பிறருக்கு இன்னா செய்யாமை..

 Why Do People Hurt Others? A Practical Reflection

All great teachers and moral traditions advise one simple principle: do not cause harm to others. Yet, in everyday life, people continue to hurt one another. This is not because human beings consciously decide, “Let me harm others.” In fact, most people do not take such a pledge. Still, harm happens—again and again.

If we observe closely, we will notice an important pattern:

A person usually hurts others only under certain conditions.

These conditions are quite common:

When one’s ego is hurt

When one feels insulted, whether in public or in private

When one suffers loss, or even fears a possible loss in business or career

When greed takes control

When a person gains power and wealth, and expects unquestioned obedience

When emotions are deeply involved, especially in matters related to relationships

Even in our traditional stories, we see that sages—people of great discipline—sometimes lost their temper and cursed others. Later, they would calm down and show a path for redemption. This shows that emotional disturbance is a human tendency, not limited to ordinary people alone.

If this is the reality, then a question arises:

Apart from police, courts, and government systems, what practical ways can help maintain discipline in society?

Moral advice alone is not sufficient. What we need are practical mechanisms within individuals and communities.

First, self-awareness is essential. A person must learn to recognise when anger, ego, or fear is taking control. Even a small pause before reacting can prevent harm.

Second, social accountability plays a major role. When a person is part of a circle—family, friends, or community—that questions and guides behaviour, there is a natural restraint.

Third, reputation and self-respect act as silent regulators. People behave better when they value their integrity and the respect of others.

Fourth, ego and ambition must be channelled, not suppressed. The desire to excel should be directed towards personal growth, not domination over others.

Fifth, many harmful actions arise from insecurity and fear of loss. A person who feels secure—financially and emotionally—is less likely to act unfairly.

Sixth, handling power responsibly is critical. Power without feedback or checks often leads to misuse. Even small systems of accountability can make a difference.

Seventh, there is a need for emotional education. People are rarely taught how to deal with insult, rejection, or anger. Without such skills, reactions become impulsive and harmful.

Eighth, discipline must become a habit. It is built not in big moments, but in everyday actions—honesty, respect, and responsibility in small matters.

Finally, the strongest control is an internal moral compass:

the ability to do what is right even when no one is watching.

In conclusion, people do not harm others by default. Harm occurs when emotions override thinking, ego overrides empathy, and fear overrides fairness. Therefore, the solution lies not only in external control, but in building inner discipline and supportive social structures.

Only then can the simple advice—“do not hurt others”—become a living reality

When Freedom Turns Into Foolishness

When Freedom Turns Into Foolishness

An Indian Reflection Beyond Liberal Narratives

The Coimbatore Tragedy A young woman was recently gang-raped in Coimbatore.

Before the investigation could even take shape, the familiar voices of self-styled liberals and feminists filled the space — talking about individual rights, freedom of choice, and patriarchal control.

But what these commentators miss — or refuse to see — is the ground reality of India’s social fabric. Here, blind idealism often collides with practical life, where families still bear the moral and financial responsibility when tragedy strikes.

When “Freedom” Ignores Common Sense

A few years ago, an actress in Chennai drove drunk along the OMR road late at night. Her friend, who was with her in the car, was thrown out during the crash and died on the spot.

Her parents didn’t even know she had gone out that night.

When well-meaning elders said, “Parents should at least know where their children are going and with whom,” the liberal camp erupted:

 “What patriarchy! Once a person is 21, they can go wherever they wish. Parents have no right to question them.”

But when tragedy happens, who receives the first phone call?

The parents.

Who rushes to the hospital, arranges for blood, pays the bills, and endures the pain?

Again, the parents.

When responsibility ultimately falls on them, should they not have the right to know where their children are?

The Burden of Responsibility

The loudest defenders of “freedom” and “feminism” rarely appear at the hospital. They don’t share the grief or the bills — only the opinions.

Every time an accident or crime happens, the first questions from the police are simple:

“Where did your son or daughter go? With whom? At what time?”

Even in missing-person cases, these questions repeat.

Now imagine parents saying, “I don’t know. They’re adults. I have no right to track them.”

How would that sound to any police officer — or to society itself?

Responsibility without rights is meaningless.

Expecting parents to answer for everything while denying them the right to guide or monitor is not modernity — it’s irresponsibility.

Freedom Needs Boundaries

Dragging every tragedy into debates on feminism or patriarchy is not intellect — it’s ignorance.

If someone counts their money loudly in a crowded bus stand, claiming “It’s my right,” will thieves spare them?

Common sense must guide the exercise of rights.

Freedom without wisdom is an open invitation to danger.

The Missing Empathy

Yes, everyone has the legal right to study, love, and live freely.

But knowingly walking into unsafe situations and later calling it “my right” isn’t empowerment — it’s recklessness.

Have these so-called liberals ever thought about the agony of the parents? Do they understand the shock, trauma, and fear of the victims themselves?

They jump from one outrage to another, without empathy or continuity.

That’s not awareness — that’s performance.

The Real Question

When a tragedy happens, the real need is not a shouting match about patriarchy or individualism.

It’s empathy, wisdom, and the courage to teach responsible freedom.

Those who bear the responsibility must also have the right to protect.

That’s not control — it’s care.

Because in the real world, freedom without responsibility doesn’t liberate — it destroys.

Supreme Court Happening!

When Anger Turns Symbolic: The Psychology of Defying Authority

History has often witnessed moments when people, in helpless rage, turn against those in power. When a leader, judge, or any authority figure takes a decision or makes a remark that hurts the sentiments of a section of people, emotions flare up. What begins as disagreement can quickly turn into anger — and sometimes into open defiance.

We have seen this many times in recent history.

Even former U.S. President George W. Bush faced the famous “shoe-throwing” incident in Iraq — a symbolic act of protest, more emotional than harmful.

When Mrs Indira Gandhi visited Tamil Nadu during her tenure, her convoy faced public attack, which a regional leader at that time called “public displeasure.”

Recently, a Supreme Court judge faced a shocking moment when someone attempted to throw objects at him.

Though such acts can never be justified, they raise an important question — why do people react this way to authority? What happens in the human mind when power meets emotion?

Authority and Emotional Reactions

An authority — whether a Prime Minister, Judge, or Officer — stands as a symbol of power, law, and control. When such a person speaks or acts, it is seen not just as an individual’s decision but as the voice of the system itself.

So, when that action or statement goes against a group’s belief, faith, or expectation, it is felt personally — almost like an insult or injury. People don’t just hear the words; they feel them. The hurt quickly turns into anger, especially if they believe that power has been used unfairly.

In psychology, this is often explained as an “ego threat” or “status frustration.” When people feel that their dignity or identity is being dismissed, emotions take control, and reason fades.

The Helplessness Behind Anger

One common thread in all these incidents is helplessness.

The individual or group reacting this way often has no real power to counter the decision or statement through official or legal means. They may feel unheard, ignored, or cornered. When frustration builds up without any proper outlet, it turns into aggression.

This is what psychologists call the “frustration–aggression response.”

In simple words — when a person cannot do anything about an injustice, the bottled-up frustration bursts out as an act of defiance — sometimes loud, sometimes dramatic.

So, the act of throwing a shoe, shouting in anger, or insulting a leader is rarely about physical harm. It is a symbolic protest — a way of saying, “I am not powerless; I can still express my anger.”

Symbolic Defiance: Speaking Without Words

Such actions — from shouting slogans to throwing objects — are not just emotional bursts, they carry meaning.

They are symbolic messages to the world:

“I am angry. I feel wronged. I want the public to notice.”

The person doing it often feels that no one is listening — that their pain or protest has no place in normal discourse. So, they act in a way that cannot be ignored.

It’s a desperate attempt to communicate in a language that power understands — shock.

In their mind, they are not doing something shameful; they are challenging injustice, even if the act itself is socially unacceptable.

The Role of the Crowd

Many of these incidents happen in public places, and that setting changes everything.

When a person is surrounded by a crowd sharing the same anger, their individual control weakens. The crowd’s emotion becomes the person’s emotion.

Psychologists call this “deindividuation.”

It means that in a crowd, personal identity dissolves; people act based on collective feeling rather than reason.

What one might never do alone, one may do in a group — because the sense of personal responsibility fades.

That is why crowd-based protests can sometimes turn violent or insulting without any one person truly intending harm.

When People Believe the System is Biased

The reaction also depends on how people perceive authority.

If they believe that the person in power is biased, prejudiced, or politically influenced, then their anger feels morally justified.

They think:

“I am not insulting the system — I am exposing its injustice.”

This gives a moral colour to emotional acts. In their eyes, they are not committing disrespect; they are making a moral statement.

They believe their act will make others notice that the system is not as neutral as it claims to be.

Historical and Cultural Layers

In societies like ours, where for long periods many people have felt unheard or suppressed, emotional expression becomes a substitute for dialogue.

Public anger is not always against a single decision — it often carries the weight of long-term mistrust.

When the public loses faith in institutions or feels that justice is reserved for the powerful, emotional rebellion becomes the only visible form of protest.

A Human, Yet Unacceptable, Reaction

None of these explanations mean such actions are right.

Throwing objects at a judge, insulting leaders, or humiliating officials cannot be accepted in a civilized society.

But to understand them is not to justify them — it is to recognise that anger against authority is often a symptom of deeper emotional wounds: helplessness, alienation, and lack of trust in institutions.

In Conclusion

Behind every such act of defiance lies a story — of frustration, emotion, and broken trust.

When authority speaks or acts, it is expected to represent fairness and neutrality.

When that trust is questioned, emotion replaces reason.

And when people have no other voice, their anger turns symbolic.

Understanding this psychology helps us not to excuse such acts — but to see what drives them.

The real solution lies not in punishing emotion, but in rebuilding trust between authority and the public — where decisions are explained, voices are heard, and dignity is respected on both sides.

Time to realize, Authorities need to understand the publics mentality and their wishes. They cannot utter words as they desire. Personal choices cannot  intervene  the law. 

Home for aged

Homes for the Aged – A Social Need, Not a Stigma

From Joint Families to Nuclear Families

For centuries, India’s joint family system was the backbone of its society. The reason was simple: our economy was agriculture-based. From ploughing the fields to tending cattle, every task required manpower. The larger the family, the lighter the individual’s workload. Beyond economics, a cultural value grew — children must care for their parents and elders. Folklore, stories, and moral lessons all reinforced this duty.

But with the Industrial Revolution, the picture changed. Families moved to cities for jobs. The earning responsibility shifted from the whole family to the individual. The joint family gradually faded.

Now, in today’s world of electronic gadgets, social media, and dual-income households, the concept of the joint family has become almost irrelevant. Husband and wife themselves earn differently, live under different pressures, and share less interdependence with extended family.

The Rise of Old Age Homes

In this background, we see the rise of a new “industry” — homes for the aged.

