கடற்கொள்ளையர்கள்.

சில நிஜ சம்பவங்கள், கதை களைக்கட்டிலும்  படு சுவாரஸ்யமானவை!  திரில்லானவை.  

2023 டிசம்பர் மாதம். சோமாலியக் கடற்கொள்ளையர்கள் கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டார்கள் என்று உலகம் நினைத்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அது.

செங்கடல் மற்றும் ஏடன் வளைகுடா பகுதிகளில் ஹூதி தாக்குதல்கள் காரணமாக சர்வதேசக் கடற்படைகளின் கவனம் பல திசைகளில் பிரிந்திருந்தது. அந்தக் குழப்பமான சூழலைப் பயன்படுத்தி சோமாலியக் கடற்கொள்ளையர்களும் மீண்டும் கடலுக்கு வரத் தொடங்கினர்.

அப்படித்தான் MV ரூயன் (MV Ruen) என்ற சரக்குக் கப்பல் அவர்கள் கையில் சிக்கியது.

MV ரூயன் பல்கேரிய நிறுவனமான நேவிகேஷன் மரிடைம் பால்கரியா (Navibulgar) நிறுவனத்தால் நிர்வகிக்கப்பட்ட, ஒரு பெரிய சரக்குக் கப்பல். தென் கொரியாவின் கவாங்யாங் துறைமுகத்திலிருந்து உலோகப் பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு துருக்கியின் கெம்லிக் துறைமுகத்தை நோக்கி அது சென்று கொண்டிருந்தது. இந்தக் கப்பலில் 18 மாலுமிகள் இருந்தனர். அவர்கள் பல்கேரியா, அங்கோலா மற்றும் மியான்மரைச் சேர்ந்தவர்கள்.

2023 டிசம்பர் 14 அன்று, சோகோத்ரா தீவுக்கு அருகிலுள்ள அரபிக்கடல் பகுதியில் ரூயன் சென்று கொண்டிருந்தபோது சுமார் ஆறு சோமாலியக் கடற்கொள்ளையர் கப்பலில் ஏறினர். 18 மாலுமிகளையும் சிறைபிடித்து, ரூயனை சோமாலியக் கடற்கரையை நோக்கி கொண்டு சென்றார்கள். டிசம்பர் இறுதியில் அது சோமாலியக் கடற்கரையிலிருந்து சில கடல் மைல் தொலைவில் நங்கூரமிட்டிருந்தது.

இங்கேதான் இந்தக் கடத்தல் வழக்கமான சோமாலியக் கடற்கொள்ளை சம்பவத்திலிருந்து வேறுபடத் தொடங்கியது.

கடற்கொள்ளையர்கள் ரூயனை வெறும் பிணைத்தொகை பெறுவதற்கான கப்பலாக மட்டும் பயன்படுத்தவில்லை. அதை ஒரு “Pirate மதர் ஷிப்” ஆக மாற்றத் தொடங்கினர்.

கடற்கொள்ளையர்களுக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சினை உண்டு. அவர்களுடைய சிறிய படகுகளால் சோமாலியக் கடற்கரையிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான கடல் மைல்கள் தொலைவுக்குச் சென்று பெரிய சரக்குக் கப்பல்களைத் தாக்குவது கடினம். எரிபொருள், உணவு, ஆயுதங்கள், மனிதர்கள் அனைத்தையும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

ஆனால் ஒரு பெரிய சரக்குக் கப்பலையே கைப்பற்றிவிட்டால்?

அந்தக் கப்பலையே மிதக்கும் கடற்கொள்ளையர் தளமாகப் பயன்படுத்தலாம்.

ரூயன் அதற்குப் பயன்பட்டது. இந்திய அரசின் பின்னர் வெளியான அதிகாரப்பூர்வத் தகவல்களின்படி, 35 ஆயுதமேந்திய கடற்கொள்ளையர்கள் வரை அந்தக் கப்பலில் தங்கி, மற்ற வணிகக் கப்பல்களைத் தாக்குவதற்கான மதர் வெஸல் ஆக அதை பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். ‘அடிமைப் பெண்’ திரைப்படத்தில் வருவது போல் பிடிபட்ட 18 மாலுமிகளும் பிணைக் கைதிகளாக மாறி, கடற்கொள்ளையர் கும்பல் சொல்லும் இடங்களுக்கு ரூயன் கப்பலை ஓட்டிச் செல்ல நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர்.

உலக நாடுகள் அனைத்தும் ரூயனைத் தேடி வந்தன. அது கடற்கொள்ளையர் கப்பலாக மாறியதால் அதை ஏவுகணைகளை வீசி அழிக்கவும் சர்வதேச சட்டத்தில் இடம் இருந்தது. ஆனால் அதில் பிணைக் கைதிகள் இருப்பதால் என்ன செய்வது என யாருக்கும் தெரியவில்லை.

இந்தியக் கடற்படை அப்பகுதியில் நடக்கும் கப்பல் போக்குவரத்தை தொடர்ந்து கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தகவல்களை ஆய்வு செய்தபோது சாட்டிலைட் மூலம் ரூயன் மீண்டும் நகர்வது தெரியவந்தது.

இந்த முறை இந்தியக் கடற்படை அதை விடத் தயாராக இல்லை.

அரபிக்கடலில் ஏற்கெனவே பணியில் இருந்த இந்தியாவின் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தாவுக்கு (INS Kolkata) ரூயனை இடைமறிக்க உத்தரவு வழங்கப்பட்டது.

2024 மார்ச் 15 காலை ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தா, ரூயனை இடைமறித்தது.

முதலில் நிலைமையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தா தனது ட்ரோன் ஒன்றை ரூயன் அருகே அனுப்பியது.

அப்போது கடற்கொள்ளையர்கள் அந்த ட்ரோன் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி அதைச் சுட்டு வீழ்த்தினர்.

அதோடு நிற்கவில்லை.

ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தா மீதும் அவர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர்.

இதன் மூலம் நிலைமை முற்றிலும் மாறியது.

இப்போது அது சந்தேகத்திற்குரிய ஒரு வணிகக் கப்பல் மட்டும் அல்ல; இந்தியப் போர்க்கப்பல் மீது நேரடியாக ஆயுதத் தாக்குதல் நடத்திய கடற்கொள்ளையர்களின் கப்பல்.

ஆனால் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தாவுக்கு இன்னும் ஒரு மிகப்பெரிய சிக்கல் இருந்தது.

ரூயனுக்குள் பணயக் கைதிகள் இருந்தார்கள்.

எனவே கப்பலை ஏவுகணையால் தாக்கி அழிப்பது எளிதான ராணுவத் தீர்வாக இருந்தாலும், அது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை. கடற்கொள்ளையர்களைக் கொல்ல முயன்றால் பணயக் கைதிகளும் உயிரிழக்கலாம்.

நிலைமை கைமீறுவதை உணர்ந்த கொள்ளையர்கள், கப்பலை சோமாலியாவை நோக்கி ஓட்டிச் செல்லப் பணித்தனர். இன்னும் 100 கி.மீ கடந்தால் சோமாலியக் கடல் எல்லைக்குள் நுழைந்துவிடலாம். அதன்பின் அதனுள் நுழைந்து இந்தியாவால் தாக்குதல் நடத்த முடியாது.

அதனால் முதலில் இந்திய கடற்படை வீரர்கள் ரூயனின் ரேடார் மற்றும் ஜிபிஎஸ் அமைப்பை ஸ்னைப்பர் தாக்குதல் மூலம் செயலிழக்கச் செய்தார்கள். ரூயன் இப்போது திசை தெரியாத கப்பலாக மாறியது.

ஆனாலும் கடற்கொள்ளையர்கள் விடவில்லை. "ஆப்பிரிக்கா இருக்கும் திசை மேற்கேதான், சூரியனைப் பார்த்து திசையைக் கண்டுபிடித்துச் செல்" என்றார்கள். ரூயனும் அப்படியே மெதுவாகச் செல்ல முயன்றது.

அதன்பின் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தா கப்பலின் சுக்கானை தாக்கி அதை முற்றிலும் முடக்கியது. கப்பல் இப்போது நடுக்கடலில் நின்றது.

அடுத்து சென்டிமென்ட் அட்டாக் தொடங்கியது. பல்கேரிய கேப்டனும் மாலுமிகளும் ரேடியோவில் வந்தார்கள். "கப்பல் மேல் சுடாதீர்கள். நீங்கள் சுடும் ஒவ்வொரு குண்டுக்கும் எங்களில் ஒருவரைக் கொல்வோம் என்கிறார்கள்" என்றார்.

அவர் சொல்வது உண்மை என தெரிந்தாலும் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தா அடுத்த சதுரங்க நகர்வை நகர்த்தியது.

"இது சர்வதேச சட்டப்படி பைரேட் கப்பல். இதில் உள்ள நீங்கள் பிணைக் கைதி என சொல்லிக்கொள்ளலாம். ஆனால் நீங்களும், மீதமுள்ள மாலுமிகளும் சர்வதேசக் கடற்கொள்ளையருக்கு உதவும் நபர்கள். கப்பலில் உள்ள அனைவரையும் நாங்கள் கடற்கொள்ளையராக தான் கருதுவோம்" என்றது.

அதன்பின் கொள்ளையர்கள் அடுத்த காயை நகர்த்தினார்கள். பல்கேரிய கேப்டன் பல்கேரிய கப்பல் கம்பெனியைத் தொடர்பு கொண்டு அழுதார். அவர்கள் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தாவை தொடர்புகொண்டு "ஆறு கோடி டாலர் கொடுத்தால் பிணைக் கைதிகளை விட்டுவிடுகிறோம் என்கிறார்கள். நாங்கள் கொடுக்கத் தயார். நீங்கள் தயவுசெய்து கப்பல் மேல் தாக்குதல் நடத்தாமல் விட்டுவிடுங்கள். எங்களுக்கு அவர்கள் உயிர்தான் முக்கியம். நாங்கள் வேண்டுமானால் பல்கேரிய அரசிடம் பேசி டெல்லியில் லாபி செய்யவும் தயார்" என வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.

ஆனால் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தாவுக்கு பிறப்பிக்கபட்டிருந்த உத்தரவு உறுதியானது: "நம் நோக்கம் கடற்கொள்ளையை ஒழித்து, இந்தியப் பெருங்கடலில் வணிகத்தைப் பாதுகாப்பதுதான். கொள்ளையரைத் தப்ப விட வேண்டாம்" என்று.

ஆனால் அதே சமயம் மாலுமிகள் கொல்லப்பட்டால் சர்வதேச அளவில் பிரச்சினையாகிவிடும். அதையும் இந்தியா விரும்பவில்லை. உடனடியாக கப்பலை கமாண்டோ ஆபரேஷன் மூலம் கைப்பற்ற முடிவு செய்தார்கள்.

கப்பலில் இறங்கி தாக்க, மும்பையில் இருந்து சி 17 (C-17) விமானம் மூலம் அதிரடிப்படை கமாண்டோ படை ஒன்று விரைந்து வந்துகொண்டிருந்தது.

இப்போது பல்கேரிய கேப்டனிடமிருந்து தகவல் வந்தது. கடற்கொள்ளையர்கள் இரண்டு பிரிவாகப் பிரிந்துவிட்டார்கள். ஒரு பிரிவு, "நாம் கப்பலில் உள்ள படகுகளை எடுத்துக்கொண்டு சோமாலியா போய்விடலாம்" என்கிறார்கள். இன்னொரு பிரிவு, "ஆறு கோடி வந்தால் தான் போவோம்" என்கிறார்கள் எனத் தெரியவந்தது.

