்கான நமது அமைதித் ‘திட்டத்தை’ குலைத்துவிட அனுமதிக்க முடியாது.

நமது பாதுகாப்புப் படைகளின் நவீனமயமும், எப்பொழுதும் உஷார் நிலையிலும்-தயார் நிலையிலும் இருப்பதும், இந்தியாவிற்குள் நுழைந்தால் உயிருடன் திரும்ப இயலாது என்ற நிலைமையை உருவாக்குவதும் தான், அவர்களுக்கு நாம் தரக்கூடிய  ஒரே பதில்.

நமது வீரர்கள் தீரத்துடன் போராடி அவர்களை வீழ்த்தியிருக்கிறார்கள். இந்தப் போராட்ட்த்தில் நமது தரப்பில் இருவர் உயிரிழந்துள்ளனர்.அவர்களுக்கு அகில இந்தியாவும் மரியாதையும் அஞ்சலியும் செலுத்துகிறது.

ஆனாலும்,  நமது இடத்திற்கு, அதுவும் ராணுவ கேந்திரத்திற்கே, விமானப்படை-தரைப்படை ஆகியவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடத்திற்கு எப்படி அவர்களால் வர முடிந்தது? அவ்வளவு ஆர்.டி.எக்ஸுடன்?

நமது உளவு அமைப்பும், பிற அமைப்புகளும் தீவீர விசாரணை நடத்துவார்கள்.

பயங்கரவாதிகள், இனி இந்திய மண்ணில் காலெடுத்து வைக்கும் போதெல்லாம், அவர்களால் நமது ஒரு ஜவானையும் சுட்டுவிடமுடியாது, மாறாக அவர்களே பலியாக வேண்டியிருக்கும் என்ற நிலை உருவாக வேண்டும்.

ஏனெனில், எந்த ஒரு சிப்பாயையும்  அவ்வளவு சுலபமாக  இழக்க முடியாது.

ஆண்டின் இறுதியில் ...

என்னைக் கவர்ந்த எழுத்தாளர் Paulo Coelho. இவரது புத்தகங்களை ஆரம்பித்தால், வைக்க முடியாது. 2015ம் வருடம் முடியும் நேரத்தில் அவரது செய்தி:

-0-

“நாம் உட்பட, எல்லா விஷயங்களுமே, ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தே ஆகவேண்டும். அனுமதிக்கப்பட்ட காலத்தை விட அதிக காலம் (அல்லது அதே நிலையில்) இருக்க விரும்பினால், நாம் கடக்க வேண்டிய அடுத்த கட்டத்திற்கான அர்தத்தையும் , ஆனந்தத்தையும் இழக்கவேண்டியிருக்கும். அதனதன் நேரத்தில் - அவையவை, கடந்து போவதை ஏற்றுக்கொள்வதே, நாம் செய்யக் கூடிய காரியம்! “

“நாம் உண்மையென நம்பிக்கொண்டிருக்கும் கண்ணால் காணும் இந்த ஸ்தூல உலகு, கண்ணுக்குத் தெரியாத சூட்சம சக்தியின் வெளிப்பாடே! மனம் உருவாக்கிய, இந்த மாயா எண்ணங்களிலிருந்து நம்மை நாமே விடுவித்துக் கொள்வது, உண்மை சொரூபத்தை தரிசிக்க ஏதுவாகும்”.

“வாழ்வில் சில சமயம் வெற்றியும் சில சமயம்தோல்வியும் வரும்தான். உங்களது மேதமை உண்மையானால், அதை உலகு தானாகவே அடையாளம் கண்டுகொள்ளும். உங்களது அன்பு பரிசுத்தமானதென்றால், பிறர் தாங்களாகவே புரிந்துகொள்வார்கள். எனவே, பிரதிபலன் கருதி எதையும் செய்ய வேண்டாம்."

"உங்களது சாதனைகளையும், முயற்சிகளையும் உலகோர் கிலாசிக்க வேண்டும், புகழ்ந்துரைக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்காதீர்கள். “

உங்கள் வாழ்வில் நடந்துபோன கசப்பான நிகழ்வுகளை, திரும்பத் திரும்ப ரிவைன்ட் செய்து பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதால் ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. இதனால் உங்கள் மனது மேலும் மாசுபட்டுப் போகும் என்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் நிகழாது.

கடந்துபோன காலத்தில் என்னவாக இருந்தீர்கள் என்பதைவிட, இன்று எவ்வாறு இருக்கிறீர்கள் என்பதே முக்கியம்.

- Paulo Coelho

One always has to know when a stage comes to an end. If we insist on staying longer than the necessary time, we lose the happiness and the meaning of the other stages we have to go through. Things pass, and the best we can do is to let them really go away.

Everything in this visible world is a manifestation of the invisible world, of what is going on in our hearts – and getting rid of certain memories also means making some room for other memories to take their place. Let things go. Release them. Detach yourself from them.

Sometimes we win and sometimes we lose. Do not expect anything in return, do not expect your efforts to be appreciated, your genius to be discovered, your love to be understood.

Stop turning on your emotional television to watch the same program over and over again, the one that shows how much you suffered from a certain loss: that is only poisoning you, nothing else.

Before a new chapter is begun, the old one has to be finished: tell yourself that what has passed will never come back.

Shut the door, change the record, clean the house, shake off the dust.

Stop being who you were, and change into who you are.”

-Paulo Coelho