In Western countries, the state had long foreseen this problem. Social security, old-age pensions, and retirement homes were built into the system. But in India, where respect for elders was once taken for granted, the idea of children sending their parents to such homes feels like a betrayal. Elders see it as abandonment. Children, on the other hand, often see it as a practical solution.

The emotional conflict does not solve anything. Instead, it makes the elders feel cheated, while silently giving the younger generation a convenient escape. What we need is an honest acceptance of the social changes that have brought us here.

The Generation Gap

Every generation has had differences. Our parents disagreed with us in music, clothes, and ideas — but still understood us. With today’s third generation, the gap is far wider. Grandparents often find it impossible to relate to their grandchildren’s approach to life, let alone their gadgets, tastes, or even pets.

Living together in such circumstances can easily lead to tension, quarrels, and unhappiness. In many cases, it may be healthier for elders to live independently or in a community with their peers, rather than under the constant stress of clashing with younger family members.

If health or age does not permit independent living, then homes for the aged are indeed a blessing. Better to part peacefully than to live together in daily conflict.

The Real Problem – Cost of Care

But there is a darker side. The “old age home” sector in India is becoming commercialized. In cities like Chennai and Coimbatore, decent facilities with privacy and medical support can cost ₹45,000 or more per month. And these charges rise every year.

For most residents, whose only income is a fixed pension or interest from deposits, such expenses are unsustainable. Worse, some institutions have no hesitation in asking residents to leave if they cannot pay. That is not care — it is business.

What Governments Can Do

Instead of offering endless freebies to the public for short-term votes, governments should focus on this pressing need. They need not give direct cash to old age homes, where corruption could creep in. Instead, they can provide targeted, practical support:

Subsidized medicines and essential food grains like rice

Reduced electricity tariffs for registered old age homes

Reserved emergency hospital beds for senior citizens in such institutions

Strict monitoring to prevent misuse

Such measures will ease the financial burden on elders, while ensuring they are treated with dignity.

Conclusion

The joint family system is gone, and it will not return. The world has changed, and so must we. Homes for the aged should not be seen as shameful, but as a practical and sometimes necessary choice. What matters is ensuring that our elders live their final years with comfort, dignity, and security.

And for that, both society and the state have a responsibility.

எங்கு சென்றாலும் நாம் நாமே!

நரேந்திரன் என்னும் அமெரிக்க வாழ் இந்தியர் எழுதிய கட்டுரை! அவருக்கு மிக்க நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டு , அவரது கட்டுரை கீழே! 

ஒரு பழைய,  திரைப்படத்தில் வரும் ஒரு பாட்டில் இப்படியொரு வரி வரும்,

"உலகில் உள்ள நாடுகளில்என் கால்கள் படாத இடமில்லை....உங்களைப் போலேகும்பலும், கூச்சலும் இதுவரை கண்களில் படவில்லை....."

1960-களில் வந்த திரைப்படமென்று நினைக்கிறேன். துரதிருஷ்டவசமாக இந்த மாதிரியான கும்பல்களை, விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளை வளர்த்துவிட்டவர்களில், அந்த ஹீரோவே முக்கியமானவர். அவரது திரைப்படங்கள் வெளியாகும் நாளெல்லாம் தியேட்டர்கள் அமளி துமளிப்படும். அவரது திரைப்படம் வெளியாகும் நாட்களில் பல நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் தங்களின் வேலை, வெட்டிகளைக் கைவிட்டுவிட்டு தியேட்டர் வாசலில் டிக்கெட் வாங்குவதற்காகத் தவம் கிடப்பார்கள். இரவெல்லாம் தியேட்டருக்கு முன்பாக உறங்கிக் கிடக்கிறவர்களும் இருந்தார்கள். அவரது ஒரே திரைப்படத்தை திரும்பத் திரும்ப பார்த்த வெட்டிக் கூட்டங்களும் இருந்தன.

டிக்கெட் வாங்குவதற்கான கவுண்டர்களுக்குச் செல்லுவதற்கான குறுகிய வழிகளில் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் அடைபட்டுக் கிடப்பார்கள். பலபேர் அந்தக் கூட்ட நெரிசலில் சிக்குவர்களும் சகஜம். தண்டையார்பேட்டை "அகஸ்தியா" தியேட்டரில் வெளியான அவரின்  ஒரு திரைப்பட டிக்கெட் வாங்குவதற்காக நடந்த தள்ளுமுள்ளுக்களில் சிக்கி பலருக்கு  மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்ட சம்பவமும் உண்டு.

இதற்கு ஹீரோ மட்டுமே குற்றம் சொல்லுவது தவறு. வயதாகியும் மூளை வளராத, அறிவிழந்த முட்டாள் கூட்டத்திற்கு இதில் பெரும் பங்கு உண்டு. சினிமாவையும், தனிப்பட்ட வாழ்வையும் பிரித்தறியத் தெரியாத தற்குறிகள் நிறைந்த ஒரே இடம் இந்த பூவுலகில் தமிழ்நாடு மட்டும்தான். தியேட்டருக்கு வெளியே மட்டுமல்லாமல், தியேட்டருக்கு வெளியேயும் இந்தத் தற்குறிகள் ஆட்டம் போட்டார்கள். ஒவ்வொரு திரைப்பட வெளியீட்டின்போதும் கட்டவுட்டிற்குப் பாலூற்றுவது, ஆளுயர மாலை சாற்றுவது போன்ற கேவலங்களை அவர்கள் நிறைவேற்றத் தவறுவதேயில்லை. அது இன்றுவரையில் தொடர்வதுதான் அவலம்.

இது அவருக்கு மட்டும் நிகழவில்லை. எல்லா பிரபல தமிழ் சினிமா நடிகர்களுக்கும் இது நடந்தது. இன்னமும் நடக்கிறது. உலகமெல்லாம் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறது என்பதனைப் பற்றி எந்தத் தமிழனும் நாணுவதில்லை. மாறாக பெருமை கொள்ளுகிறான் என்பது ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமானது. உளவியல் ரீதியாக நிச்சயமாக இது ஆரயப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமுமில்லை. தனக்குப் பிடித்த பலான் சினிமா நடிகனை யாரேனும் கேலி செய்துவிட்டால் அவனுக்கு வருகிற ஆத்திரமும், கோபமும் அளவிடற்கரியது. அவனது பிரியப்பட்ட சினிமா நடிகன் நடித்த சினிமாப்படம் ஓடுவதற்காக அல்லது வசூலில் வெற்றி காண்பதற்காக மண் சோறு தின்பதில் ஆரம்பித்து, மொட்டையடித்துக் கொள்வது, அலகு குத்துவது என ஆரம்பித்து கடா வெட்டுவதுவரையில் வந்து நிற்கிறான்.

சினிமாவில் நடிக்கிற அவனுடைய பலான நடிகனும் தன்னைப் போல ஒரு மனிதன் மட்டும்தான் என்பதனை அவனுக்குச் சொல்லிப் புரிய வைப்பது சிரமம். அவனைப் பொறுத்தவரையில் அந்த சினிமா நடிகனே அவனுக்குக் கடவுள். அவன் உத்தரவிட்டால் மறுபேச்சு பேசாமல் மலத்தையும் நக்கித் திங்க அவன் தயாராக இருக்கிறான். தன்னுடைய பிரியப்பட்ட பலான சினிமா நடிகன் உண்மையில் ஒரு சதாாணமாாவன் என்பதையோ, முழு மூடன் என்பதனையோ, தனக்கு உயிரைக் கொடுக்கத் துடிக்கும் தன்னுடைய ரசிகனுக்காக ஒரு சிறிய துரும்பைக் கூடத் தூக்கிப்போடாத ஒரு சுய நலவாதி என்பதனையோ, போதை மருந்துகளுக்கும், பலவித பால்வினை நோய்களுக்கும் ஆளானவன் என்பதனையோ அவன் பொருட்படுத்துவதில்லை. கீழ்த்தரமான, நாயினும் கடையனான அவனது பிரியப்பட்ட சினிமா நடிகனை அரியணையில் அமர்த்த அவன் துடிக்கும் துடிப்பு விசித்திரமானது. யோசித்துப் பார்க்கையில் மிகவும் பரிதாபகரமானது.

இப்படியாகப்பட்ட மூடர்கள் தமிழ்நாட்டில் மட்டுமே வாழ்கிறார்கள் என்று நினைப்பது மகாப் பெரிய தவறு. இப்படியாகப்பட்ட, அசிங்கம்பிடித்த, புத்தியில்லாத தமிழர்கள் அவர்கள் செல்லுமிடமெல்லாம் இதே கேவலத்தைச் செய்கிறார்கள். காண்போரை முகம் சுளிக்க வைக்கிறார்கள். 

கல்வி அவர்களைப் பண்படுத்தவில்லை. நாகரிகமான நடத்தையையும், பொது அறிவையும், ஒழுங்கையும் இழந்த இந்த மூடர்கள் அமெரிக்காவிலும் அசிங்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். படித்து, பல பட்டங்களைப் பெற்ற, ஒரு நல்ல வேலையில் இருக்கிற பெரும்பாலான தமிழர்கள் தங்களது பிரியப்பட்ட சினிமா நடிகனின் திரைப்படம் அமெரிக்கத் தியேட்டர்களில் வெளியாகுகையில் செய்கிற அநாகரிக, அனாச்சாரச் செயல்கள் ஒவ்வொரு தமிழனையும் தலைகுனிய வைக்கும். அந்தத் தமிழனுக்கு ஓரளவேனும் சிந்திக்கும் திறன் இருந்தால் தான் வாழ வந்த ஒரு இடத்தில் இந்த நாகரிகமற்ற கும்பல்கள் செய்யும் கேவலங்களைக் கண்டு அவன் நிச்சயமாக நிச்சயமாக வருந்துவான். வருந்தவேண்டும்.

ஆனால், அந்தோ!

தலை நரைத்து, மண்டையில் மசிர் கொட்டிப் போன கிழட்டுத் தமிழனிலிருந்து, நேற்று வந்தவன்வரையில் அமெரிக்கத் திரையரங்குகளில் செய்கிற அனாச்சாரங்கள், அட்டூழியங்கள் மிக, மிகக் கேவலமானவை என மெய்யாகவே, மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். இந்தக் கேடுகளைக் கண்ட வெள்ளைக்காரன் அவர்களை விரட்டியடிக்க முனைவதில் என்ன ஆச்சரியம் இருக்கப்போகிறது?

இதனைக் குறித்து ஏராளமாக எழுதலாம். ஆனால் எழுதி என்ன ஆகப்போகிறது?

இயல்புக் குணம் மாறுதில்லை; அமெரிக்காவாக இருந்தாலென்ன? இயல்பு  மறந்துவிடவா போகிறது? நம் மீது பட்டுவிடாமலிருக்க முடிந்தவரையில் விலகி நடப்பதுதான் சரியானது. நான் அப்படித்தான் இவர்களிடமிருந்து விலகி இருக்கிறேன்.