ஆறு கோடி கேட்கும் பிரிவின் தலைவன் இருக்கும் இடம் ட்ரோன், பைனாகுலர்களால் கண்டறியபட்டு, அவன் நின்ற இடத்துக்கு கீழே கப்பலின் பக்கவாட்டில் வெடிமருந்து இல்லாத ஷெல்லால் அடித்தார்கள். அவனும், இன்னொருவனும் அடிபட்டு கீழே விழுந்தார்கள். அவன் கொல்லபட்டிருந்தால் கடற்கொள்ளையர் கோபத்தில் அனைவரையும் கொன்றிருக்கலாம். ஆனால் கொல்லாமல் சும்மா கீழே விழுந்து அடிபடும்படி ஷெல்லால் அடித்து தாக்கியதும் அந்த இரண்டாம் பிரிவிடையே பீதியை உண்டாக்கியது.

கமாண்டோக்கள் வரும் தகவலும் சொல்லபட்டது. அவர்கள் வந்தால் அதன்பின் பேச்சுவார்த்தை எல்லாம் கிடையாது. நேராக சுட்டுக்கொண்டுதான் கப்பலில் இறங்குவார்கள். அதன்பின் ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தாவே நினைத்தாலும் அவர்களை தடுக்க முடியாது.

அதன்பின் நிலைமை முற்றிலும் மாறியது.

ஒட்டுமொத்தக் கடற்கொள்ளையரும் சரணடைய முன்வந்தார்கள்.

அப்போது C-17 விமானம் மூலம் இந்தியாவிலிருந்து பறந்துவந்த கமாண்டோக்கள் கடலில் குதித்து, போர்க்கப்பல்களின் உதவியுடன் கப்பலில் ஏறினார்கள். 35 கடற்கொள்ளையர்களும் கைது செய்யப்பட்டார்கள்.

அப்போது ரூயனில் சுமார் 37,800 டன் சரக்கும் இருந்தது.

35 கொள்ளையரையும் சோமாலியாவுக்கு அனுப்பாமல் நேராக மும்பைக்குக் கொண்டுவந்து இந்திய நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தி, சர்வதேசக் கடற்கொள்ளையர் சட்டப்படி வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது.

18 மாலுமிகளும் பாதுகாப்பாக பல்கேரியாவுக்குக் கப்பலுடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்டார்கள்.

ஐஎன்எஸ் கொல்கத்தாவின் கேப்டன் சரத் சின்சுன்வால் (Captain Sharad Sinsunwal) அரசியல் அழுத்தம், பேரம், ராணுவ நடவடிக்கை, சைக்கலாஜிக்கல் அட்டாக், சென்டிமென்டல் பிளாக்மெயில், கமாண்டோ ஆபரேஷன் என அனைத்தையும் திறமையாகக் கையாண்டு ஒரு மாலுமியும் மரணமடையாமல் அனைவரையும் 40 மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு மீட்டிருந்தார். அவருக்கு ஷௌர்யா சக்ரா (Shaurya Chakra) எனும் இந்தியாவின் மிக உயரிய அமைதிக்கால வீரதீர விருது வழங்கப்பட்டது.

~ நன்றி திரு நியாண்டர் செல்வன் ஜி

முதியோர் இல்லங்கள்

 

முதியோர் இல்லங்கள்:

​இன்றைய தேதியில், "முதியோர் இல்லம்" சக்கை போடு போடும் ஒரு பிசினஸ். கடந்த ஆறு மாதங்களாக முதியோர் இல்லம் தேடிக் கொண்டிருப்பவர்களோடு தொடர்பில் இருப்பதால், பல ஆழமான விஷயங்கள் தெரியவருகின்றன. சற்று வசதியான விடுதிகள் மாதத்திற்கு ₹50,000 வரை வசூல் செய்கிறார்கள். இது இன்றைய தேதிக்கான கட்டணம். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில், வருடா வருடம் 10% உயர்த்தப்படும். மருத்துவச் செலவுகள் தனி. இது சாதாரண மக்களுக்கு எப்படி கட்டுப்படியாகிறது என்று புரியவில்லை. முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் கேள்விப்பட்டிராத பிசினஸ் இது. அனாதைகளைத் தவிர, சண்டையோ-சமாதானமோ பெரியவர்கள் ரோட்டுக்கு வந்ததில்லை; விரட்டப்பட்டதும் இல்லை.

​முதியோர் இல்லத்தில் இருப்பவர்கள் யார்?

​சமீபத்தில் திரு. லேனா தமிழ்வாணன் அவர்கள் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கூறிய கருத்து நினைவுக்கு வருகிறது:

​"முதியோர் இல்லங்களில் இரண்டு வகையான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்.

1. ​தங்கள் சொத்து முழுவதும் பிள்ளைகளுக்குத்தான் என்று நினைத்து, அவசரப்பட்டு சொத்துகளைப் பிள்ளைகளுக்கு எழுதி வைத்துவிட்டு, பின்னர் கைவிடப்பட்டவர்கள்.
2. ​பிள்ளைகள் மற்றும் மருமகளிடம் அனுசரித்துப் போகாமல், அவர்களின் குடும்பப் பிரச்சினைகளில் தேவையில்லாமல் தலையிட்டு, எதற்கும் விட்டுக்கொடுக்காமல் இருந்தவர்கள்."

​பெற்றோர்களுக்கு தேவை விவேகம்!

​பிள்ளைகள் மீது பாசம் காட்டுங்கள்; சொத்துக்களை பிரித்துக் கொடுங்கள்; ஆனால் அந்தப் பாசத்தில் உங்கள் எதிர்காலப் பாதுகாப்பை இழந்துவிடாதீர்கள். சொத்தைக் கொடுப்பது தவறல்ல, ஆனால் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளாமல் கொடுப்பதுதான் தவறு. வயதான காலத்திற்குத் தேவையான பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை முதலில் உறுதி செய்துகொள்ளுங்கள். பாசம் இருக்கட்டும்... அதனுடன் கொஞ்சம் விவேகமும் இருக்கட்டும்!

​பிள்ளைகளுக்குத் திருமணமாகி தனிக்குடும்பமாக வாழத் தொடங்கிய பிறகு, அவர்களின் வாழ்க்கையை அவர்கள் வாழ விடுங்கள். ஒவ்வொரு முடிவிலும் ஏன் மூக்கை நுழைக்க வேண்டும்? ஆலோசனை கேட்டால் மட்டும் சொல்லுங்கள்; அதுவும் பட்டும் படாமலும்! கருத்து கேட்கவில்லையா? அமைதியாக இருங்கள். அனுசரித்துப் போவது அவமானம் அல்ல. It's their life. தேவையில்லாத சண்டையைத் தவிர்ப்பது மிகப்பெரிய அறிவு.

​தலைமுறை இடைவெளி (Generation Gap):

​தலைமுறை இடைவெளி எப்போதும் இருப்பதுதான். ஆனால், வேறு எந்தக் காலத்தையும் விட இப்போது இது பிரம்மாண்டமாக இருக்கிறது.

​பெரிசுகளே! அவர்கள் லேட்டாகத் தூங்குவார்கள், லேட்டாக எழுவார்கள். Swiggy ஆர்டர்கள் பல வரும். 'Heat and Eat' உணவுகள் சமையலறையை ஆக்கிரமிக்கும். Reels ஓயாமல் பார்ப்பார்கள்; பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் கவனம் செலுத்தி ஒன்றைப் பார்க்கவோ கேட்கவோ மாட்டார்கள். அதிகமாக ஈகோ பார்ப்பார்கள். இவையெல்லாம் கால மாற்றங்கள்; ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். எல்லோர் வீட்டிலும் இப்படித்தான் இருக்கப் போகிறது. இதற்காக வெகுண்டு எழுந்து சண்டைக்கு நிற்கக் கூடாது.

​அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யாமல், உங்களுக்குப் பிடித்தவற்றை நீங்கள் சமைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் நேரத்திற்குத் தூங்கி எழலாம்; அவர்கள் ஆட்சேபிக்க மாட்டார்கள். முதியோர் இல்லங்களில் போய்ப் புதியவர்களிடம் அனுசரித்துப் போகும்போது, சொந்தப் பையன் வீட்டில் அனுசரிக்க மாட்டீர்களா?

​உங்களது உடல் சக்திக்கு மீறிய வேலைகளை உங்கள் மீது திணித்தால், "இயலாது" என்று நேராகச் சொல்லிவிடுங்கள். முணுமுணுப்பதை விட இது நல்ல தேர்வு. அவர்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் உடுத்துக்கொள்ளட்டும், பார்ட்டி செய்யட்டும்; அவர்களின் நட்பு வட்டம் அவர்களின் தேர்வு. உங்கள் வேலையை நீங்கள் பாருங்கள்.

​பிள்ளைகளுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்!

​நீங்கள் ஜனித்ததே அவர்களால்! உங்களை வளர்ப்பதற்காக எத்தனை இரவுகளைத் தூக்கமின்றி கழித்திருப்பார்கள்? உங்களுக்காக எத்தனை ஆசைகளை விட்டுக்கொடுத்திருப்பார்கள்? இன்று அவர்களுக்கு வயதாகிவிட்டது என்பதற்காக, "அவர்கள் சுமை" என்று நினைக்காதீர்கள்.

​நேற்று நீங்கள் அவர்களின் விரலைப் பிடித்து நடந்தீர்கள்; நாளை அவர்களுக்கு உங்கள் கை தேவைப்படலாம். அவர்களுக்குப் பணம் மட்டுமே தேவையில்லை... ஒரு அன்பான வார்த்தை, ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, ஒரு மரியாதையான அணுகுமுறை, “நான் இருக்கிறேன்” என்ற நம்பிக்கை! அவ்வளவே!

​குடும்பம் சிதைவதற்குப் பெரிய காரணங்கள் தேவையில்லை. சின்னச் சின்ன ஈகோ... “நான் ஏன் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்?” என்ற பிடிவாதம்... இவை போதும். அதேபோல் ஒரு குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவும் பெரிய விஷயங்கள் தேவையில்லை. ஒரு சிறிய அன்பு, ஒரு மன்னிப்பு, ஒரு விட்டுக்கொடுத்தல், ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும் மனம்... இவை போதும்!

​சொத்தைப் பாதுகாப்போம்... உறவுகளை அதைவிட அதிகமாகப் பாதுகாப்போம்!

​Let wisdom prevail!

துக்ளக் தர்பார்

துக்ளக் தர்பார்!

​கோயில்களுக்குள் செல்போன் எடுத்துச் செல்லக் கூடாது என ஒரு தடை உத்தரவு. காரணம், ஒருசிலர் ‘ரீல்ஸ்’ எடுக்கிறார்கள் என்பதற்காக! சட்டம் இயற்றுபவர்கள் தீரச் சிந்திக்காமல் செயல்பட்டால், அல்லது மக்களைக் கோயிலுக்கு வரவிடக் கூடாது என்ற தவறான எண்ணத்தோடு முடிவெடுத்தால் மட்டுமே இதுபோன்ற அராஜக விதிகளை அமல்படுத்த முடியும்.

​ரீல்ஸ் எடுத்தாலோ, உரத்த குரலில் பேசினாலோ, அனுமதி இன்றி புகைப்படம் எடுத்தாலோ, அல்லது போனை ‘சைலன்ட் மோடில்’ போடத் தவறினாலோ போனைப் பறிமுதல் செய்வோம் என்று எச்சரியுங்கள். ஒவ்வொரு மூலைக்கும் CCTV கேமராக்கள் எதற்காகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளன? கொஞ்ச நாட்களுக்குக் கூடுதல் காவலர்களைப் பணியமர்த்தி விதிமீறல்களைக் கட்டுப்படுத்துங்கள்; பிரச்சினை முடிந்தது.

​அதை விடுத்து, செல்போனே எடுத்துச் செல்லக் கூடாது என்பது இக்காலத்திற்குச் சற்றும் சாத்தியமில்லாத ஒன்று.