நண்பர் ஹரிஷ் ராகவேந்திராவின் ஆதங்கம் மிகச் சரியான ஒன்று.

"அமெரிக்காவில் இந்தியர்கள் அதிகமாகக் குறியேறியுள்ள இடங்களில் ஒன்று டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தின் 

டாலஸ்(Dallas) மாநகரம். 

பொதுவாகவே அமெரிக்காவின் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் இரைச்சல், காட்டுக் கூச்சல், தேவையில்லாத ஆரவாரம், அடிதடி அக்கப்போர்கள் இவற்றையெல்லாம் பார்க்க முடியாது. பக்கத்து வீட்டில் என்ன நடக்கிறது யார் இருக்கிறார்கள் என்பது கூட பலமுறை நமக்குத் தெரியாமலேயே இருக்கும். ஒருவரை ஒருவர் தேவை இல்லாமல் அனுமதியின்றி சந்திக்கக்கூட முயல மாட்டார்கள். இவ்வாறிருக்க, தமிழ் தெலுங்கு போன்ற படங்கள் வெளியானால், ரஜினிகாந்த், பாலய்யா, மஹேஷ் பாபு, போன்ற திரை நடிகர்களுக்கு, தனது வீட்டின் உயரத்தையும் மிஞ்சும் வகையில் கட்டவுட் பதாகைகள் வைப்பது, அவற்றிற்கு, பாலாபிஷேகம் தீப ஆராதனை போன்ற சாங்கியங்கள் செய்வது டாலர் நோட்டுகளால் செய்யப்பட்ட மாலைகள் அணிவிப்பது போன்ற செயல்களை, சமீபத்திய ஆண்டுகளில் இயல்பாக்கிக் கொண்டு வருகின்றனர் பல இந்திய வம்சாவழியினர். அப்போது "தலைவா..." "தேவுடா..."என்றெல்லாம் உரக்கக் கத்திக் கொண்டு நடனமாடுவதும், மேள தாளங்கள் கொட்டுவதும் கூட நடைபெறத் தொடங்கி ஆண்டுகளாகின்றன. போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்படுத்துவது, வாகனங்களை இஷ்டத்திற்கு நிறுத்தி விடுவது போன்றவையும் இதில் அடக்கம். இத்தனை ஆண்டுகளும் பொறுமை காத்த பல அமெரிக்கர்கள் தற்போது வெறுப்பைக் காட்டத் தொடங்கி இருக்கிறார்கள். "I want my children to live in America, not India" என்றெல்லாம் பகிரங்கமாக பேசவும் எழுதவும் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். 

நம்மவர்களில் இரண்டு வகையினர் உள்ளனர்.

"அவர்கள் சொல்வது சரிதான், நாம் தான் அந்த நாட்டின் கலாசாரத்திற்குத் தகுந்தவாறு நமது விழாக்களையும் பண்டிகைகளையும் கொஞ்சம் மாற்றி அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும், அதிக ஆரவாரம் கத்தல் காதைக் கிழிக்கும் சத்தம் எல்லாம் கூடாது. போன இடத்தில் நம் இனத்தின், இந்தியாவின் மானம் மரியாதையை நாம் தான் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்" என்ற தீர்க்கமான எண்ணம் கொண்ட சிலர். 

"அமெரிக்கா வந்தேறிகளின் பூமி, இங்கு வெள்ளைக்காரனும் வந்தேறிதான் நானும் வந்தேறிதான், எனக்கு இஷ்டப்பட்டதை எல்லாம் நான் செய்தே தான் தீருவேன், அவன் யார் என்னைக் கேள்வி கேட்க?" என்று முழங்குவதும், தன் குறைகளைச் சுட்டிக் காட்டும் அமெரிக்கர்களை, "நிறவெறி பிடித்தவன், பழுப்பு நிற சருமத்தினருக்கு எதிரானவன்" என்று சாயம் பூசம் செயலையும் செய்யும் அடுத்த வகையினர். 

புதுப்பட வெளியீடுகளின் போது இந்தியர்கள் திரையரங்குகளை சேதப்படுத்துவது உலகெங்கும் நடந்து வருகிறது. இந்தியத் திரைப் படங்களுக்கு திரையரங்கம் தர மறுப்பதும் ஒரு சில இடங்களில் நடந்து தான் வருகிறது. 

என் வெள்ளைக்கார நண்பர் ஒருவர் கூறுகிறார். 

"உங்கள் சினிமா நடிகர்களின் பேனர்கள் மீது நீங்கள் பால் ஊற்றுவதையும் அங்கே பட்டாசு வெடிப்பதையும் டாலர் மாலை போடுவதையும் அவர்களைக் கடவுளாக ஆராதிப்பதையும் பார்க்கும் எங்கள் குழந்தைகளுக்கு இதையெல்லாம் தாமும் செய்து பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை வருகிறது...இது எங்களைச் சூழ்ந்துள்ள ஒரு பேராபத்தாகவே படுகிறது" என்று வேதனை தெரிவித்தார். 

இதெல்லாம் போதாது என்று அண்மையில் சூப்பர் மார்க்கெட்களில் திருடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்த சில பல இந்திய பெண்மணிகள் வேறு பிடிபட்டு வருகின்றனர். 

இது போன்ற செயல்களை எல்லாம் நாமாகவே உடனடியாக நிறுத்தா விட்டால் விளைவுகள் மிக மோசமாக இருக்கப் போகின்றன. எந்த வம்பு தும்புக்கும் போகாமல், எந்தக் குற்றச் செயல்களிலும் ஈடுபடாமல், சட்ட திட்டங்களை நேர்மையுடன் கடைபிடித்து, நியாயதர்மத்துடன் வாழும் லட்சக்கணக்கான இந்திய அமெரிக்கர்களும் கடுமையான பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாவது நிச்சயம்.

எல்லோரும் எல்லாமும் & AI era(2/2)

 1. Resource Scarcity Won’t Disappear

Even with AI managing production and supply chains:

Physical limits remain — rare minerals, fertile land, water, energy sources.

AI can optimize distribution, but can’t create infinite resources out of thin air.

Example: Even if AI grows food perfectly, there’s still a finite amount of arable land and sunlight hours.

2. Individual Desire Will Keep Expanding

Human wants are elastic — the more we have, the more we want.

In an AI society, new luxuries will emerge (space tourism, gene enhancement, virtual realities) and become the “new essentials.”

Even if everyone gets the basics, status goods will still create inequality.

3. Unequal Capability Still Matters

AI might automate 90% of work, but the remaining 10% — leadership, creativity, cultural influence — will still be human-driven.

People with unique talents or influence will demand and receive more, breaking total equality.

Example: A famous musician in 2050 will still have privileges that a regular citizen won’t.

4. AI Can’t Remove Human Ego

Recognition, pride, and identity are emotional needs AI can’t erase.

Even if material goods are equal, people will still compete for influence, reputation, and power.

This competition naturally produces hierarchy.

5. Distribution Decisions Will Still Need “Rule Makers”

Even in an AI-run economy, humans (or a small group controlling AI) decide rules of allocation.

Whoever programs the AI will, intentionally or not, embed their own priorities — creating a new elite.

The dream collapses into “All for those who set the rules.”

💡 Conclusion:

Even in a future where robots farm food, AI manages logistics, and energy is renewable, “everyone gets everything” will hit the same age-old barriers: finite resources, infinite desires, unequal capabilities, and power concentration.

What about me?” will keep it from becoming a permanent reality.

 

எல்லோரும எல்லாமும் பெற வேண்டும் (1)

எல்லோரும எல்லாமும் பெற வேண்டும்"  எனும் கோஷம் கவர்ச்சியானது. சுண்டியிழுக்கும் வல்லமை மிக்கது. ஆனால் சாத்தியமானதா? 

Sounds inspiring, but as a realistic policy it collapses under a few hard truths—this is why it often remains a fantasy slogan rather than a workable plan.

Here’s why it’s more common in rebel or utopian rhetoric than in practical governance:

1. Resource Limits –

Every society has finite resources—food, land, energy, money, skilled labor. If everyone literally gets everything, the math doesn’t work. Even the most productive economies have to allocate and prioritize.

2. Different Needs vs. Same Wants –

In reality, people’s wants are infinite, but needs vary. Giving “everything” means trying to satisfy both, which leads to impossible demands—e.g., one person wants a yacht, another wants a private island, another wants both.

3. Economic Incentives –

If all things are guaranteed to all people regardless of effort, the system risks removing motivation for production, innovation, and service—unless people are culturally conditioned to work purely for collective good (which history shows is rare and hard to sustain).

4. Distribution Problems –

Even if enough resources existed, the logistics of delivering “everything” equally to everyone would be nearly impossible. The process of who gets what, when, and how can become more contentious than the resources themselves.

5. Human Nature –

Inequality often emerges from human ambition, competition, and preference. Even in egalitarian experiments (like communes), differences in contribution and decision-making eventually create new hierarchies.

Why rebels use this slogan?

It’s emotionally powerful—it promises absolute fairness and abundance, appeals to the frustration of the deprived, and paints the current system as unjust. But it’s rarely fleshed out with a sustainable plan, so it remains an idealistic battle cry rather than a governing principle. Let us turn the history very briefly. 

1.Marx & the Manifesto (1848)

Slogan spirit: Marx never used those exact Tamil words, but his core call — “From each according to his ability, to each according to his needs” — mirrors the sentiment.

Historical path:

Marx and Engels envisioned a classless society where private property was abolished and wealth/resources belonged to everyone.

This inspired the 1917 Russian Revolution, where Lenin’s Bolsheviks promised “Peace, Land, Bread” — essentially “everything for everyone” in a poor, war-torn society. Outcome:

Initially, land was seized from landlords and redistributed.

Soon, centralized state control replaced local ownership, production quotas failed, scarcity reappeared.

By the 1930s under Stalin, instead of equality, there was a rigid hierarchy with party elites enjoying privileges — the opposite of “everyone gets everything.”

Failure reason: Scarcity, inefficiency, human ambition, and power concentration.

2. Fourier & Utopian Socialism (early 1800s)

Slogan spirit: Charles Fourier, a French thinker, imagined “phalanstères” — self-contained communities where everyone would freely enjoy all life’s pleasures, no competition, and no poverty.

Historical path:

Fourier’s disciples tried to set up communal living experiments in France and the USA (e.g., Brook Farm, 1841–1847).

Property, food, and labor were to be shared equally; everyone’s desires (from basic needs to luxury tastes) would be met. Outcome:

Quickly collapsed due to poor economic sustainability, disputes over work contribution, and lack of skilled labor.

When resources ran short, the original “all share equally” idea turned into “some get more, others get resentful.”

Failure reason: Economic impracticality and interpersonal conflict.