​சில பெரிய கோயில்களுக்குச் சென்று தரிசித்துத் திரும்ப நான்கு முதல் ஐந்து மணி நேரம் வரை ஆகிறது. அதுவரை போனை லாக்கரில் வைத்துவிட்டு வர வேண்டும். போனை வைப்பதற்கு ஒரு மணி நேரம் வரிசை; அதை மீட்டு எடுப்பதற்கு ஒரு மணி நேரம் வரிசை.

​மணி கணக்கில் வரிசையில் காத்திருக்கும் பக்தர்களுக்கு எத்தனையோ அவசரத் தேவைகளும் அழைப்புகளும் வரத்தானே செய்யும்?

​வீடு, பணியிடம், குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளிகள், கல்லூரிகள், மருத்துவமனைகள், காவல் துறை என யாருக்கு எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் அவசர அழைப்பு வரலாம். ஏன், கோயிலுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கு திடீரென உடல்நலம் குன்றலாம்; உடன் வந்த முதியவர்களோ, குழந்தைகளோ கூட்டத்தில் காணாமல் போகலாம்; உடைமைகள் திருடு போகலாம். அப்படி ஒரு சூழலில் யாரிடம் உதவி கேட்பது? எப்படித் தொடர்புகொள்வது?

​முதியவர்களை அழைத்து வரும் குடும்பங்களுக்குத்தான் இந்த நடைமுறைச் சிக்கல்களின் தீவிரத்ன்மை புரியும். சிறப்பு வழியில் ('VIP') எளிதாகச் சென்று வரும் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்கு இது எப்படிப் புரியும்?

​சொந்த மொபைல் எண்களையே நினைவில் வைத்திருக்க இயலாத இந்தக் காலத்தில், அவசர நேரத்தில் மற்றவரை எப்படித் தொடர்புகொள்வது?

​"கோயிலுக்குச் செல்வதையே மக்கள் தயங்கும் அளவுக்கு இந்த விதிகளால் சிரமங்கள் உருவாகக் கூடாது" என்கிறார் அண்ணாமலை.

​அமைதியான முறையில் இறைத்தரிசனம் செய்ய வரும் பக்தர்களுக்கு, இந்தத் தேவையில்லாத கட்டுப்பாடுகள் கடும் பதற்றத்தையும் மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

​மக்களின் ஆன்மீக நம்பிக்கையையும் வழிபாட்டு உரிமையையும் எளிதாக்குவதற்குத்தான் கோயில் விதிமுறைகள் இருக்க வேண்டும். மாறாக, மக்களைக் கோயிலை விட்டே விலகிப் போகச் செய்வதற்கு அல்ல. ஒருவேளை அதுதான் நோக்கமா?

​எனவே, தமிழக அரசு இந்த நடைமுறையை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்து, பக்தர்களைத் துன்புறுத்தும் இந்தத் தடையைத் திரும்பப் பெற வேண்டும்.

​பாடல் பெற்ற ஸ்தலம், திவ்ய தேசம், வைப்புத் ஸ்தலம் என்ற வரிசையில், "செல்போன் தடைத் தலம்" என்று புதிதாக ஒரு பட்டியலை உருவாக்கத் தேவையில்லை.

​இந்து சமய அறநிலையத் துறை முதற்கட்டமாக 52 கோயில்களின் பெயர்களுடன் இப்படி ஒரு பட்டியலை வெளியிட்டுள்ளது. மிக முக்கிய ஆலயங்களில் 'பாதுகாப்பு' காரணங்களுக்காக மட்டுமே இதை விதிவிலக்காகச் செயல்படுத்தலாமே தவிர, நிர்வாக வசதிக்காகப் பொதுமக்களை வதைக்கக் கூடாது.

​கோயில் வளாகங்கள் என்பவை வழிபாடு மட்டுமன்றி, ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகளும், கலை நிகழ்ச்சிகளும், சமூகக் கூடல்களும் நடக்கும் பொதுவெளிகளாகவே காலம் காலமாக இருந்துவந்துள்ளன என்பதை அரசு உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.

கடுதாசி தினம்

 செப்டம்பர் 1: ‘உலகக் கடிதங்கள் எழுதும் தினம்’ என்று கூகுள் சொன்னது.

​தபால் என்பது கூரியராகவும் பார்சலாகவும் மாறிவிட்ட இன்றைய சூழலில், "நாம் கடிதம் எழுதினோம்" என்பதே ஏதோ சங்க காலச் சிந்தனை போலாகிவிட்டது.

​அந்தக் காலத்துக் கடிதங்களுக்கு என்று ஒரு புரோட்டோகால் இருந்தது. கடிதத்தின் தலையில் பிள்ளையார் சுழி (௳) இருக்க வேண்டும். நமஸ்கரிக்க வேண்டும் அல்லது ஆசீர்வதிக்க வேண்டும். ‘நலமறிய ஆவல்’ என்று எழுத வேண்டும். எவ்வளவு கெட்ட செய்தியாக இருந்தாலும், "இங்கு அனைவரும் க்ஷேமம்" என்றுதான் தொடங்குவோம்.

​அக்காலத்தில் குடும்பங்களுக்கு இடையேயான ஒரே தொடர்பாடலே (Communication) தபால்தான்.

​தபால் கார்டுகளில் இண்டு இடுக்கு விடாமல், போஸ்ட் ஆபீஸ் சீல் அடிக்கும் இடத்தை மட்டும் விட்டுவிட்டு, மீதி எல்லா இடங்களிலும் எழுதுவோம். பி.கு செருகல் தனிக்கதை.இப்போது Font size என்கிறார்களே... எங்கள் எழுத்தின் அளவிற்கு முன் அதெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை! கடிதம் முடிய முடிய எழுத்தின் அளவும் சுருங்கி கொண்டே வரும்.

​கடிதம் முடியும் போது "வேலும் மயிலும் துணை" என்றே முடியும். சில புரட்சியாளர்கள் "கடவுள் துணை" என்பார்கள்.

​இந்த முறை அநேகமாகக் எல்லாச் சாதாரணக் கடிதங்களிலும் பின்பற்றப்படும்.

​அன்றைக்குத் தபால்காரர் ஒரு காவல் தெய்வம் மாதிரி. தபால்காரர் அன்று ஊருக்குள் வரவில்லை என்றால், ஊரே பதற்றமாகிவிடும். ஆசிரியர்களும் தபால் நிலைய ஊழியர்களும் ஊருக்கே சொந்தக்காரர்கள் போல இருந்த காலம் அது.

​கார்டு ஒரு அணா; இன்லேண்ட் (Inland letter) 15 காசு. வசதி உள்ளவர்கள் இன்லேண்டில் எழுத, நாங்கள் கார்டு பக்கமே நிற்போம். பள்ளிக்கூட தேர்வு முடிவுகள் கூடக் கார்டில்தான் வரும். மாணவன் பாஸா, ஃபெயிலா என்பது ஊருக்கே தெரிந்துவிடும்!

​பழைய கடிதங்கள் ஒரு கம்பியில் செருகப்பட்டு, பல ஆண்டுகள் கூடத்திலேயே தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். Trash என்ற பேச்சே கிடையாது.

​கண் முன்னே இந்த மாற்றம் எவ்வளவு வேகமாக நடந்துவிட்டது!

​வரலாற்றில் புகழ்பெற்ற பல கடிதங்கள் தொகுக்கப்பட்டுப் புத்தகங்களாக வெளிவந்துள்ளன. ஜவஹர்லால் நேரு தன் மகளுக்கு எழுதிய கடிதங்கள், அண்ணாதுரையின் கடிதங்கள், கருணாநிதியின் கடிதங்கள், அரவிந்தரின் கடிதங்கள், கு.ப.ரா.வின் கடிதங்கள் எனப் பலவற்றை இதற்குச் சான்றாகச் சொல்லலாம்.

​நான் எழுதிய முதல் கடிதம் எதுவென்று எனக்கு நினைவில் இல்லை. "As I am suffering from fever, I request you to grant me one day leave..." என்று வகுப்பு ஆசிரியருக்கு எழுதியதுதான் மங்கலாக நினைவிருக்கிறது. அதைப் புத்தகமாக்க முடியாது.

இந்தக் காலக் கடிதம் (மெசேஜ்) ஒன்று:

"Hi da, I gt apntd in infos. 26lpa. TBH, in Tldr I dint expd dis. Les clbrte in a prty. Ayavnt tld yet 2mi gf."

என்ன சொல்கிறார் என்று தெரிகிறதா?"

Hi da, I got appointed in Infosys. 26 Lakhs per annum. To be honest, in TL;DR (Too Long; Didn't Read / சுருக்கமாகச் சொன்னால்), I didn't expect this. Let's celebrate in a party. I haven't told yet to my girlfriend."

தமிழில் இதன் பொருள்:

"ஹாய் டா! எனக்கு இன்ஃபோசிஸில் வேலை கிடைச்சிருச்சு ஆண்டுக்கு 26 லட்சம் சம்பளம்! உண்மையச் சொல்லணும்னா, சுருக்கமாச் சொன்னா நான் இத எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஒரு பார்ட்டி வச்சு கொண்டாடுவோம்! இதப்பத்தி நான் இன்னும் என் கேர்ள்ஃபிரண்டிட்ட (காதலியிடம்) கூடச் சொல்லல."

 

கரப்புகள்

காலம் காலமாக, நிகழ்தலை முறையினருக்கு, சென்ற தலைமுறையினரைப் பற்றி, ஒரு பொழுதும் நல்ல அபிப்பிராயம் இருந்தது இல்லை. சொன்ன பேச்சு கேட்க மாட்டார்கள், அறிவு போதாது, முதிர்ச்சி இருக்காது என்ற எண்ணம் கொண்டவர்கள் தான். இதனால்தான், "அறியா பிள்ளை வெள்ளாமை வீடு வந்து சேராது" என்று சொலவடையே வந்தது. ஆனாலும், காலம் நகரத்தான் செய்தது.  

வருத்தம் தரும் விதமாக, தற்போதைய நிகழ் தலைமுறையின், GenZ பற்றிய கவலை உண்மையாக இருக்கின்றது. 

அவர்களை குறித்து பீதி அடைவதில் உண்மை இருக்கிறது.

GenZ, தங்கள் தலையில் மட்டும் அல்ல; நாட்டின் தலையிலும் மண்ணை அள்ளி கொட்டுகிறார்ளோ என்ற அச்சம் நிலவுகிறது.

அவர்களது சிந்தனைகள் அரை வேக்காட்டுத் தனத்திற்கும் கீழே இருக்கின்றது. 

இராணுவ முக்கியத்துவம் உள்ள நிலைகளின் உள்ளே நுழைந்து பார்ப்பேன் என்பது அறிவீனம். முட்டாள்தனம், பைத்தியக் காரத்தனம். ஒருவகை கயமைத் தனம். 

எல்லாமே அவர்களுக்கு கேலிகள், கிண்டல்கள் மீம்கள் என்பது பரிதாபம்.

அதனால்தான் GenZ அணுகுமுறை குறித்து , அச்சம் அடைகிறோம்.

பெரும் பாய்ச்சல் என்று அவர்களே சித்தரித்துக் கொண்டாலும், குருட்டுப் பூனை விட்டத்தில் தாவும் கதையாகத்தான் இவர்கள் நடத்தை இருக்கிறது. 

இவர்கள், அறிவினை கழற்றி வைத்த தலைமுறையா அல்லது பரிணாம வளர்ச்சி குன்றியவர்களா அல்லது பள்ளி வகுப்பில் கடைசி வரிசையா என்பது தெரியவில்லை.

அவர்களது இம்சைகள் எல்லை கடந்து திரிகின்றன, 

இந்த ஜென் இசட் கோஷ்டிகளுக்கு எதை செய்யவேண்டும் எதைச் செய்ய கூடாது என்பது தெரியவில்லை. உலகில் எல்லாமே தவறு; நாங்கள் மட்டும்தான் சரி என்பது போலவும், இவர்கள் நினைத்ததை எல்லாம் செய்வதுதான் சுதந்திரம் என்றும் அதற்குத்தான் நாடு சுதந்திரம் பெற்றது என்றும் நம்புகின்றார்கள்,  

எவ்விதமான நாட்டுபற்றோ நல்லறிவோ , பொறுப்போ இவர்களிடமில்லை.

இருப்பதெல்லாம் அவசரம், அறைகுறை, பக்குவமின்மை, பொறுப்பின்மை, மேலெழுந்த வாரியான கருத்து. ஆழ்ந்த சிந்தனை என்பது அறவே இல்லை.

அக்கம் பக்க நாடுகளில் இவர்கள்செய்த கலவர அட்டகாசம் நிறைந்த காலித் தனத்தை, புரட்சி என நம்புகிறார்கள். 

இவர்களால் ,ஓரிரு நாடுகளில் ஆட்சியும் மாறின. 

அங்கெல்லாம் ஆட்சி அலங்கோலமாய் கிடக்க, இக்கும்பல் ஆப்பசைதத்த குரங்கு போல் சிக்கிக் கிடக்கின்றன. 

நெருப்பு வைத்துவிட்டு ஓடமுயலும் குரங்குகள் போல் அரற்றுகிறார்கள்.

வெளிநாட்டில் குரங்குகள் என்றால் இங்கு இவை கரப்பான் பூச்சிகள்.

அப்படி ஒரு கரப்பு ஒன்று, லடாக் பக்கம் ராணுவ முகாமில் நுழைந்து, என் உரிமை, என் நாடு. என் எல்லை என அட்டகாசம் செய்து படமெல்லாம் எடுத்து அழிச்சாட்டியம் செய்திருக்கிறது

ராணுவ நிலைகளை படம் எடுப்பது , காவல் மிகுந்த இடங்களில் நுழைவது எல்லாம் தடை செய்யபட்ட ஒன்று. இச்சட்டம் எல்லோருக்கும் பொருந்தும்.

ஆனால் ஜென் இசட் கோஷ்டிகள் தாங்கள் யாருக்கும் கட்டுபடாதவர்கள் என நினைப்பு கொண்டவர்கள் என்பதால் அடங்க மறுத்திருக்கின்றது, 

மேலும் "நான் ஜென் இசட்தெரியுமா?" என குரங்கு போல என கூச்சல் போட்டு உள்ளது. 

உண்மையில் இம்மாதிரி இடங்களில் அத்துமீறி நுழைந்தால் சுட்டுக்கொல்ல ராணுவத்துக்கு அதிகாரம் உண்டு,

ஆனால் இப்பெண் "ஜென் இசட்" என கத்தியதால் , "ஓ இந்த கிறுக்கர் கூட்டமா, என சுடாமல் வெளித் தள்ளியிருக்கிறது.

கூச்சல் போடுவது; கிரீச்சிடுவது; ஒரு பொத்தானை அழுத்தி ஊழலை அழுத்தி விடலாம் என‌ சிந்திப்பது; ஒரு என்டர் பட்டனை தட்டி ஆட்சியைக் கவிழ்க்கலாம் என‌க்கனவு காண்பது; ஊர்ச்சந்தையில் ஒன்று கூடி, பீட்ஸா, பர்கர், பிரியாணி தின்று மாற்றத்தை கொண்டு வரலாம் என எப்படி நம்புகிறார்கள்?

லட்சக் கணக்கான பிரியாணி பொட்டலங்களை யார் Sponser செய்தார்கள், ஏன் செய்தார்கள் என்பதும் புரியவில்லை என்பது பரிதாபம்.

விசனத்திற்குரிய விஷயம், இவர்களுக்கு எந்த புத்தகமும் வேண்டாம். இன்ஸ்டா போதும். அரைகுறை ரெட்டிட் போதும். சமூக வலைத்தளங்கள் இவர்களது பிடியில்.

சில வகை பைத்தியங்களுக்கு, ஒன்று போட்டால் ஒழிய புத்தி வராது. நெருப்பு என்றால் சுடும் எனத் தெரிய வேண்டும்.

சௌகார் ஜானகி!

 பள்ளிக்கூட ஆசிரியர்களில் PT master-கள் எப்போதும் pet. English teacher எப்போதுமே அச்சம் தருவார்.

​நம்மை அறியாமல், சினிமா நடிகர்களிடமும் அத்தகைய விருப்பு வெறுப்பு ஒட்டிக்கொள்ளும். காரணம் தெரியாது.

​சௌகார் ஜானகி head mistress போல... கொஞ்சம் தள்ளி நின்றே ரசிப்போம்.

​அழுமூஞ்சி கேரக்டர்களுக்கென்றே அவரை நேர்ந்து விட்டிருந்தார்கள். அவர் கவர்ச்சி வேடம் போட்டாலும், 'போனால் போகட்டும்; ரசிச்சுக்கிட்டு போ' என்ற அலட்சியம் அவருக்கு இருக்கும்.

​அவரிடம் தன்னிச்சையாக ஒரு கம்பீரம் உண்டு. சற்று திமிர், கர்வம் கொண்ட உடல்மொழியும் தோற்றமும் இருக்கும்.

​பல படங்களில் இது வெளிப்பட்டிருக்கும். K. பாலச்சந்தர் இதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தியிருப்பார்.

​'இரு கோடுகள்' நல்ல உதாரணம். 'புதிய பறவை', 'உயர்ந்த மனிதன்' போன்ற படங்களில் சிவாஜியின் பெரிய மனுஷ over acting-க்கு இணையான நடிப்பு.

​'எதிர் நீச்சல்', 'தில்லு முல்லு', 'பாமா விஜயம்' ஆகிய படங்களில் வித்தியாசமான சௌகாரைப் பார்க்க முடிந்தது. நகைச்சுவைகூட இயல்பாக வரும். வசனங்கள் யாவும் "சரோஜ் நாராயணன்" ஸ்டைல்.

​அந்த ஆளுமைத் தோற்றத்திற்கு, மரத்தைச் சுற்றி வந்து அசட்டு டூயட் பாடி ஆடும் ரோல் எடுபடாமல் போனது சரியே.

​புடவை அவருக்கு விருப்பமான தேர்வாக இருந்திருக்கும்.

​மரியாதையான கனவுக்கன்னியாகவும் இருப்பார்; பட்டு மாமியாகவும் இருப்பார்; கலெக்டராக வந்து அசத்துவார்.

​வெள்ளைப்புடவை அணிந்த விதவையாகவோ, ஏங்கவைக்கும் சிங்கப்பூர் சிங்காரியாகவோ அசற மாட்டார்.

​இரண்டு கணேசன்கள், எம்.ஜி.ஆர், கமல், ரஜினி என எல்லோருக்கும் ஈடு கொடுத்தவர்.

​சென்ற தலைமுறையின் legend-களான பானுமதி, சாவித்திரி, அஞ்சலிதேவி, தேவிகா வரிசையில் மற்றுமொரு நட்சத்திரம் மறைந்தது.

​94 வயது வரை, நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்த அவருக்கு அஞ்சலி.

​ஓம் சாந்தி சாந்தி சாந்தி!

The Arrogance of Meta

 The Arrogance of Meta

​I have repeatedly argued that social media companies have turned into demons, acting like sovereign "super-governments."

​Such is their arrogance that company officials dared to remove a post by the Prime Minister of India. I refuse to believe they are foolish enough to delete a PM’s message without careful deliberation. They likely operate in deep collusion with seasoned politicians.

​It is no secret that global powers dislike seeing India emerge as a formidable force. All they want is an India that stands with a begging bowl in hand, relying on the West and China for help. Those arrogant nations must remember: those days are long gone. The New India will not behave like a slave.

​They cannot dictate terms here—they must abide by the rules and regulations of India.

​The Incident: Meta Summons & Key Details

​The Indian government summoned Meta's global head of public policy after the platform briefly removed a video post by Prime Minister Narendra Modi. Although Meta apologized and restored the post—claiming an automated filter glitch caused the error—the government firmly stated the explanation was insufficient.

• ​The Post: A July 23 video message in which PM Modi addressed youth and student protests regarding examination paper leaks, promising strict new laws and fast-track courts.
• ​The Removal: The video was temporarily taken down on Facebook with a notice claiming regional restriction due to a legal request.
• ​The Response: Meta restored the content, called it a mistake, and blamed automated filter errors.
• ​The Action: The Ministry of Electronics and Information Technology (MeitY) rejected Meta's reasoning as unreasonable and issued a formal summons, stating the matter is "far from settled."

​A Wake-Up Call for the Ministry

​The Ministry of Information and Broadcasting (I&B) and MeitY must pay serious attention now. It is time for them to wake up from their deep sleep. They have far more crucial responsibilities to handle than trivial matters.

​If the ministry does not act decisively, these platforms will destabilize the government. If officials believe that PM Modi’s individual efforts are enough to manage this, they are living in a myth. They must shed this complacency and wake up immediately! Officials and ministers cannot disown their responsibilities; they must be held accountable.

​Big Tech and social media giants consistently work against this nation's interests. The time has come to put them in their place. Just as China developed its own digital ecosystem, India must build and rely on its own sovereign social media platforms.

Agitations and Governments

Agitations and Governments

In today's society, where social media is always in a hurry to sensationalize the news, public agitations have become an everyday reality. They seem almost impossible to prevent.

From basic demands like clean drinking water and better public transport to larger issues like NEET, people regularly take to the streets seeking justice. Every struggle has its own merits. NEET, for instance, isn't 100% right or 100% wrong—there are compelling arguments on both sides.

When these struggles spill over onto the streets, governments face immense paranoia. They cannot afford to openly take sides. After all, every country has its adversaries. Whether it's deep-state politics or right- and left-wing extremists, opportunistic forces are always waiting for the right moment to strike. They don't care about ethics or justice; their sole goal is to topple the government, and they will hijack any struggle to achieve it.

We have seen this happen in Sri Lanka, Nepal, and Bangladesh, where rioters overthrew governments. But were their demands ever met? Was a paradise achieved after the fall? No.

Here in India, when the Delhi NEET protest was launched, hostile organizations quickly joined hands and jumped into the fray. Was it to find a solution to the exam issue? No. Their demand was the resignation of ministers. Are students really naïve enough to believe that resignations are a magic wand? No. Fortunately, before this street protest could be fully hijacked by these 'forces,' it subsided—much to the disappointment of social media opportunists who wanted the unrest to spread across the country.

At the same time, pro-government voices can be equally vociferous, demanding to know why the protests weren't simply crushed. These are thoughtless reactions.

History offers precious lessons on how such agitations unfold and how they should be tackled:

Chile: A simple truck drivers' strike was enough to collapse the government.

Europe: Massive protests in Germany and England often fail to alter government stances.

China: The infamous Tiananmen Square protests were ruthlessly crushed.

India: After the Emergency, Jayaprakash Narayan called for nationwide non-cooperation. Yet, Indira Gandhi was ultimately unseated through the electoral process, not through street violence.

Everyone has learned lessons about how to conduct—and manage—these struggles.

Unreasonably high-stakes demands, such as reinstating Article 370, are simply not going to happen. Even if the opposition or political outsiders were to win power, they could not easily override the consensus of the armed forces and the bureaucracy.

Today, the Government of India called the organizers for talks after three days, demonstrating a clear strategy. Instagram-style agitations might win clicks with memes, but they don't hold up in reality. Let the government reach a resolution with them. After all, the agitators' egos are usually satisfied just by having a platform at Jantar Mantar.

Let us hope things move toward a positive outcome.

 

Government Survival

 

Interesting article found in SM

The 8 Structural Requirements for Government Survival

Most conversations about governance focus on who should be in charge. This focuses on what structural properties a government needs to survive regardless of who's in charge.

These aren't ideological positions. They're engineering requirements. A government missing any one of these has a specific, exploitable vulnerability.