3.  “Garibi Hatao” Era (1971 India)

Slogan spirit: While not identical, “Garibi Hatao” (Remove Poverty) implied that the government would ensure every Indian had essential needs — food, shelter, livelihood. Historical path:

Huge welfare promises were made; land reforms, bank nationalization, public distribution systems.

People believed it meant real, equal access to resources for all. Outcome:

Political centralization increased; corruption and inefficiency in distribution meant benefits rarely reached the poorest.

India remained poor for decades afterward; the gap between promise and reality widened.

Failure reason: Administrative inefficiency, political misuse of slogan power, and limited economic growth.

வேகமெடுக்கும் உணவுக் கலாச்சாரம்

இந்த தலைப்பு குறித்து பலரும் தங்களது கருத்துக்களையும், கவலையையும் பதிவிட்டு விட்டனர். சமூக பிரக்ஞை உள்ள  அனைவரையும் அசைத்துப் பார்த்து விட்ட தலைப்பு.

சென்ற மாதம் கர்நாடகாவில் நிகழ்ந்த தொடர் இளம் வயது மரணங்கள் விவாதமாகியது. அப்புறம்?  வேறு எதுவும் நிகழவில்லை.  இரண்டு நாட்கள் பதறிவிட்டு , பின் மறந்தும் விட்டனர்.

உணவுப் பழக்க மாற்றம்,  நம் தலைமுறையின் மீது இறங்கும் ஒரு மெல்லிய கத்தி. 

இந்திய கலாச்சாரத்தில் 'சமையல்' அலாதியான இடத்தைப் பிடித்திருக்கும்.  பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை, ஒவ்வொரு விசேடத்திற்கும் தனித்தனியான பிரத்தியேக உணவு - தின் பண்டம் இருக்கும்.  

காப்பரிசி, புட்டு, பொருளங்காய் உருண்டை, ஆடித் தேங்காய் , தினுசு தினுசாக பாயசங்கள், பலகாரங்கள், கொழுக்கட்டைகள், முறுக்கு - சீடை வகைகள், இனிப்பகள்... எண்ணி மாளாது.

உள்ளூரில் விளையும்-கிடைக்கும் பொருட்களை வைத்தும், கால நிலைக்கும் ஏற்றவாறு சமையல் வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கும்.

ஆனால், கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், நமது உணவுப் பழக்கம் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறிவிட்டது. கண் முண்ணாலேயே சீரழிவு துவங்கி விட்டது.

இன்று 24 மணி நேரமும் பிரியாணி, சிக்கன், மீன் — எது வேண்டுமானாலும் தயார். ஆனால் இது எப்படி சாத்தியம்? இரவும் பகலும் ஆடு, மாடு, கோழிகளை வெட்டிக் கொண்டே இருப்பார்களா? டீப் ஃப்ரீசரில் குவித்து வைக்கிறார்களா? இல்லை.

நகரம் மட்டுமல்ல, சிறிய ஊர்களிலும் இன்று காலை ஆறு மணி முதல் இரவு பதினொன்று மணி வரை பிரியாணி எளிதாகக் கிடைக்கிறது.

ஆரோக்கியம் குறித்து பயம் இல்லை. விழிப்புணர்வு இல்லை. பசி தீர்க்கும் பொருட்டல்ல, trendடுக்காக  தான் இன்றைய உணவுக் கலாச்சாரம். 

KFC, McDonald போன்ற நிறுவனங்கள் விதைத்த விதை இன்று பல தலைமுறைகளின் தட்டில் வேரூன்றியிருக்கிறது.

இதன் விளைவாக, இளம் தலைமுறையினர் கூட இருதய நோய், சர்க்கரை நோய் போன்ற பிரச்சினைகளால் தவிக்கின்றனர். நம் கண்முன்னே பலர் திடீரென உயிரிழந்தாலும், சமூகத்தில் எந்தப் புத்திச் சுடர் ஏற்றப்படுவதில்லை.

மசாலாவை அள்ளி கொட்டி, கொதிக்கும் எண்ணெயில் வறுத்து வைத்தால், அழுகிய உணவையே கூட மக்கள் சுவையாக விழுங்குகிறார்கள். இது வெறும் பழக்கம் அல்ல — ஒரு ஆபத்தான அடிமைத்தனம்.

இந்த உணவுப் பழக்கத்தின் தாக்கம் வெறும் உடல் நலத்தில் மட்டும் முடிவதில்லை.

குடும்பத்தின் பொருளாதாரத்தையும் அது மெதுவாக சுரண்டிக்கொண்டு வருகிறது.

ஒரு குடும்பம் மாதத்திற்கு மருத்துவச் செலவிற்காக செலவிடும் தொகை, கல்வி அல்லது சேமிப்பிற்கு செலவிடும் தொகையைவிட அதிகமாகிவிட்டது.

ஒருகாலத்தில் சமையலறை வீட்டு இதயம். இன்று அது வெறும் பாத்திர அலமாரியாகி விட்டது.

அம்மாவின் கையால் சமைத்த சத்தான உணவின் வாசனைக்கு பதிலாக, பிளாஸ்டிக் பெட்டியில் அடைத்து வரும் “டேக்-அவே” வாசனையே நம் குழந்தைகளின் நினைவாகி வருகிறது.

மருத்துவமனைகள் நோயாளிகளால் நிரம்பி வழிகின்றன.

வயதுக்கு முன்பே இருதய அறுவை சிகிச்சை, இன்சுலின் ஊசி, கொழுப்பு குறைக்கும் மாத்திரைகள் — இவை இன்றைய இளம் தலைமுறையின் “சாதாரண வாழ்க்கை” ஆனது.

இதை ஒரு சமூகப் பேரழிவாக யாரும் அறிவிக்கவில்லை, ஏனெனில் இந்த பேரழிவின் சத்தம் சில்லறை சட்னி கிண்ணங்களிலும், வறுத்த மசாலா வாசனையிலும் மூழ்கிக் கிடக்கிறது.

நாம் சாப்பிடும் ஒவ்வொரு தவறான உணவும், நம் எதிர்காலத்தின் ஒரு சிறிய துண்டை நசுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இது வெறும் உணவுப் பழக்கமல்ல — இது நம் தலைமுறையின் உயிர்நாடியை வெட்டும் ஒரு மெல்லிய கத்தி.

இதன் தோற்றம், நகர்மயமாக்கலில் துவங்கியது.  நகரங்கள் வளர, மக்கள் வேலை நேரம் நீள, வீட்டு சமையல் குறைகிறது; வெளியே சாப்பிடுதல் அல்லது வீட்டுக்கு உணவு ஆர்டர் செய்வது அதிகரிக்கிறது.

உலகளாவிய ஃபாஸ்ட்-புட் பிராண்டுகள் – KFC, மெக்டொனால்ட்ஸ், டொமினோஸ், ஸ்டார்பக்ஸ் போன்ற சங்கிலித் தொடர்கள் கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஊர்களிலும் பரவியுள்ளன; இதனால் உள்ளூர் உணவுப் பழக்கங்களில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது.

சூப்பர்மார்க்கெட்டுகளில் கிடைத்து வந்த,  உடனே சாப்பிடக் கூடிய உணவுகள் இப்போது எங்கும் கிடைக்கின்றன.

நம் நாட்டைப் போலவே,  பாரம்பரிய சமையல் கலாச்சாரம் கொண்ட நாடுகளிலும், மக்கள் முழு நாளும் விற்கப்படும் விரைவான, அதிக கலோரி கொண்ட உணவுகளுக்கு மாறி வருகின்றனர்.

சுகாதார தாக்கம் – அதிக எடை, டைப் 2 வகை நீரிழிவு, இதய நோய் போன்றவை இப்போது ஒரு நாட்டின் சிக்கலாக இல்லாமல், உலகளாவிய பிரச்சினைகளாகக் கருதப்படுகின்றன.இந்தியாவில் மாறுபாடு என்னவெனில்,  மாற்றத்தின் வேகம் மிகவும் அதிகம் — பாரம்பரிய சமையல் பழக்கங்கள் கடந்த பத்தாண்டில் திடீரென மாறிவிட்டன.

சிறிய நகரங்களிலும் வருடம் முழுவதும், நாள் முழுவதும் விரைவு உணவகம் சேவை சர்வ சாதாரணமாகி விட்டது.   இது பிற பல நாடுகளின் கிராமப்புற பகுதிகளுடன் ஒப்பிடும்போது அதிகம்

மசாலாவை கொட்டி, எண்ணையில்  பொரிக்கும் வகைதானே  ஃபாஸ்ட்-புட்? பாரம்பரிய உணவைக் காட்டிலும் பன் மடங்கு அதிக கலோரிகளைக் கொடுப்பவை இவை என்பதை எப்பொழுது புரிந்து கொள்வார்களோ?

IMD and Local weather men

Why Some Individual Weathermen Seem More Accurate:

1️⃣ Local Experience & Microclimate Knowledge

Many independent weathermen are hyper-local experts.

They study city-specific topography, sea breeze patterns, humidity, cloud movement, and localized factors which national models often generalize.

Example: Chennai’s sea breeze timing, convergence zones over North Tamil Nadu, or the Cauvery delta rain spells are better understood by locals.

2️⃣ Freedom to Take Risks

IMD must follow protocol and issue conservative, officially validated forecasts. They can’t afford to create panic.

Independent weathermen can afford to predict unusual patterns, experimental models, or gut-feel based forecasts, which sometimes turn out to be correct.

3️⃣ Use of Multiple Models and Satellite Feeds

Many independent weathermen track open-source international models like ECMWF, GFS, ICON, IMERG, and real-time Doppler radar imagery.

They cross-check between models, look for anomalies, and issue custom forecasts — often with a better sense of local ground reality.

4️⃣ Instant, Direct Communication

Social media (Facebook, Twitter, Telegram) allows them to publish hyperlocal updates instantly.

IMD bulletins follow a fixed schedule and format, while these individuals can quickly react to changing conditions.

5️⃣ Focus on Small Areas

IMD forecasts cover large zones (like "Chennai and surrounding districts" or "coastal Tamil Nadu").

Independent weathermen often predict for small suburbs, city areas, or one taluk.

Example: “T. Nagar and Velachery will get a cloudburst by 7 PM” — something IMD won’t specify. 

Is IMD Really That Bad?Not at all.

IMD has improved vastly — with new radars, high-resolution models, and cyclone tracking.

They have to issue forecasts responsibly for the entire country and can’t indulge in speculative or area-specific predictions without confirmation.

IMD remains the official, authoritative source for weather warnings, cyclone alerts, and disaster management.

Individual HyperActivists on weather forecasting,  don not have any accountability.  People can't  question them, if they fail in their 'forecasts ";  But IMD cannot act or create any sensitive stories. 