---

## 1. Continuous proof of operation

The government must continuously demonstrate that it's functioning. Not periodic elections. Not annual reports. Continuous, visible, verifiable operation. If the proof stops, that itself is the alarm.

**If missing:** The government can be silently captured between verification points. Nobody notices until the next election, review, or crisis.

## 2. Shared fate with citizens

The enforcement mechanism must depend on the same infrastructure as the people it protects. If the enforcer can survive the collapse of everything else, it has no structural incentive to prevent that collapse.

**If missing:** The enforcement class becomes insulated from consequences. They can allow degradation of public systems because it doesn't affect them.

## 3. Continuous verification against founding principles

The government must constantly check its current state against its defined correct state. Not just during crises. Not just when someone files a complaint. Continuously. Automatically.

**If missing:** The government doesn't know what "normal" looks like anymore. Slow drift goes undetected. Norms erode. Principles are violated incrementally. Each step is too small to trigger response, but the cumulative result is total departure from the original design.

## 4. Detection by one triggers response by all

When any branch or institution detects a violation, the detection must propagate to all other branches immediately and automatically. Detection cannot be contained or suppressed within the branch that found it.

**If missing:** Violations are discovered locally and buried locally. Corruption in one branch is invisible to the others. Sequential capture proceeds unchecked because each branch only sees its own compromise.

## 5. Multiple independent mechanisms prevent removal of checks

No single action, no single actor, no single branch can remove a check on power. Removing protections must require coordination across multiple independent trust boundaries that have no structural incentive to cooperate on removal.

**If missing:** The checks are a single point of failure. One sufficiently powerful actor removes the check and then operates freely. The protection existed only as long as nobody tried to remove it.

## 6. Capture is automatically visible

If any institution is captured (i.e., begins operating against its stated purpose), that capture must produce visible signals that cross into independent institutions automatically. Silent capture must be structurally impossible.

**If missing:** Institutions fail silently. The public doesn't know a branch has been captured until the damage is irreversible. Evidence of capture stays within the captured institution.

## 7. New rights integrate naturally

Adding new rights, new protections, or new checks must not require shutting down or reconfiguring the entire government. New protections must be adoptable without coordination from a central authority.

**If missing:** The government can't adapt to new threats. Every new protection requires supermajority consensus, which means it only evolves when there's overwhelming agreement, which means it's always behind the threat curve.

## 8. Constitutional violations trigger automatic response

Response to violations must be pre-committed and automatic. Not "we'll deliberate." Not "we'll investigate." The violation triggers the response. No evaluation gate. No committee. The response is structural, not political.

**If missing:** The response window is exploitable. The violator acts during the deliberation period. The committee debates while the damage propagates. Sequential evaluation cannot keep pace with exponential violation.

---

## The diagnostic

Governments don't fail because of bad people. They fail because of missing properties. Bad people are always present. The question is whether the architecture handles them or not.

For each requirement your government is missing, there is a specific vulnerability that will eventually be exploited. Not theoretically. Predictably.

Count how many your government satisfies. Then look at what's missing. Then ask yourself if you've seen that exact vulnerability exploited recently.

தமிழ் இனி மெல்ல வளரட்டும்.

நன்பர் ஒருவரை, என்ன செய்கிறீர்கள் என வினவ, ஒரு திரைப்படத்தின் பெயரைச் சொல்லி, "மூசிக் செம்மையாக அடிச்சிருக்கான்.. கேட்குக்கிணே, இட்லி சுட்டு தின்னேன்" என்றார்.

இசையை அடிப்பதும் , இட்லியை சுடுவதும் எங்கனம் என வினவ நினைத்தாலும், கேட்க அஞ்சி வாளவிருந்தேன்.

தமிழில் பிரத்தியேகமான வார்த்தைகள் இருக்கின்றன.

தமிழில் சமையல் செய்முறைகளுக்கே தனித்தனி வினைச்சொற்கள் இருந்தன. அவை வெறும் “cook” என்ற பொதுவார்த்தை அல்ல; உணவின் தன்மை, சூடு கொடுக்கும் முறை, நீர்/எண்ணெய் பயன்பாடு, பதம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு வினைகள் மாறும்.

இட்லி — அவித்தல் 

தோசை — வார்த்தல்

அடை — தட்டுதல் வார்த்தல்

வடை — பொரித்தல்

அப்பளம் — சுடுதல்

காய்கள் - வதக்குதல்

சோறு வேகவைத்தல்

அல்லது சோறு வடித்தல்.

கஞ்சி — காய்ச்சுதல்

பாகு — காய்ச்சுதல் / பதப்படுத்துதல்

தாளித்தல்,

கிளறுதல் — கேசரி,உப்புமா போன்றவற்றை கிளறுதல்,

மசித்தல் — கிழங்கு போன்றவற்றை மசித்தல்

அரைத்தல்,

பிசைத்தல்,

உருட்டுதல்,  

நொதித்தல் — மாவு புளித்தல்

பொங்குதல் — பால்/சோறு பொங்குதல்

உலர்த்துதல் — வத்தல், வடகம் உலர்த்துதல்

புகையிடுதல் — சில பாரம்பரிய உணவுகளில் புகை காட்டுதல்

சுண்டுதல் — கடலை சுண்டல் செய்தல், சுண்டுமளவு கொதிக்கவிடல்,கிண்டுதல் — களி, கூழ் போன்றவற்றை தொடர்ந்து கிளறிக் கெட்டியாக்குதல்,

துழாவுதல் — சோற்றை துழாவுதல்

தமிழில் ஒரு செயலைப் பார்க்கும் பார்வை மிகத் துல்லியமாக இருக்கும்

“சுடுதல்” என்பது பொதுவாக நெருப்பு/சூடு கொடுப்பதை மட்டுமே குறிக்கும். ஆனால் இப்போது எல்லாவற்றையும் “சுட்டேன்” என்று சொல்லிவிடுவது அந்த நுணுக்கங்களை மங்கச் செய்கிறது.

சரியான சொல்லைப் பயன்படுத்தும் பொழுது, மொழியின் சுவையும் செய்முறையின் நுணுக்கமும் காக்கப்படும்.தமிழில் சமையல் மொழி என்பது ஒரு பெரிய பண்பாட்டு களஞ்சியம் தான்.. அதேபோலத்தான் இசைக்கும்.    

கலைகளுக்கும் கருவிகளுக்கும் தனித்தனி வினைச்சொற்கள் இருந்தன.  

வீணையை மீட்டல்

 யாழை இசைத்தல்

(“யாழ் மீட்டல்” என்றும் வரும்; ஆனால் “யாழ் இசைத்தல்”தமிழ் நயம் உடையத

மிருதங்கம் வாசித்தல் வழக்கில் வந்தது.

குரலால் பாடுதல்

ஒத்து ஊதுதல்

புல்லாங்குழல் ஊதுதல்

நாதஸ்வரம் வாசித்தல் / ஊதுதல்

மணி அடித்தல்

பறை அறைத்தல்

தவில் கொட்டுதல்

சங்கு ஊதுதல்

கம்பி இழுத்தல் (சில நாட்டுப்புற இசை வழக்குகள்)

சிலம்பம் சுழற்றுதல்

கரகம் ஆடுதல்

கூத்து ஆடுதல்/கட்டுதல்.

இப்போது “music play பண்ணு”, “டிரம் அடிச்சேன்”, “song போட்டேன்” போன்ற பொதுவழக்குகள் அதிகமாகிவிட்டன. அதனால் செயலின் தன்மையும், கருவியின் அடையாளமும், மொழியின் நயமும் மங்குகிறது.

தமிழின் சிறப்பு என்னவென்றால்: ஒரு செயலை மட்டும் சொல்லாது —அது எப்படி செய்யப்படுகிறது என்பதையும் சொல்லும்.

இது தமிழின் தொழிலறிவு சார்ந்த செறிவு.

விவசாயம், சமையல், இசை, கைவினை — எல்லாவற்றிலும் இப்படிப் பட்ட துல்லிய வினைச்சொற்கள் இருந்தன.

மொழி என்பது வெறும் தொடர்பு கருவி மட்டும் அல்ல;ஒரு சமூகத்தின் அனுபவ அறிவு சேமிப்பகமும் கூட.

அரசியல் பரிணாமம்!

இளமைக் காலங்களில், இடது சாரி சித்தாந்தங்களினால் ஈர்க்கப்படாதவர்கள் இருக்க முடியாது. 'இழக்க அடிமைச் சங்கலிகள், பெறுவதற்கு பொற்காலம்' என்றால் யார்தான் மயங்க மாட்டார்கள்?

மெல்ல மெல்ல, கண்ணோட்டம் மாறிப்போய் விட்டது.

கொள்கை மோதல் மறக்கடிக்கப் பட்டு, ஈர்ப்பு அரசியலுக்குள் தள்ளப் பட்டு விட்டனர்.

“எது சரி? யார் சரி?” என்ற மோதல் தேவை இல்லை! 

யார் மக்கள் மனதில் பிம்பத்தை உருவாக்க முடியும் என்றாகிவிட்டது. 

சித்தாந்த வேறுபாடு தேவையற்றது என்பது விநோதம். 

நடப்பது சூழ்நிலைக்கேற்ப நடக்கும் வணிக அரசியல்.

தலைவர்கள் பிம்பங்களே (Brands).; கட்சிகள் இயக்கங்கள் அல்ல, மற்றும் ஒரு மேடை (Platforms); 

தொண்டர்கள் உறுப்பினர்கள் அல்ல; லைக்கர்கள் (like); மக்கள், வாக்காளர்கள் அல்ல, ட்ரெண்ட் ஃபாலோயர்கள்.

அவர்களின் சிந்தனையைத் தூண்டும் அவசியமே இல்லை.

Data க்களும் AI க்களும் மக்களை, வடிவமைத்து உணர்ச்சியமாக்கு கின்றன. .

ஒரு வணிக நிறுவனம் சந்தையை கைப்பற்ற திட்டமிடுவது போல,

இன்றைய கட்சிகள் தரவு சேகரிப்பு,

 உணர்ச்சி தூண்டல், (Emotional Targeting), மனப்பிம்ப உருவாக்கம் (Perception Building), போக்கு இயக்கம் (Trend Engineering), , கேலிச்சித்திர உளவியல் (Meme Psychology), (Image Calibration செய்கின்றனர் .

யார் உண்மையை பேசுகிறார்கள் என்பது லட்சியமே அல்ல. மக்களின் மன ஓட்டத்தை கட்டுப்படுத்தினாலே போதும்.  

இவை, ஜனநாயகத்தின் புதிய வடிவமோ, பரிணாமமோ அல்ல; 

இணையக் உளவியல் ஆட்சி (Digital Era Psychological Governance) மட்டுமே!

முரண்பாடுடைை சித்தாந்திகள், சண்டையிட வேண்டாம்.

கட்டிப் புரண்டு இசைந்து போகிறார்கள். Courtesy வேறு; நீர்த்துப் போதல் வேறு.

Mother's day

 நீரின்றியும் பெற்றோரின்றியும் உலகு அமைவதில்லை!!

அம்மாக்கள் லெக்சர்கள் கொடுப்பதில்லை;

அனுசரணையான போலி வார்த்தைகள் பேசுவதில்லை.

வாரிசுகள் பற்றி கர்வம் கொள்வதுமில்லை.

எல்லா உயர்விற்கும் காரணமாக இருப்பார்கள்;

ஆனாலும் அமைதியானவர்கள்.

கலங்கரை விளக்குகள் வழிகாட்டும்;

தனக்குத்தானே வெளிச்சம் அடித்துக் கொள்வதில்லை!

“ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்கும்”

அந்த அன்னையர்க்கு

 நல்வாழ்த்துகள்!

பிறருக்கு இன்னா செய்யாமை..