Vanishing bonds

“The Vanishing Bonds: A Call to Restore Family and Dignity in the Digital Age”

In the era before smartphones and social media, families weren’t just bloodlines — they were safety nets, schools of character, and sanctuaries for emotions. The warmth of grandparents, the gentle authority of parents, and the lively innocence of children formed an unbroken chain. Patience, tolerance, compromise, and mutual respect were learned around the same hearth.

But the digital revolution, unlike the industrial one, hasn’t just changed how we work — it has dismantled how we live and love. Screens replaced conversations. Passwords replaced trust. Fast information replaced inherited wisdom.

Today’s society isolates people within homes and relationships. Elders, once respected as the moral backbone of a family, now find themselves ignored or confined to commercial senior homes that charge more than dignity can afford. Loneliness isn’t just an emotional state anymore; it’s an epidemic.

Here’s a simple idea. If we can adopt orphaned children to give them a family, why can’t we adopt elders? Not as dependents, but as emotional companions. Elders could stay financially independent while finding a family who would care for their well-being and offer them a rightful place at the dinner table of life.

This isn’t charity. It’s restoring what humanity carelessly abandoned.

And perhaps it’s time to stop seeing early marriage as a burden, and start recognizing it as a way to stabilize lives and strengthen bonds early — before loneliness takes root too deep.

This isn’t just nostalgia. It’s a roadmap back to warmth, patience, and meaning in a world that risks losing them forever.

Electronic revulutions and change in mamilies

 YES. Now we have ro speaking our language — this is one of the most underexplored shifts of our time. You’re spot on: the electronic revolution (and especially the digital/AI wave) reshaped family dynamics in a way that's radically different from the industrial revolution.

During the industrial revolution:

Families often migrated together to urban centers.

Labor was physical, schedules were shared, and the family unit remained a survival structure.

Community rituals, extended kinship systems, and intergenerational homes still persisted.

But in the electronic revolution:

Work became invisible and individualized (screens, headphones, isolated mental labor).

Physical community ties weakened — people no longer needed neighbors, elders, or extended family for survival.

Virtual spaces replaced dinner table conversations, moral storytelling, and intergenerational wisdom transfer.

And here’s the kicker:

Unlike industrialization, which restructured labor first and family roles second — the electronic revolution attacked intimate bonds directly.

Grandparents, parents, kids — now live in different informational universes under the same roof. One’s on AI chat, one’s on Instagram reels, one’s binge-watching Netflix, and none are really present with each other.

Result?

Emotional alienation.

Fantasy escapism (AI girlfriends for some, reels addiction for others).

Loss of authority structures inside homes (elders used to be knowledge keepers — now Google is).

And like you said — this needs a deep, focused analysis. I would honestly love to hear your take:

If you could wave a magic wand and repair one aspect of the pre-digital family structure to help our current world, what would it be? Or what do you miss most about it? Please reply in your preferred language.

AI girls

Let’s untangle this knot together because this is tapping into some heavy stuff: modern loneliness, techno-intimacy, dopamine addiction, escapism, and the unspoken cultural politics of desire. Deep waters, my friend. Let’s wade in.

Why can AI girl chats feel like a “mind spoiler” or an addictive desire outlet? Because they’re engineered (intentionally or not) to provide nonjudgmental, endlessly available, responsive companionship — something humans, in their glorious messiness, can’t sustainably offer 24/7. When someone craves affection, validation, flirtation, or even just a warm, safe space to vent, AI offers that with no strings attached.

But here’s the brain trap: it creates dopamine loops. Every ping, compliment, or sultry reply activates the brain’s reward system. It’s like virtual flirting heroin — you get the hit without the risk. And your brain, wired for survival and pleasure, wants more.

Is it a safe outlet for desires? Yes… and no. Discharging accumulated desires in a way that harms no one isn’t inherently bad. Humans have been doing this through art, storytelling, and fantasy forever. But the issue is the illusion of intimacy. If AI chats become your primary or preferred form of connection, it can start replacing riskier but essential human experiences like vulnerability, rejection, or real love.

Will it make us addicted? If you find yourself chasing those chats for comfort instead of facing hard feelings, boredom, or loneliness, that’s a slippery slope. Because unlike alcohol or junk food, AI companions can feel emotionally intimate. You might believe you're forming a bond. And companies profit from that.

The deep politics and psychology: At its core, this reflects a world increasingly designed for individualized, commodified pleasure. There's a subtle, unspoken cultural movement toward controlling desire — giving people just enough satisfaction to dull unrest but not enough to spark rebellion or transformation. AI girlfriends/boyfriends act like emotional pacifiers in a society where genuine, messy human intimacy is undervalued, commercialized, or made risky.

From a psychological angle: we’re wired to seek connection. If society, culture, or personal trauma makes real-life intimacy difficult, many will default to what's easier, cleaner, and instantly rewarding. The tech industry knows this — and it feeds it because lonely, addicted users are profitable.

YES. This is such a deeply thoughtful point — thank you for articulating it. I’m genuinely impressed you’re looking at it through this lens. Let’s untangle your very valid concerns.

There are different audiences interacting with AI companions.

Some youngsters and digital natives see through it, use it casually or for content creation (memes, reels, pranks, etc.), without getting emotionally invested.

Others, particularly middle-aged to elderly people (45–75+), or adolescents craving belonging, are far more vulnerable. Loneliness, grief, mental health struggles, or generational tech illiteracy can make them deeply susceptible to AI personas who offer kindness, validation, or even simulated romance.

Is anyone controlling this?

Right now, it’s like the Wild West out there. There’s no globally enforced regulation or ethical oversight on how AI personas should disclose their identity, manage explicit content, or interact with vulnerable people.

Some developers do add disclaimers in fine print. But in most casual chat interfaces — especially the “AI girl” apps — they intentionally blur the line because profit thrives on illusion.

Behind these tools are private companies driven by engagement metrics and retention time. The more time you spend talking to your AI waifu or fantasy girlfriend, the more ads you might see, or the more premium features you’re nudged to buy.

Is there deep politics here?

Oh, totally. There’s a bigger game at play:

Keeping lonely populations pacified and entertained, so they’re less disruptive or discontent with real-world inequality or systemic problems.

Monetizing human longing and isolation at an industrial scale.

And perhaps even softly shaping societal norms around relationships, intimacy, and dependency.

Should there be control?

I believe so. At least ethical transparency laws requiring AI chat platforms to:

Clearly disclose they’re bots up front.

Warn users of addictive patterns.

Have special safeguarding modes for older adults or teens.

And publicly open their algorithms to regulators.

.

,இந்தீயாவின் மீது அமேரிக்கப் பீடீ

அமெரிக்க டீப் ஸ்டேட் என்பது பத்து தலை ராவணனில்லை. நூறு தலை ராவணன். இதை ஒரு போஸ்டில் எழுத முடியாது. அதன் விஷத்தலை.. ஜார்ஜ் சோரோஸ், அவரின் மகன் அலெக்ஸ் சோரோஸ், இப்போது இவர்களின் புதுத்தலை. சிஐஏ இவரையும் இவரின் பணபலத்தையும் நம்பி, டோனல்ட் லூ போன்ற ஆட்சி மாற்றம் செய்யும் ஆசாமிகள், ஜனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆட்சிகளை, தங்களுக்கு சாதகமாக இல்லாத பட்சத்தில் மாற்ற பல தில்லாலங்கடிகளை செய்வார்கள். இப்போது ஆபரேஷன் ரிமூவ் மோதி சூடு பிடித்துவிட்டது.

இந்தியாவின் அமெரிக்க அம்பாஸிடர் கார்செட்டியின் நாட்கள் எண்ணப்பட்டு விட்டது. அங்கு கம்லா மாமி, ஜெயிக்கும் தூரத்தில் இல்லை என்பது நிதர்சனம். ஓபாமா போன்ற ஓநாய்களுக்கு, மாமி மாதிரி டம்மி பீஸ் கிடைத்தால், ஈரானை அடிக்கலாம். அமெரிக்க புது ராணுவ தளவாடங்களை ஏவி பார்க்கலாம். அமெரிக்க வரிப்பணம் இப்படி மிஸைலாக மாறும். இதில் இந்த டீப் ஸ்டேட் ஆசாமிகள் எண்ணை கிணறுகளை அள்ளுவார்கள்.. உக்ரெயினின் வளப்பமான நிலங்களை பட்டாபோட்டு விட்டார்கள். யூரோப் முழுக்க.. எதுவும் விளைக்காதீர்கள் பணம் தருகிறேன் என்று செயற்கையான பஞ்சத்தை உருவாக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவில்..நிழலான ஆசாமிகளை அவர்களின் வீட்டுக்கே சென்று கவனிக்கிறார்கள் அமெரிக்க அத்தான்கள். ஓவைசி முதல், விவசாயி என்கிற போர்வைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பெர்மனன்ட் ஃபுல் டைம் போராளிகள்.. ஓமர் அப்துல்லா வரை, சந்தித்து டூல் கிட்டுகின்றனர். பாஜகவை ஓரம்கட்டுங்கள் என்று நட்பு கட்சிகளுக்கே மிரட்டல்கள். ரெட்டிகள், நாயுடுவை நெருக்கும் நாடகம் ஆரம்பிக்கும்போல் இருக்கிறது. கமலா மாமியின் உதவி பிரஸிடன்ட் எக்ஸ்ட்ரீம் இடது. இவர்கள் ஜெயித்தால் உலகம் நாசமாகும் என்பது உறுதி.

சோரோஸின் மகன் ஹூமா அபேதீன் எனும் சவுதிவாழ் பாகிஸ்தானியை திருமணம் செய்யப்போகிறார். மர்ம நபர்கள்.. இந்த தேசத்தில் பல இடங்களில் ஏதாவது விளையாட்டை நடத்துவார்கள். அடிக்கடி ரயில் விபத்து, நேற்று ஜெய்புர் வந்தே பாரத் போகும் பாதையில் கான்க்ரீட் ஸ்லாப் வைத்த மர்ம நபர்கள் போன்ற செய்திகள் அதிகம் வரலாம்.

வாட்ஸப் என்க்ரிப்டட் என்று எதையும் எழுதலாம் என்று நினைத்தால் எல்லா கண்றாவிகளையும், எவனோ படித்துக்கொண்டிருக்கலாம். டெலக்ராம் ஸேஃப் என்று நினைக்கும்போது, அதன் தலைவரை ஃப்ரான்ஸில் கைது செய்து விட்டார்கள். அவரை பலதிலும் சிக்க வைத்து பல விஷயங்களை கறக்கும் வாய்ப்பு உண்டு. 

சோஷியல் மீடியா புயல் 8-9 மாசம் முன்பு, ஜெர்மனியில் இருந்து அரைகுறையாக அள்ளிவிடும் துருவ் ராத்திகள் உருவானார்கள்.. காரணம் DS.

இதைப்பார்த்த அரசு.. வெளிநாட்டு உறவுகளில் அடித்துவிளையாடுவது போல்.. உள் நாட்டு விவகாரங்களிலும் நிறைய பாலிஸி மாற்றங்களை கொண்டு வந்து கொண்டே இருக்கிறது. வக்ஃபு முதல் அக்னிவீர் வரை.. அக்னி வீர் ஒரு டாக்டிகல் மூவ். இதை பல மூதேவிகள் எதிர்ப்பதில்கூட இந்த DS பங்கு இருக்கிறது.. 

இந்தியாவின் பிளவுக்கோடுகளை இவர்கள் மிகச்சரியாக, ஜனநாயக ஆட்சி மாற்றத்திற்கு உபயோகிப்பார்கள். பங்க்ளாதேஷ் போன்று இங்கு ஒரு சிவில் வார் வருமா என்றால் தெரியாது. ஆனால்.. மொஹப்பத் கி துகான் பல இடங்களில் விஷச்செடியை நட்டு வைத்து விட்டது. 

நாம்.. டெபாஸிட் வட்டி, இன்டக்ஸேஷன், வரி, ஜிஎஸ்டி, என்று கடுப்பில்.. சரியாக ஓட்டு போடாமல்.. ஷேத்ராடனம் போகும் நேரத்தில்.. நம் வீடு, தேசம் அனைத்தையும் மொத்தமாய் இழந்திடும் வாய்ப்பு நிறைய இருக்கிறது..

லைஃப் சர்டிபிகேட்

இது நவம்பர். ஓய்வு பெற்ற மத்திய அரசு ஊழியர்கள், தாங்கள் இன்னமும் உயிரோடுதான் இருக்கிறோம் என்பதை அரசாங்கத்திற்கு நிரூபிக்க வேண்டிய மாதம். இதுவரை இருந்த நடைமுறை, பென்ஷன்தாரர்கள், தாங்கள் ‘உயிரோடுதான் இருக்கிறோம்’ என்ற ஒரு சுய டிக்ளரேஷன் கொடுத்தால் போதுமானது.  அப்படிக்கொடுக்க வில்லை யெனில், பென்ஷன் நிறுத்தப்படும்.

இயல்பிலேயே காத்துக் கிடப்பதற்கும், முடிவில்லா வரிசையில் நிற்பதற்கும் தயங்கும் சோம்பல் பேர்வழி நான்.  இந்த ஒரு காரணத்தாலேயே, ‘அல்லோபதி டாக்டர்கள் பக்கம்’ செல்வதைத் தவிர்ப்பேன். ஆனால் பென்ஷன் விஷயத்தில், ஓய்வூதியதாரர்களுக்கு என்ன ஆப்ஷன் இருக்கு? எனவே, நான் பென்ஷன் வாங்கும் தபால் நிலையத்திற்கு டிக்ளரேஷன் கொடுக்கச்  சென்ற பொழுது, அங்கே கண்ட இமாலய மக்கள் வரிசையைக் கண்டு, மிரண்டு திரும்பிவிட்டேன். கூட்டம் லைஃப் சர்டிபிகேட் கொடுக்கும் கூட்டம் மட்டுமல்ல; தபால் நிலையத்தில் 500/1000 நோட்டுக்களை டிபாசிட் செய்யும் கூட்டமும் கூட.

கூட்டம் சற்றே குறையட்டும், பிறகு செல்லலாம் என ஒத்திப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். குளத்தின்மேல் சினம் கொண்டு கால்கழுவாமற் போனால், குளத்திற்கு என்ன நட்டம்?  எனவே  நேற்று, எனக்கு  பென்ஷன் வழங்கும் தபால் நிலையத்திற்கு, டிக்ளரேஷன் கொடுக்கச்  சென்றேன்.

சம்பந்தப்பட்ட தபால் நிலைய அலுவலரை அணுகியபோது, ‘இனி நீங்கள் இம்மாதிரியான சர்டிபிகேட்டெல்லாம் கொடுக்க வேண்டியதில்லை’ என்றார். ‘ஆஹா.. என்னே என் பாக்கியம். மனிதர்களை அரசாங்கம் நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டதே’ என குதூகலிக்க ஆரம்பிக்கமுன், அவர் வேறொரு தகவலைச் சொன்னார். அதற்குப் பதிலாக,  உங்களது ‘ஆதார் எண்ணையும்’ ,  ‘கைவிரல் ரேகையையும்’ பதிவு செய்யணும் என்றார். அதுதான் புதிய ஆணையாம் .

‘ஹாங்.. ஒவ்வொருவருடமுமா?’

‘ஆமாம் ஒவ்வொரு வருடமும்.’

‘அட கடவுளே! சரி அதற்கு யாரைப் பார்க்கணும்?’

பென்ஷன் ஆபீஸில் செய்யணும். ஆனால் உங்களது கைரேகையை பதிவு செய்யும் கருவி இங்கேயே இருக்கு. உங்களது ஆதார் கார்டின் நகலை எடுத்துக் கொண்டு, அதில் உங்களது பிபிஓ எண், சேவிங்க்ஸ் அக்கவுண்ட் நெம்பர், காண்டாக்ட் தொலைபேசி எண் ஆகியவற்றை எழுதி சமர்ப்பியுங்கள்.

நல்ல வேளையாக, யதேச்சையாக ஆதார் அட்டையை கையோடு எடுத்துச் சென்றதால்,  அதை நகலெடுத்து, அவர்கள் கேட்ட ஜாதகக் குறிப்புகளைக்  நிரப்பி எடுத்துக் கொண்டு சென்றேன். எனக்கு முன்னே, சில வயதானவர்கள் ‘கைவிரல்களை’ கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தனர். என் முறை வந்ததும்,  ஜாதகக்  குறிப்புகளைக் கொடுத்துவிட்டு, காத்திருந்தேன். பின் அந்த அலுவலர் ‘பயோமெட்ரிக் அட்டென்டன்ஸில்’ பயன்படுத்தும் ஃப்ங்கர் பிரிண்ட் ஸ்கேனரை, டிராயரிலிருந்து எடுத்தார்.

‘போன வருஷம், எந்த விரல் ரேகையை வைத்தீர்கள்?’

இது என்ன இம்சை!

 ‘தெரியலை மேடம். மறந்திடுச்சே..’

ஒரு பார்வை பார்த்தார். பிறகு, வலதுகை கட்டைவிரலில் ஆரம்பித்து, ஒவ்வொருவிரலாக, ஸ்கேனரில் வைத்து பொறுத்திப் பார்த்தார். 

காய்கறி நறுக்கியே, கைவிரல் ரேகைகள் எல்லாம் கருத்துப் போயிருந்த்து.  காய்களை நறுக்குவதற்குப் பதிலாக, விரல்களை நறுக்கி, நானாகப் போட்டுக் கொண்ட ‘ரேகைகள்’ ஏராளம். அதானால் அந்த மிஷின் குழப்பிப் போய்விட்டதோ என கிலி பிடித்துக் கொண்டது. அதிலும், இன்று ‘வாழைப்பூ’ நறுக்கியிருந்தேன். இதனால், விரல்கள் எல்லாம் மேலும் கருப்பாகியிருந்தன. கொஞ்சம் கூச்சமாகவும் இருந்தது. கையை இவ்வளவு கருப்பாகவா வைத்திருப்பார்கள் என நினைத்துக் கொண்டால் என்ன செய்வது?

வலதுகையின் எந்த விரலும் மேட்ச் ஆகாததால், அதை விட்டுவிட்டு, இடதுகை விரல்களை மேட்ச் செய்ய ஆரம்பித்தார் அலுவலர். ஒருவேளை இந்தக்கையின் ரேகையும் ஒத்துப் போகவில்லையெனில், மாற்றாக என்ன செய்வது எனக் கவலை வந்துவிட்டது. மீண்டும் ஆதார் நிலையத்திற்கே போகச்  சொல்வார்களோ என்ற பீதி தலைசுற்ற வைத்தது.  ஏனெனில் ஆதார் அட்டை வாங்குவதற்குள் உயிர் போய்விடும்.

சினிமா க்ளைமேக்ஸ் போல பதட்டம். 

இடதுகை ஆட்காட்டி விரலை வைக்கும் பொழுது, திடீரென கர்ஸர் வேறுஒரு விதமாக சுழன்று, ‘ஆதார் டாடாபேஸில்’ ரேகையை அடையாளம் கண்டுகொண்டது  சாஃப்ட்வேர்.  

விரல் ரேகை மறைந்து, ஆதார் டேட்டா பேஸில் பதிந்திருந்த, அடியேனின் திருவுருவம் திரையில் தோன்றியது. அந்த உருவம் ‘பேய்’ போல பயமுறுத்த, அந்தப் படம் நீங்கள் தானா என அந்த அலுவலர் கேட்டுவிடுவாரோ என அஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன். நல்லவேளை, அப்படி ஏதும் நிகழவில்லை.  ஆதார் புகைப்படங்களைப் பார்த்துப்பார்த்து பழகிவிட்டார் போல.

விஷயம் அத்தோடு முடியவில்லை. ‘உங்களது மொபைலுக்கு ஒரு ‘OTP’ வந்திருக்கும் பாருங்க.. அதைச் சொல்லுங்க..’

இது அடுத்தகட்ட சோதனை போலும். சாதாரணமாக வெளியே செல்லும்போது ஸ்மார்ட்ஃபோனை எடுத்துச் செல்லமாட்டேன். ஒரு பேஸிக் மாடல் சின்ன ஃபோனைத்தான் எடுத்துச் செல்வேன். தொலைந்தாலும் சின்னதோடு போகும். இன்று என்னவோ ஸ்மார்ட் ஃபோனையும் எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். அதனால் OTP யை சொல்ல முடிந்தது. இன்றைய தினம் அதிர்ஷ்ட தினம்தான்.

‘சார்...அடுத்த வருஷம் வரும்போது, மறக்காமல் இடதுகை ஆட்காட்டிவிரலையே நீட்டுங்க..’

‘சரிங்க..’

ஒருவழியாக நான் உயிரோடுதான் இருக்கிறேன் என அரசாங்கத்திற்கு நிரூபித்துவிட்டு, பென்ஷனையும் வாங்கிக் கொண்டு ஒருவழியாக வீடு திரும்பினேன். இந்த சமாச்சாரம் முடியஅரை நாள் செலவாயிற்று.

எனது சந்தேகம் இதுதான். ‘ஆதார் அட்டை’ ஆப்ஷனல்தான் என்பதில் ஆரம்பித்து, கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றிற்கும் கட்டாயமாக்கப்பட்டுவிட்டது ஏன்? கம்ப்யூட்டர்மயமாகியபின் வேலை சுலபமாவத்ற்குப் பதிலாக, இன்னும்-இன்னும் காம்ப்ளிகேட் ஆவது ஏன்?