 Why Do People Hurt Others? A Practical Reflection

All great teachers and moral traditions advise one simple principle: do not cause harm to others. Yet, in everyday life, people continue to hurt one another. This is not because human beings consciously decide, “Let me harm others.” In fact, most people do not take such a pledge. Still, harm happens—again and again.

If we observe closely, we will notice an important pattern:

A person usually hurts others only under certain conditions.

These conditions are quite common:

When one’s ego is hurt

When one feels insulted, whether in public or in private

When one suffers loss, or even fears a possible loss in business or career

When greed takes control

When a person gains power and wealth, and expects unquestioned obedience

When emotions are deeply involved, especially in matters related to relationships

Even in our traditional stories, we see that sages—people of great discipline—sometimes lost their temper and cursed others. Later, they would calm down and show a path for redemption. This shows that emotional disturbance is a human tendency, not limited to ordinary people alone.

If this is the reality, then a question arises:

Apart from police, courts, and government systems, what practical ways can help maintain discipline in society?

Moral advice alone is not sufficient. What we need are practical mechanisms within individuals and communities.

First, self-awareness is essential. A person must learn to recognise when anger, ego, or fear is taking control. Even a small pause before reacting can prevent harm.

Second, social accountability plays a major role. When a person is part of a circle—family, friends, or community—that questions and guides behaviour, there is a natural restraint.

Third, reputation and self-respect act as silent regulators. People behave better when they value their integrity and the respect of others.

Fourth, ego and ambition must be channelled, not suppressed. The desire to excel should be directed towards personal growth, not domination over others.

Fifth, many harmful actions arise from insecurity and fear of loss. A person who feels secure—financially and emotionally—is less likely to act unfairly.

Sixth, handling power responsibly is critical. Power without feedback or checks often leads to misuse. Even small systems of accountability can make a difference.

Seventh, there is a need for emotional education. People are rarely taught how to deal with insult, rejection, or anger. Without such skills, reactions become impulsive and harmful.

Eighth, discipline must become a habit. It is built not in big moments, but in everyday actions—honesty, respect, and responsibility in small matters.

Finally, the strongest control is an internal moral compass:

the ability to do what is right even when no one is watching.

In conclusion, people do not harm others by default. Harm occurs when emotions override thinking, ego overrides empathy, and fear overrides fairness. Therefore, the solution lies not only in external control, but in building inner discipline and supportive social structures.

Only then can the simple advice—“do not hurt others”—become a living reality

கட்சி ஜுரம்

திரு பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரன் அவர்கள், ககிப்புத் தன்மை குறித்து தன்  கவலையைத் தெரிவித்திருந்தார். 

அலுவலகத்தி்ல், கட்சி நிலைபாடுகள், தனி நபர்களின்  நட்புகளைப் பாதிப்பது சகஜமாகிப் போயிருந்தது.

ஓய்வு பெற்ற பின்னரும் கூட அரசியலிலோ, நட்பிலோ, குடும்பத்திலோ மாற்றுக் கருத்து என்று எதையுமே வெளிப்படுத்த இயலாத ஒரு சகிப்புத்தன்மை குறைந்த மனநிலை நிலவுகிறது.

ஒரு பொருளுக்கே பல நூறு  கோணங்கள் சாத்தியப்படும் பொழுது, ஒரு கட்சியின்  கருத்துக்கு,  பல மாற்றுக் கருத்துக்கள் இருக்கத்தானே செய்யும்? 

ஒருவரின் ஒரு கருத்துக்கு மாற்றுக் கருத்தை அவரிடம் வெளிப்படுத்தும்போது, அந்த நபரின் மீதான எதிர் வினையாகவோ, விமரிசனமாகவோ எடுத்துக் கொள்வது நியாயமற்றது. 

குறிப்பிட்ட ஒரு கருத்தோடு மட்டுமே முரண்படுகிறேன் என்கிற நிலைப்பாட்டை புரியவைக்க முடியாமல் போகிறது; அல்லது மாற்றுக் கருத்து புரிந்தாலும் அதை ஏற்பது கெளரவ இழுக்கு போல  எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது.

விளைவு, ஒரு நல்ல உறவில் கூட விரிசல் ஏற்பட்டு பலவீனமடைகிறது.

இனி, மாற்றுக் கருத்து தோன்றினாலும் அதை வெளிப்படுத்தாமல் தலையாட்டி பொம்மை போல ஆட்டிவிடுவதுதான் எந்தக் காயமும் படாமல் உறவைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் வழியோ என்றும் தோன்றுகிறது.

நம் நிஜமான உணர்வை வெளிப்படுத்த வாய்ப்பில்லாமல் அமைதி காத்து,  அப்படி ஏன் அந்த உறவைக் காப்பாற்றியாக வேண்டியிருக்கிறது என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. 

கட்சி அரசியல் இவ்வளவு வன்மம், குரோதம், வெறுப்பு, ஆவேசம் ஆகியவற்றை வளர்க்க இயலுகிறது  என்பது விநோதம்.

மாற்றுக் கருத்தை விவாதிக்க வேண்டாம்; குறைந்த பட்சம் வெளிப்படுத்தவாவது  செய்யலாமா என்றால், அதுவும் சாத்தியமில்லாத காலம் இது.

நமக்கு நாமே பேசிக் கொள்ளலாம்; சப்தமில்லாமல்.   

இல்லாவிடில், எங்கேயாவது நமது கருத்தை எழுதி, for me only என போட்டு வைக்கலாம்.

முக நூலில் ஏதாவது முரணான கருத்தை எழுதிவிட்டால், எங்கிருந்து அவ்வளவு ஆக்ரோஷம் வருமோ தெரியாது! பிய்த்து பிராண்டி வைப்பார்கள். 

இத்தனை வருட பழக்கம் என்பது சட்டென மாறி வன்மமே மேலிடும்.

முக நூல் நட்பு என்பதே  கட்சி சார்பாக மாறிப் போனது. 

பிரபலங்கள் கூட கமெண்ட் செக்ஷனை ஆஃப் செய்ய வைத்ததுதான்,  சகிப்புத் தன்மையின் வெளிப்பாடு. 

விதிவிலக்காக கொஞ்சம் இருக்கக் கூடும்.

Deep politics காரர்கள், இப்படி ஒரு பிளவைத்தான் விதைக்க எண்ண இருப்பார்கள்.  

கட்சி பேதம், மத, இன பேதம்  எங்கும்  நீக்கமற ஏற்பட்டு விட்டது.  

அழைப்பிதழ்கள் கூட, எதிர் காலத்தில் இப்படி மாறி விடுமோ என்னவோ? 

மக்களை சந்தே கண்ணோடு பார்க்க வைத்தது, சற்று அச்சத்துடனேயே வாழ வைத்தது,   ஒத்த கருத்துடையவர்களோடு மட்டும் பாது காப்பாக உணர வைப்பது நடைமுறையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

Unheard Additions

Certain addictions are relatively uncommon in India. Benzodiazepine addiction is one such example. This does not mean there is no addiction here; rather, it often goes unnoticed. Many people take these medicines without being aware of their harmful side. Yet, evil is evil.

Just for fun, just for sleep, just for depression… this is how it slowly enters our lives. By the time it starts showing its ugly side, it may already be too late.

Here is a detailed explanation of why it is difficult to remain on benzodiazepines—even at a very small dose—for the long term.

PSYCHOACTIVE DRUGS, TOLERANCE, AND THE BRAIN

People have tried to explain tolerance in many ways, but here is a simple perspective. Your brain is an incredibly complex and amazing organ. Its number one priority is to keep you alive.

One of the ways it does this is by maintaining an optimal balance between neurotransmitters—those that trigger the “fight or flight” response, helping you react to threats, and those that calm you down once the danger has passed. The brain is constantly adjusting to maintain this balance.

When any psychoactive substance is introduced, the brain senses it and responds.

When you first start taking a benzodiazepine, it works very well. In addition to the natural calming chemicals your brain produces, the drug adds more, making you feel even calmer. Many people initially feel it is a “miracle drug.”

However, the brain soon recognises that there is an excess of calming chemicals. This is not ideal for survival—because, over thousands of years, the human brain has evolved in harsh environments where alertness was essential.

Since the brain cannot physically remove the drug, it adapts. If it detects a steady external supply of calming chemicals, it reduces its own production. This leads to tolerance, where the same dose becomes less effective.

Typically, people respond by increasing the dose. This may work temporarily, but the brain again reduces its own production.

Eventually, the brain adopts another strategy—it starts reducing or shutting down the receptors that these chemicals act upon. This is actually a very clever mechanism. At this stage, no matter how much of the drug is taken, it becomes less effective because there are fewer receptors available.

The good news is that the brain is capable of recovery. Once the external drug is reduced or stopped, the brain gradually resumes its natural production and begins rebuilding the receptors.

However, this is a slow process. That is why tapering must be gradual—so the brain has enough time to adjust. Recovery will happen, but one must accept that it is neither quick nor easy. Still, it is absolutely doable.

The brain is like a computer—it can be reprogrammed. So, feed it with success stories, hope, and gratitude, and it will slowly rewire itself towards health.

Present Crisis snd apposition approach

 எரிபொருள் நெருக்கடி – அரசியலா? பொறுப்பா?

கடந்த சில நாட்களாக எரிபொருள் விநியோகத்தில் சிக்கல்கள், இடையூறுகள், அதிக விலை கொடுத்து வெளிநாடுகளில் வாங்க வேண்டிய சவால்கள் உருவாகியுள்ளன. 

இதற்கு மேலாக, யோசனையற்ற பேனிக் பையிங் காரணமாக சில இடங்களில் பெட்ரோல் பங்குகள் மூடப்ட்டன. தற்போது ஓகே.

இருப்பினும், சிரமங்களுடன் நிலைமை சமாளிக்கப்படுகிறது.

இந்த பிரச்சினை இந்தியாவுக்கு மட்டும் அல்ல — பாகிஸ்தான், இலங்கை, பங்களாதேஷ், வியட்நாம் போன்ற நாடுகளிலும் விலையேற்றம், ரேஷன், கட்டுப்பாடுகள் நடைமுறையில் உள்ளன.

அதாவது, இது ஒரு பெரிய பிராந்திய நெருக்கடி.

இந்நிலையில், இந்த சவால்கள் நீடிக்கலாம் என்று முன்னரே எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் இங்கு ஒரு கேள்வி:

இது போன்ற நேரத்தில் நமக்கு தேவையானது என்ன?

பொறுப்பான அணுகுமுறையா — இல்லையெனில் வழக்கமான அரசியல் கோஷங்களா? தேசீய எதிர்க்கட்சிகள் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்து விட்டன.

நெருக்கடி நேரத்தில் மக்களை அமைதியாக வழிநடத்த வேண்டியவர்கள்,

நிலைமையை விளக்காமல்,

பதற்றத்தை குறைக்காமல்,

தீர்வை பேசாமல்,

வெறும் கோஷங்கள், நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத பேச்சுகள் — இவையிலேயே மாட்டிக்கொண்டால், அது யாருக்கு உதவும்?

மக்களுக்கா? நாட்டுக்கா? இல்லையெனில் அரசியல் லாபத்துக்கா?

இன்னொரு உண்மை:

நெருக்கடி நேரங்களில்,

பேனிக் பையிங், வதந்தி, அரசியல் சத்தம் — இவையே நிலைமையை மோசமாக்கும்.

அதே நேரத்தில்,

ஒழுங்கு, பொறுப்பு, புரிதல் — இவையே நிலைமையை காப்பாற்றும்.

அப்படியிருக்க,

மக்களை அமைதிப்படுத்த வேண்டிய குரல்கள்,

ஏன் சில நேரங்களில் குழப்பத்தை அதிகரிக்கின்றன?

இது தான் கவலை.

நாடு சவால்களை சந்திக்கும் போது,

அரசியல் போட்டி இரண்டாம் இடத்துக்கு போக வேண்டும்.