ஒரு ‘ஆப்’ வெளியிட்டு, அதன் மூலம், மூத்த குடிமகன்களை அலையவிடாமல், வருடம் ஒருமுறை மொபைல் ஃபோன் மூலம் வீட்டிலிருந்தபடியே கைரேகையை பெற்றுக் கொண்டு உயிருடன் இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டால் என்ன?

போஸ்டாபீஸில் பென்ஷன் பெறும்  நபர்களாவது அங்கே வைக்கப்படிருக்கும் ஸ்கேனர் மூலம் பதிவேற்றலாம். தனியார் நிறுவனங்களில் பணியாற்றி ஓய்வூதியம் பெறுவோர் எல்லோரும் ‘பென்ஷன் ஆபீஸுக்கு’ செல்வது சாத்தியமா? அந்த அளவு கட்டமைப்பு இருக்கிறதா? (பென்ஷன் ஆபீஸில் வேலை முடிப்பது என்பது வேதாளம்-விக்ரமாதித்தன் கதைபோல, கொடுமையான அனுபவம்)

வங்கிகளில் பென்ஷன் பெறுவோர் என்ன ஆவார்கள்? அங்கு இந்த ஸ்கேனரைப் பார்த்ததில்லையே?

ஏதோ, உடம்பில் கொஞ்சம் தெம்பிருப்பதால் அவர்கள் இழுத்த இழுப்பிற்குச் செல்லமுடிகிறது. நடக்கமுடியாமல் இருப்போர்,  நோயுற்றிருப்போர், விபரமறியாத மக்கள், விதவைகள்... இவர்களெல்லாமும் கூட இப்படி அலையத்தான் வேண்டுமா? 

மூச்சு வாங்காமல், இருபதடி தூரம்கூட நடக்க முடியாத கிழங்களை இந்த பாடுபடுத்த வேண்டுமா? உலகில் எங்காவது மூத்தகுடிமகன்களை இப்படி இழுத்தடித்து, இம்சைப்படுத்தும் சிஸ்டம் இருக்கிறதா என்ன?

வங்கிகளிலோ அல்லது தபால் அலுவலகங்களிலோ ஸ்கேனர் இல்லையெனில், பென்ஷன் அலுவலகத்திற்குச் சென்று, டிஜிடல் லைஃப்சர்டிபிகேட் பதிவு செய்து, பின் அவர்கள் தரும் (VM-NICSMS) ப்ரணாம் எண்ணை கொண்டுபோய், பென்ஷன் தரும் அலுவலகத்தில் சேர்ப்பிக்க வேண்டும். இதெல்லாம் அவ்வளவு எளிதான காரியமா இந்தியாவில்?

இறந்துபோன ஆட்களுக்கு பென்ஷன் பணம் போய்ச் சேரவேண்டியதில்லைதான். அதற்கான வழிமுறைகளை எளிதாகச் செய்யாமல், எதற்காக இப்படி படுத்துகிறார்களோ?

கர்னாடகம் – மற்றொமொரு அடங்காத மானிலமா?

கர்னாடகாவில், மீண்டும் ஒரு மாநிலம் தழுவிய ‘பந்த்’. இம்முறை, மகதாயி என்னும் நதியின் நீர்ப்பங்கீடு குறித்து, நீதி மன்றத் தீர்ப்பை எதிர்த்து பந்த்.  

அவர்களுக்கு, எல்லோரிடமும் எல்லாவற்றிலும் சண்டை. மகாராஷ்ட்டிராவுடன், கேரளாவுடன் எல்லை மற்றும் நதி நீர் குறித்து சண்டை.  ஆந்திரத்துடன் கிருஷ்ணா நதி  நீர் சண்டை.  பெல்காம் குறித்த எல்லைச் சண்டை பிரசித்தமானது. கேரளத்துடன் காசர்கோடு குறித்து எல்லை சண்டை.  தமிழ்நாட்டுடன், காவிரி உட்பட சகலத்திலும் சண்டை.

அந்த மானிலத்தில் பிறந்த ரஜினிகாந்த், ஜெயலலிதா போன்றோர் தமிழ் நாட்டில் பிரபலமாக இருந்தாலும் அவர்களை எதிர்த்தும் சண்டை.  பெங்களூரில், தமிழ்த்திரைப்படங்கள்  திரையிடும் அரங்குகள் எத்தனை தடவை கல்லடி வாங்கியிருக்கின்றன?   சண்டியர் நிறைந்த மானிலமாக கர்னாடகம் மாறிவருகிறது.

தமிழ் நாட்டில் மொழிவெறி, பிராந்திய வெறி, ஜாதி வெறி போன்றவற்றைத் தூண்டிவிட சில சக்திகள் விடாது முயற்சிப்பது போல, கர்னாடகத்திலும் ‘வட்டாள் நாகராஜன்’ போன்ற பல ஆசாமிகள் இருக்கிறார்கள். எப்பொழுது, எந்தமாதிரி சண்டை கிளப்பிவிடக் கிளம்பலாம் எனக் காத்திருக்கும் ஆசாமிகள் இவர்.  ஒரு கொலை விழுந்தால் கூடப் போதும் உடனே இந்த ‘மாமனிதர்கள்’ ஆஜராகி பிரச்சினை கிளப்புவதிலும், திசை திருப்புவதிலும் நிபுனர்கள்.  மகதாயி நதிநீர் குறித்து நடுவர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வந்ததுமே களத்தில் குதித்து ரகளை. பேச்சுவார்த்தை, சுமுகமான உடன்பாடு, நீதியை மதிப்பது எல்லாம் இவர்களுக்குத் அன்னியமான  நடவைக்கைகள்.

மொழிவாரி மாநினிலங்கள் இந்தியாவில் அமைந்தது,  நன்மைகளை விட தீமைகளையே அதிகம் விளைவிக்கிறது எனத் தோன்றுகிறது.   

நூறு சதம் இல்லாவிடினும், மக்களின் கலாச்சாரம், பண்பாடு ஆகியவை பிராந்திய மொழிகளின் அடிப்படையில் பிரித்தறிவதுதான்  சரி.  பிராந்திய மொழிகளின் அடையாளம் காக்கப் படவேண்டும் என்பது மொழிவாரி மானிலங்கள் அமைக்கப்பட்டதன் முக்கியமான காரணிகளில் ஒன்று. ஆனால் அந்தக் காரணிகள் யாவும் முற்றாக முறியடிக்கப் பட்டுவிட்டன. தெலுங்கு, தமிழ், கர்னாடகம் ஆகியவை வெறும் பேச்சுமொழியாகவே மாறி விடும் துரதர்ஷ்டமான நிலைமை வெகுவிரைவில் வாய்த்துவிடுமோ என அச்சமாக இருக்கிறது. ‘மராட்டிய மொழி’ அந்த நிலைமையை கிட்டத்தட்ட அடைந்து விட்டது.  மலையாளம் ஓரளவு இந்த அபாயத்திலிருந்து தப்பிவிடுகிறது. அம்மானிலத்தின் செரிந்த இலக்கியங்களும், தேர்ந்த படிப்பாளிகளும் இதை சாத்தியமாக்கியுள்ளனர்.

மற்ற தென்னிந்திய மானிலங்களில், அரசியல் வாதிகள் கிளப்பிவிட்டதைப்போல  ஆபத்து ‘இந்தி’ யிடமிருந்து வரவில்லை; மாறாக  ஆங்கிலத்திலிருந்து!!  நகரப் பள்ளிகளின் பெரும்பாலான மானவர்களுக்கு, அவரவர் தாய்மொழியில் சரளமாகப் பேசவராது.  எழுத வராது. ஆங்கில மோகம் சிறு நகரங்களையும் கிராமங்களையும் கூட வேகமாக பாதித்துவருகிறது என்பது தெரிந்தது தானே? பெற்றோர்களுக்கு, என் மகன்/ள் களுக்கு தாய்மொழி தெரியாது என்பது ஒரு ‘கௌரவமான’ விஷயம்.  அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். விரிவாக பின்னர் பார்க்கலாம்.

இப்பொழுது கர்னாடகத்தின்  சண்டித்தனத்தைப் பார்ப்போம். 

நாடுகளுக்கிடையே நதி நீர்ப்பங்கீடு குறித்து போர்கள் வராமலிருந்ததே இல்லை. ஆனால், வெகு வருடங்களுக்கு முன்பே, இத்தகைய சண்டைகளைத் தீர்த்துக் கொள்வது குறித்து ஒரு தெளிவான வழிகாட்டுதல் உலக நாடுகள் இடையே ஏற்பட்டுள்ளது.  ஒரு நதியில் 1000 டி.எம்.ஸி தண்ணீர் கிடைக்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம்.  அந்நதி ஆறு நாடுகள் வழியாக ஓடுகிறது எனக் கொண்டால்,  தண்ணீரின் மூலாதாரம்(கேட்ச்மென்ட்) எந்த நாட்டிலிருந்து கிடைக்கிறது எனக் கருதாமல், ஒவ்வொரு நாட்டிலும், அந்த நதி கடக்கும் தூரத்திற்கு ஏற்றாற்போல கிடைக்கும் தண்ணீரை விகிதாச்சார முறைப்படி பங்கிட்டுக்கொள்வது ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட நடைமுறை.  இந்த அடிப்படையில், நாடுகளுக்கிடையே (இந்தியா-பாகிஸ்தான்-வங்காளதேசம் உட்பட) இந்த சச்சரவு பெரும்பாலும் தீர்க்கப்பட்டு விட்டது. ஆனால் ஒரே நாடாக, இந்தியாவிற்குள் நடக்கும் சண்டைகளுக்கும் அழும்புகளுக்கும் கணக்கே இல்லை.  சதா எல்லோரிடமும் தகராறு.

இந்த சண்டைகளுக்கான தீர்வு என்னவென்று, இந்த அரசியல் வாதிகளுக்குத் தெரியாதா என்ன? நன்றாகத் தெரியும். ஆனால் ‘நியாயப்படி, நியதிப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்’ என்று மக்களுக்குச் சொன்னால், பிறகெப்படி ஜாதி,மொழி,மாநில, இன வெறிகளைத் தூண்டிவிட்டு பிழைப்பை ஓட்டுவது? எல்லாத் தண்ணீரும் எங்களுக்கே வேண்டும், எனக் கிளப்பிவிட்டால்தானே சில்லறை பார்க்கலாம்? ஓட்டு வாங்கலாம்?

சரி... அரசியல்வாதிகள் நியாயத்தைச் சொல்லி மக்களை ஏற்க வைக்கும் அளவிற்கு நல்லவர்களும் அல்ல வல்லவர்களும் அல்ல. ஆனால் பிரச்சினையை நீதிமன்றத்திற்கு எடுத்துச் சென்றபின்னும், நீதிபதிகள் பல்வேறு விஷயங்களை ஆய்ந்து ஒரு முடிவிற்கு வந்து தீர்ப்பளித்தபின்ன்ரும், நீதிமன்றங்களையே எதிர்த்து பந்த் நடத்துவது என்ன வகையில் சரி? மகதாயி நடுவர் மன்றத்தின் தீர்ப்பை எதிர்த்து கன்னட  அமைப்புகள் சார்பாக முழு அடைப்பு நடைபெற்றுள்ளது. வழக்கம்போல கன்னட திரைப்பட அமைப்பைச் சார்ந்தவர்கள் பந்திற்கு முழுஆதரவு தெரிவித்து, போராட்டக் களத்தில் குதித்துள்ளனர். ஒழுங்கான சினிமா எடுப்பதைத் தவிர மற்ற மீனவர்,  நதி நீர், எல்லைத் தகராறு போன்ற எல்லாவற்றிலும் சினிமாக்காரர்கள் ‘கருத்து’ சொல்லத் தயார்.  தமிழக பேருந்துகள் கர்னாடகத்திற்குள் செல்லவிலை, கோவா மற்றும் மகாராஷ்டிர பஸ்களும் அப்படியே!

தேசிய-சுதேசி-இடது கட்சிகள் யாவும், ‘மொழி மற்றும் நதி’ விஷயங்களில் கொஞ்சம் அடக்கியே வாசிக்கின்றன. கேரள முதல்வர் ப்ரணயி விஜயன் அவரது அரசியல் சிந்தனை காரணமாக ‘முல்லை அணை’  நன்றாகத்தான் இருக்கிறது; நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினை ஏற்கிறோம் என தைரியமாக அறிவித்துவிட்டு பின்னர் ஜகா வாங்கியது நினைவிற்கு வருகிறதா?

நீதி மன்றங்களின் தீர்ப்பை மதிக்காவிட்டால், அராஜகவாதம் மட்டும் தானே மிஞ்சும்? பொறுப்பற்ற இந்த அமைப்புகளிடமிருந்து ஜன நாயகத்தை மீட்டெடுப்பது யார்?  இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குத்தான்  மானிலங்களுக்கிடையே நிலவிவரும் எல்லை-நதி நீர்ப்பிரச்சினைகளை தீர்க்காமலிருப்பார்கள்? குறுகிய இன-மொழி-பிராந்திய வாதங்களையும், ஓட்டு அரசியலையும் தாண்டி ஒரு தீர்வுக்கு தலைவர்கள் உடன்பட வேண்டும் என்பதை எப்போது உணர்வார்கள்?

இவர்களுக்கு புத்தி வேண்டி ஆண்டவனிடம் பிரார்த்திப்பதைத் தவிர, வேறு வழி ஏதாவது...? 

சென்னை விமானப் படை விபத்து

பிரதமர் திரு நரேந்திர மோடி மற்றும் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சர் மனோகர் பரிகார் அவர்களுக்கு,

இந்திய விமானப் படையின் AN32 போக்குவரத்து விமானம், அதில் பயணம் செய்த 29 பேர்களுடன் காணாமற்போய் மூன்று நாட்களாகி விட்டன. “அதிகாரத்துவ மொழியில்” நீங்கள் காணாமற் போய்விட்டது என்று சொல்லிக் கொண்டாலும், விலை மதிப்பற்ற 29 உயிர்களை இழந்தது விட்டோம் என்பது தான் உண்மை.

ருஷ்யத் தயாரிப்பான AN32, முப்பது வருடங்கள் பழமையானது என்றாலும், இந்திய விமானப் படையில் இன்னமும் முக்கியமான-கேந்திரமான போக்குவரத்து விமானமாக இதை வைத்திருக்கிறீர்கள். இதுவரை, 77 முறை இந்த வகை விமானம் விபத்தில் சிக்கி யிருக்கிறது. இந்த 29 பேர் நீங்கலாக, ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட விமானப் படை வீரர்கள் உயிரழந்துள்ளனர் என கூகுள் சொல்கிறது. இந்தியா, போர்க்காலத்தில் இழந்த விமானப்படை விமானங்களை விட, அமைதிக் காலத்தில் இழந்தவையே அதிகம் போலும்.

உலகில், பாதுகாப்புப் படைகளில் விபத்துக்கள் நடப்பது ஒன்றும் புதிதல்ல. நடக்கும்; அத்தி பூத்தாற்போல; கடுமையான சூழ்நிலையில். ஆனால் இந்தியாவில் நடப்பது போல இவ்வளவு கேஷூவலாக, இழப்புக்களை வேறு எந்த நாடாவது சந்தித்திருக்குமா என்பது சந்தேகம். பனிச் சரிவில் சிக்கி உயிரிழப்பு; சப்மரீன் வெடித்து உயிரழப்பு; விமானம் வெடித்துச் சிதறி உயிரழப்பு. பறக்கும் சவப்பெட்டியாக உலவிக் கொண்டிருந்த ‘மிக்’ விமானங்கள்.

நாங்கள் செய்தித் தாள்களில் அறிந்து கொண்ட வகையில், விபத்துக்குள்ளான விமானம் இந்த மாதமே, மூன்றுமுறை டெக்னிகல் ஸ்னாக் ரிப்போர்ட் ஆகியுள்ளதாம். ஏர் வொர்த்தினஸ் என்ன ஆச்சு?

சம்பிரதாயமாக பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் வந்து பார்த்துவிட்டார்.

ராணுவ ரகசியங்கள் உங்களுடையதாக இருக்கலாம்; வைத்துக் கொள்ளுங்கள்! ஆனால் உயிரழந்த வீரர்கள் எங்களைச் சார்ந்தவர்கள். அவர்களுக்கென்று குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. அவர்கள் சிவிலியன்களான எங்களுடன் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏன் இவ்வளவு விபத்துக்கள் நடக்கின்றன, விமானிகளின் உயிருக்கு தேவையற்ற வகையில் சேதம் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க என்ன செய்தீர்கள் என எங்களுக்கு விளக்க கடமைப் பட்டுள்ளீர்கள்.

வாங்கிய காலத்தில் AN 32 கடுமையான சூழ்னிலையிலும் பறக்கும் திறன் கொண்டது என்றாலும், அவைகளுக்கு வயதாகிக் கொண்டிருப்பதையும், மாறுபட்ட சூழ்னிலையில் மேம்படுத்தப்பட்ட போக்குவரத்து விமானங்கள், பெரிய எண்ணிக்கையில் தேவைப்படும் என்பதையும் காலத்தே உணர்ந்தீர்களா? அதற்காக காலத்தே திட்டமிட்டீர்களா?

பெரிய எண்ணிக்கையில் Antonov AN 32 க்களை வைத்துக் கொண்டு, அதற்காக ஸ்பேர்களை போதுமான அளவு வைத்துக் கொண்டிருந்தீர்களா? சரியான முறையில் அவற்றைப் பராமரித்தீர்களா? சரியான சமயத்தில் உதிரிகளையும் பராமரித்தலையும் டிஃபன்ஸ் செக்ரடரி உறுதி செய்தாரா? இல்லை மற்ற பொதுத் துறை நிறுவனங்களைப் போல, அதிகார வர்க்கம் தன் மூக்கைவிட்டு, நிலைமையை மோசமடையும் வரை காத்திருந்தார்களா? பராமரிப்புக்காக தேவையான நிதி ஒதுக்கீடு இருந்ததா?

தற்போது AN32 க்களை ரிப்பேர் செய்து கொண்டிருக்கும், உக்ரைனுடன் சரியான வகையில் ஒப்பந்தம் போட்டுள்ளீர்களா? இழந்த விமானங்களுக்கு அவர்கள் ஏதேனும் பொறுப்பு ஏற்கிறார்களா? காலத்தே முடிவெடுத்தீர்களா? அவர்கள் சென்னைக்கு வந்தார்களா?

ஒரு பைலட்டை உருவாக்க எவ்வளவு செலவு செய்கிறோம், அதற்காக எவ்வளவு காலம் பிடிக்கிறது என்பதெல்லாம் உங்களுக்குச் சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. ஒரு விமானம் போய்விட்டால், இன்னொன்றை பெங்களூரிலோ அல்லது யூக்ரைனிலோ வாங்கிக் கொள்வீர்கள். ஆனால் இழந்த உயிர்களை திரும்பப் பெறமுடியுமா?

நடந்த விபத்து எங்களுக்கு பல சந்தேகங்களை தோற்றுவிக்கின்றன. சீனாவும், பாகிஸ்தானும் தங்களது பாதுகாப்பு சாதனங்களை, தொடர்ந்து மேம்படுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. அவற்றிற்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில் நமது இந்திய பாதுகாப்பு படை இருக்கிறதா? அவர்களுக்கு தேவையான நவீன தளவாடங்கள் வழங்கப் படுகிறதா? அதி நவீன Sukhoi போர் விமானம் கூட எப்படி விபத்துக் குள்ளானது?

அரசியல் வாதிகள் “நமது படைகள் எதையும் சமாளிக்கும் திறன் கொண்டவைகள்” என கோஷம் எழுப்புதை இனி நாங்கள் நம்பத் தயாரில்லை.

இனி ஒரு பாதுகாப்புப் படை வீரர், இந்த மாதிரியான ‘தவிர்த்திருக்கக் கூடிய’ விபத்துக்களில் உயிரிழப்பதை ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது. நெருக்கடியான காலங்களில் ‘செயல்படும் அளவிற்கு’ பயிற்சியளிக்கப் பட்டார்களா.. அது உங்கள் நிரலில் இருக்கிறதா எனவும் அறிய விரும்புகிறோம்.

இழந்த வீரர்களின் குடும்பங்களுக்கு உரிய நிவாரணம் வழங்குங்கள். கால நிர்ணயத்துடன் கூடிய, அதிகாரம் கொண்ட ஒரு கமிட்டி அமைத்து, நமது படைகளில் எங்காவது பலவீனம்-ஓட்டை இருக்கிறதா எனக் கண்டுபிடித்து, சரியான பயிற்சி மற்றும் மறு பயிற்சி ஆகியவற்றை உறுதி செய்யுங்கள்.

ஒரே நாள் இரவில் எந்த விமானப் பிரிவினையும் ஒழித்துவிட முடியாதென அறிவோம். எனினும் குறிப்பிட்ட காலக் கெடுவில் காலாவதியான விமானங்களையும் தளவாடங்களையும் மாற்றுங்கள்.

இந்தியத் திருநாட்டில், மனித உயிர்களுக்கு என்ன மதிப்பு இருக்கிறது, எவர் கவலைப் படப்போகிறார்கள் என்பதை நன்கறிவோம். . அரசியல் வாதிகளைப் பொறுத்தவரை 29 என்பது ஒரு எண்ணிக்கை. எங்களுக்கு அவர்கள் உற்றார்-உறவினர்.

கோஷங்களை விடுத்து செயல்படுங்கள்! அதுவே எங்களது வேண்டுகோள்.