முதல் இடத்தில் இருக்க வேண்டியது — தேசிய பொறுப்பு.

மக்களுக்கு “யார் சரி, யார் தவறு” என்ற சண்டையை விட,

“நாம் எப்படி இந்த நிலையை சமாளிக்க வேண்டும்” என்ற புரிதலை கொடுக்க வேண்டும்.

அப்படிச் செய்தால் தான்,

மக்கள் யாரை நம்ப வேண்டும், யாரை தவிர்க்க வேண்டும் என்பதை தாங்களே தெளிவாக உணர்வார்கள்.

உள்ளுர் மேளங்கள்.  எப்போதும் போல இந்தியா ஒய்க; மோடி ஒய்க என ஆரப்பித்துவிட்டனர்.  பப்பு USA மீது படையெடுக்கலாம் என ஆலோசனை கொடுக்து விட்டு,  பட்டாயா போய்விடுவார். ஆல்பார்ட்டி மீட்டிங்கில் ஆப்சண்ட் ஆவவார்.

மக்களிடம் ,  உண்மையான நிலவரத்தை  சொல்லி, நாட்டிற்கு சிறந்ததை செய்யச்சொல்லி ஆலோசன் கூட செல்லமாட்டார்.

சானியாவுக்கும் இத்தாலி கட்சிக்கும், இந்திவை அமெரிக்காவிற்கு சண்டையிட வைக்க,  நாடு முழுவதும் கொரளி  வித்தை காண்பிக்கிறார்கள!  அப்பதானே இந்தியாவை  சீரழிக்க வைக்க முடியும்!

காங்கிரஸுக்கு  நாட்டில் கலவரம், ரகளை , அமைதியின்மை வர வேண்டும்! மக்கள் எரிபொருட்களுக்கு ஆலாய் பறக்கணும்; அன்றாட வாழ்க்கை சிரமமாக வேண்டும். போருளாதாரம் வீழ வேண்டும். பாக்கிஸ்தானைவிட கீழே போணால் கூட ப்புவிற்கு பரம திருப்தி.

ஒரே காரணம்! அவர்கள் இந்த நாட்டின் தேச அபிமாவிகள் அல்ல; அவர்களது தேசப்பற்று அக்மார்க் போலியோ என சந்தேகிக்க உள்ளது.

தேசம் நாசம் அடையணும்; இந்திய பொருளாதாரம் இறந்த பொருளாதார மாக வீழ்ந்துவிட்டால், பரம திருப்தி பப்புவிற்கு.

அதைவைத்தாவது அதிகாரத்தை பயன்படு்படு்த்தி பழையபடி  தங்களது லூட்களை தொடர லாம்.

அவலங்கள் முடிவுக்கு வரவேண்டும்! இத்தாலி பார்ட்டிக்கு புத்தி வர வேண்டும்.

LPG crisis

 India’s LPG 

India’s LPG system is not weak—but tightly balanced.

Every month, India consumes about 2.3–2.4 million tonnes of LPG—roughly 16–17 crore cylinders. Nearly 60–65% of this is imported, largely from the Middle East. That is the core vulnerability.

This is not new. During the Iraq war period, shortages were visible everywhere—petrol bunks ran dry, LPG cylinders took weeks, and even public transport was affected.

Back then, the system had another problem: poor control.

Waiting lists were maintained manually by local dealers

Booking lacked transparency

Allocation depended on local discretion

Mismanagement was common. Genuine users waited, while influence often decided priority

Today, this layer has improved significantly.

Digitisation has changed the system:

Refill requests are time-stamped and centrally recorded

Consumer data is cleaned and de-duplicated

Supply and delivery are tracked end-to-end

In simple terms, we have moved from a manual register to a controlled database system. Leakages are lower, and distribution is more disciplined.

But one thing has not changed: supply dependence.

In a severe disruption—say, Middle East supply drops—India could lose about 1.3 MMT per month. What remains would be around 1.0 MMT, or roughly 7 crore cylinders.

Even if commercial LPG is fully diverted to households, total supply remains the same.

Household demand: ~14–15 crore cylinders

Available supply: ~7 crore cylinders

Only about half the demand can be met.

This is the key point: redistribution cannot solve shortage—only supply can.

Today, shortages don’t appear as total collapse. Instead, they show up as:

Delayed refills

Longer waiting times

Controlled distribution

Earlier, crisis was loud. Today, it is managed and muted.

But if disruption is prolonged, even this system will come under stress.

The real issue is structural. India still lacks:

Large buffer reserves

Fully diversified imports

Scalable alternatives to LPG

So global shocks will continue to create local discomfEarlier, shortages used to shout from petrol bunks. Today, they whisper through delayed deliveries. The system has improved—but arithmetic has not changed.

Government & Temples

Temple Darshan — Devotion or an Endurance Test?

Last week, I happened to visit a few temples around Madurai.

Earlier, a temple visit meant peace of mind.

Now, it feels like a physical test—if you come out safely, consider it a blessing.

From the main road itself—iron barricades.

Not in dozens. In thousands.

One basic doubt:

Is this a temple… or a steel exhibition?

Crowd Management… or Cattle Handling?

Devotees are squeezed between iron grills

like paddy sacks packed inside a warehouse.

Breathing is difficult

Movement is forced

Exit? Almost impossible

If someone collapses, there is no system—only panic.

Is this how devotion should be treated?

 Ticket-Based Darshan — Pricing Faith

₹50, ₹100, ₹300…

Devotion has been neatly converted into slabs.

Pay less → stand longer, see less

Pay more → move faster, see better

And then come the “special passes”—

people walking across queues as if rules don’t apply to them.

This is not queue management. This is visible inequality.

 A Question That Cannot Be Ignored

In mosques and churches,

you don’t see this kind of paid, tier-based access to God.

People may gather in large numbers,

but entry to prayer is not sold in slabs.

So naturally, a question arises:

Why should Hindu temples alone turn darshan into a paid hierarchy?

Yes, temples have unique crowd patterns.

Yes, management is difficult.

But difficulty cannot become an excuse

to commercialise access to faith.

Artificial Delays, Real Frustration

Screens come down without warning.

Queues are halted. Crowd pressure builds.

Meanwhile, “special entry” keeps flowing smoothly.

This creates a dangerous perception:

delay for many, convenience for a few.

 The Hidden Problem — Too Few Functioning Temples

Here is a point rarely discussed.

Many temples today:

open only for limited hours

or remain closed for want of priests

Why?

Shortage of archakars (priests).

As a result:

Devotees are forced into a few major temples

Crowds explode

Management collapses

Commercial systems enter

 A Practical Solution — Expand the Priest Base

This is where reform is not just social—but essential.

Train archakars from all sections of society

Provide proper Agama education and certification

Appoint them across temples facing shortages

This is not about breaking tradition.

This is about keeping temples alive and functional.

More priests → more open temples → less crowd concentration.

 What Needs to Change Immediately

Extend temple timings, especially on peak days

Strictly limit or phase out paid darshan categories

Reserve special queues only for senior citizens and the differently abled

Reduce excessive barricading; improve open movement design

Introduce token / time-slot systems to avoid long physical queues

Bring transparency in VIP access

Improve basic safety and emergency exits

⚖️ Role of Government

Government is meant to regulate, not commercialise.

When administration becomes mechanical and revenue-focused,

devotion turns into frustration.

That is a dangerous shift.

 Final Word

Every ritual in a temple is man-made.

What is created by people can also be improved by people.

If Tirupati can evolve systems,

other temples can too.

Make temple visits peaceful again.

Because today, for many devotees,

Darshan is no longer spiritual…

it is becoming a test of patience, money, and survival.

“The current system is making temple worship unnecessarily difficult and undignified. If this continues, people may drift away—not by force, but by frustration.” Conversions.

Nationalism

Nationalism: The Emergency Medicine of Politics

Whenever governments run out of answers, they rarely run out of slogans.

The most reliable slogan in political history is nationalism.

When the economy falters, when policies fail, or when public anger rises, a familiar prescription appears: “The nation is in danger.” Immediately the debate changes. Prices, unemployment and governance quietly move to the background, while patriotic emotion takes centre stage.

The formula is ancient and remarkably effective. From dictatorships to democracies, leaders have discovered that nothing unites a restless public faster than the fear of an external enemy. Citizens who were arguing yesterday about taxes and fuel prices suddenly find themselves waving the same flag.

History shows that this instrument has been used by rulers of every ideology. The wording may differ — security, sovereignty, civilisation, national pride — but the political mathematics remains unchanged.

None of this means love for one's country is false. Nations cannot survive without a sense of shared identity. But when patriotism becomes a convenient shield against legitimate questions, citizens would do well to pause and ask a simple question:

Is the nation truly in danger, or is the government merely in difficulty?

When parties run out of Answers!

The Political Science Behind Nationalist Slogans

Throughout history, rulers have discovered a very effective formula to consolidate power: appeal to collective identity. The identity may be nation, religion, race, language, or culture. But the mechanism remains the same.

When people are made to feel that “our group is under threat,” they instinctively unite behind authority. This instinct is not accidental; it comes from the deep evolutionary past of human society.

1. Human beings evolved as group-defending communities

Early humans survived in tribes. Survival depended on protecting one’s group from other groups competing for food, territory, and security.

Because of this long history, human psychology still responds strongly to three emotional triggers:

Fear of an external enemy

Pride in belonging to a group

Desire for collective protection

Modern politics often activates these same instincts.

Today the “tribe” has simply become the nation.

2. The “Rally Around the Flag” phenomenon

Political scientists use a term called the “Rally Around the Flag Effect.”

When a country faces a real or perceived external threat, citizens temporarily set aside internal disagreements and support the government.

This phenomenon has been observed repeatedly:

United States after 9/11

Britain during the Falklands War

Many nations during World Wars

Several regimes facing external confrontation

Leaders know this psychological pattern very well. When crises arise, nationalist language becomes louder.

It is not necessarily unique to one ideology or one country.

3. Nationalism as a political instrument

Nationalism itself is not inherently negative. It played a constructive role in many historical movements:

India’s struggle for independence

Anti-colonial movements across Asia and Africa

Nation-building after colonial rule

However, the same emotion can also become a political instrument.

At such times nationalism may be used to:

divert attention from economic or political problems

silence internal criticism

unify fragmented political support

portray opposition voices as “anti-national”

This transformation of nationalism from collective pride into political strategy is what many scholars have warned about.

4. Leaders across the world have used it

History shows that very different leaders, ideologies, and regimes have relied on this mechanism.

Examples frequently discussed in political literature include:

Hitler in Germany, who mobilised national humiliation after World War I

military regimes in many regions, which used external threats to justify authority

democratic leaders, who during wars or geopolitical crises strongly invoke national unity

The method may vary.

The emotional appeal remains similar.

5. Modern media amplifies these emotions

In earlier centuries, nationalist mobilisation required speeches and newspapers.

Today, television, social media, and instant messaging can amplify emotional narratives extremely fast.

Within hours:

fear spreads

pride spreads

anger spreads

As a result, the emotional environment becomes intense, leaving little space for calm reasoning.

6. Geopolitical conflicts often ignore cultural unity

Your example about Iran affecting neighbouring Arab economies illustrates another reality of geopolitics.

In international relations, strategic interests usually outweigh cultural or regional solidarity.

Even nations sharing religion, language, or ethnicity may compete if their strategic interests differ.

History is full of such examples:

conflicts among European Christian nations

conflicts among Arab states themselves

ideological divisions within the same cultural regions

So the idea of a natural “civilisational unity” often collapses when power, security, and influence become the priority.

7. Economic issues quickly become political battles

In democracies, even everyday economic issues—fuel prices, cooking gas, food inflation—quickly turn into political narratives.

Opposition parties frame the issue as government failure.

Governments frame it as global circumstances or geopolitical pressure.

The public is then exposed to two competing explanations, both emotionally presented.

8. The responsibility of citizens

The health of a democracy ultimately depends on how citizens respond to these narratives.

A thoughtful citizen may ask:

Is the threat real or exaggerated?

Is nationalism being used to solve a problem or to hide one?

Are economic and social issues being honestly addressed?

When citizens ask such questions calmly, national pride and democratic accountability can coexist.

Final reflection

Human societies need some degree of national identity to function. Without it, collective institutions collapse.

But when nationalism becomes only a political slogan, detached from responsibility and policy, it risks turning into a tool of manipulation.

Understanding this distinction is part of political maturity.

People often hear patriotic language in politics, but the real test of patriotism is whether it improves the life of the people and strengthens the nation’s institutions.

South India

 Historically speaking, South Indians have had almost no direct experience of modern warfare. Except for the oft-repeated hearsay about the “Emden bombing of Madras” during World War II, everything else has mostly remained as interesting stories rather than lived reality.

Situations such as stretching out one’s hand for food, shortages of fuel, and endless queues for essential items are things many people here simply cannot imagine.

Many are not even aware that such possibilities could arise in India.

War, wherever it happens and between whomever it is fought, inevitably creates ripple effects across the world. No country can fully escape its consequences.

The biggest immediate concern at present is fuel.

Russian gas that goes to Europe is not used merely for cooking; it is equally vital for heating homes during their harsh winters. Putin believed that Europe would not antagonize Russia precisely because of this dependency.

Yet Europe took the bold step of blocking it and began importing gas from Qatar and other sources.

Now, due to the Iran war, Qatar has halted 50% of its production. This has already led to a global rise in gas prices and shortages.

Will this affect India? Yes, certainly.

This situation will have some impact across the world, especially on major economies like China and India.

India had anticipated such possibilities and made several preparations in advance. Even so, shortages of cooking gas may arise. Hoarding, of course, is another story altogether.

Although emergency reserves exist, the interruption of supplies from countries like Qatar means that when India shifts procurement to alternative sources, some delays are inevitable.

Modi did not travel across Africa, Arabia, Malaysia, Russia, and South America merely for ceremonial visits. He returned after signing multiple agreements with each of these countries.

This is no longer the old India that depended on a single nation. Today, India has arrangements with multiple partners so that if one country fails to supply, others can step in.

Therefore, a shortage of cooking gas may become a subject of debate for media houses, certain political parties, and YouTube commentators. But it is unlikely to push the nation into a major crisis. There may be inconveniences and delays.

Reports about oil tankers being sunk or strategic straits being blocked may appear as mere news items to us. Yet every time a tanker sinks or a sea route is disrupted, such delays and disruptions do occur.

Even though human beings draw borders between nations, each human being ultimately depends on another. That is the nature of human civilization. When one country faces trouble, it inevitably causes tremors elsewhere. In that sense, this war will certainly bring changes to the lifestyles and economic conditions of many nations.

It is often said that the first casualty of war is truth. But in rushing to kill it even faster, some Tamil media outlets seem to take a peculiar enthusiasm.

If people blindly believe everything they say, they may end up like Kamal Haasan’s confused character in Thenali. Indian Tamils would do well to remember that.

Ignorance — especially the kind that focuses only on regional or linguistic sentiments without understanding the nuances of global politics — is the real enemy.

Sri R N Ravi

The DMK’s ideological position has generally been opposed to the institution of the Governor. Only during the period of Surjit Singh Barnala was there an exception; he and Karunanidhi shared a cordial rapport, almost as admirers of each other. Perhaps it was the natural sympathy that arises between those who had once experienced the frustrations of separatist impulses.

Whether one likes it or not, the Constitution of India has created several institutional linkages that prevent states from breaking away into isolated corners and running entirely according to their own will.

One such constitutional restraint is the office of the Governor. When laws are brought forward driven excessively by regional sentiments—laws that run contrary to the broader spirit of national unity and reflect narrow political calculations—the Governor has the authority to intervene and withhold assent.

In today’s climate of sensational politics, where even trivial matters are blown out of proportion without thoughtful reflection, such constitutional safeguards are indeed necessary.

Therefore, the departure of Governor Shri R. N. Ravi from Tamil Nadu does evoke a certain sense of regret.

Like many Governors serving in states ruled by opposition parties, he had to confront numerous challenges. Yet, Shri R. N. Ravi handled them with considerable composure.

The experiences he had in Tamil Nadu might well have caused him personal discomfort. Nevertheless, he never allowed that bitterness to show in public and continued to discharge his duties with patience and dignity.

Except for a few controversial bills that he felt he could not in good conscience approve, he gave assent to most other bills without delay. Likewise, he chose not to read certain passages of the Governor’s Address when he believed they were inconsistent with facts, as doing so would have placed him in a moral dilemma.

For this, he faced severe criticism and even personal humiliation. From the gesture reportedly made by a minister when he walked out of the Assembly, to remarks such as “Who are you? You are only a postman,” he endured many such provocations. Yet he did not stoop to responding in the same manner. Instead, he conducted himself as a gentleman who preferred restraint over cheap retaliation, even when confronted with the pettiness of certain political actors.

He is perhaps one of the few Governors who received both praise and ridicule in equal measure.

And he accepted both with the equanimity of a sthithaprajna—a person of steady wisdom.

Even though he himself was treated in this manner within Tamil Nadu, he never failed, on public platforms outside the state, to speak with pride about Tamil Nadu and highlight its achievements.

Such maturity is rarely seen among those occupying high public office.

Shri R. N. Ravi possessed these qualities in abundance.

He is, truly, a gentleman.

He certainly has the stature and capability to hold even higher offices in the years to come.

“We wish him the very best in upholding the integrity of the nation while discharging his responsibilities as Governor of West Bengal, where the present state government often takes a politically hostile stance towards New Delhi, though the people of the state have long stood aligned with the integrity of the nation.”

Indian liberals & current war!

The Current War and the Dilemma of IndianLiberals.

Whenever international crises erupt, an interesting pattern will emerges in India’s left & liberal political circle. 

This time they fall into a peculiar silence. 

The reason is not lack of opinion, but the collapse of an old ideological templates. 

For decades, they used to oppose US & West; no reasoning or analysis required. 

It was simple and convenient for them to shout; "Down with USA!"  US representing imperialism & West means symbolized exploitation. So simple😂 . 

This template worked for them well during the Cold War era. But the neo geopolitical changes has become far too complex for them to understand. Simplified binaries didn't work .

The current tensions in the Middle East illustrate this perfectly. 

The region today is a map of competing interests. the USA, Iran, Israel, the Gulf states, Russia, and China all pursue overlapping and sometimes contradictory activities. 

They couldn’t persue the age old “West versus Islam” narrative .

Traditional slogans no longer fit comfortably with present realities.

India, maintains strategic relations with several nations simultaneously. The US for technology & Iran for energy & connectivity. Israel for critical defence .

In such a landscape, simplistic ideological positioning becomes difficult.

Meanwhile, the Indian government has adopted a pragmatic foreign policy based on balancing interests across power centres.

This approach requires careful diplomatic manoeuvring. 

International relations rarely operate on ideological purity. They operate on national & illuminati interest.

Thus a visible discomfort settled on them. A perfect collapse of outdated ideology .

நல்லகண்ணு!!

ஒரு இயக்கமாகவே வாழந்து காண்பித்த ,  சரித்திர நாயகனின்  சகாப்தம் இது! 

மாபெரும் தலைவர்!  தோழர் !! இப்படி ஒரு,  தவப்புதல்வனை  இந்த நாடு, இனி காண இயலுமா  என்ற ஏக்கப் பெருமூச்சை தவிர்க்க இயலவில்லை! 

எளிய மக்களின் தோழன்! 

எப்பொழுதும் சமரசமில்லாத  நேர்மையின் அடையாளமாக வாழ்ந்து  காட்டிய மகான்! 

எட்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, பொதுவுடைமைத் தத்துவத்தின் மீதும் கட்சியின் மீதும் அவர் கொண்டிருந்த விசுவாசம் துளியும் அசையாதது.

ஆடம்பரங்கள் நிறைந்த அரசியல் சூழலில், தன் கிழிந்த சட்டையைத் தானே தைத்து உடுத்திக் கொண்டும், வாடகை வீட்டிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தும் அவர் காட்டிய எளிமை நம்மை நெகிழச் செய்கிறது.

அவருக்குக் கிடைத்த கோடிக்கணக்கான ரூபாய் நிதியையும், விருதுத் தொகைகளையும் ஒரு கணம் கூட யோசிக்காமல் மக்கள் நலனுக்காகவே திருப்பிக் கொடுத்த அந்தத் தியாகம், இன்றுள்ள தலை முறையினருக்கு ஒரு பெரும் பாடம்.

விவசாயிகளுக்காகவும், இயற்கை வளங்களைக் காக்கவும் அவர் நடத்திய போராட்டங்கள் எண்ணற்றவை! 

வெறும் அரசியல்  களம் மட்டுமல்ல; இந்த மண்ணின் மீதும் மக்கள் மீதும் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான காதல் அளப்பரியது.

சிகப்பு கொடியைத் தன் உயிர்மூச்சாகக் கருதிய அந்த உன்னத மனிதர்! 

ஒரு நேர்மையான தலைவர், தொண்டர்,  மனிதர்,  எப்படி வாழ வேண்டும்/ முடியும்  என்பதை பாடமாக நடத்திக் காட்டியவர்.

அவர் ஏற்ற  தழும்புகளும் தியாகங்களும்  அழிக்கவியலா சாட்சியங்கள்! 

அவரைச் சந்தித்த தலைவர்கள், அருமைத் தலைவர் நல்லகண்ணுவின் எளிமையும், நேர்மையும் குறித்து அத்தியாயம் அத்தியாயமாக எடுத்துரைத்தாலும், அட்சய பாத்திரம் போல எடுக்க எடுக்க வற்றாத உதாரணங்கள் வந்து கொண்டே இருக்கும்.  ஏனெனில், அவர் வாழ்ந்து முடித்த ஒவ்வொரு கணமும் 'சத்திய நிரூபணங்கள்'

தோழர் ரகு தனது பணி நிறைநிறைவுப் பாராட்டு விழாவில் சொன்னார்;  இந்த தவப்புதல்வனின் கால் படுமென்றால் , இன்னும் பலமுறை பணி ஓய்வு பெறுவேன் என.

நமது  ஒவ்வொரு அன்றாட செயலில் நேர்மையையும், அர்பணிப்பையும், தன்னல மறுப்பையும்  மிகச் சிறிய அளவில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் எனும் தீப் பொறியினை,  அவரை  சாதரண  வழிப் போக்கன் அளவில் பார்த்த எவருக்கும் கூட தோன்றுவது இயல்பு.  

அதுதான்  நேர்மையின் 

ஈர்ப்பு! 

வாழ்க நீ எம்மான்!

ஒரு ஆட்சி–மாதிரியாக, அவர் ஏற்ற கட்சிக் கொள்கைகள் உலகளவில்,  தோல்வியடைந்திருக்கலாம். ஒரு பொருளாதாரத் தீர்வாக பல இடங்களில் செயல்படாமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால்,

நேர்மையாக வாழ்வதற்கான கோட்பாடாக அது தோல்வியடையவில்லை.

அதைத்தான் நல்லகண்ணு போன்றவர்கள் வாழ்ந்து நிரூபித்தார்கள்.

அமைப்பு தோற்றது;

ஆனால் மனிதன் தோற்கவில்லை.

அரசியல் கணக்குகள் சரியில்லை;

ஆனால் நெஞ்சுக் கணக்குகள் தவறவில்லை.

இன்றைய அரசியல் சூழலில் பெரும்பாலானோர்

“ideology வேலை செய்யல என்று சொல்லிஅநாகரிகத்துக்கும், ஊழலுக்கும் அனுமதி வாங்கிக் கொள்கிறார்கள்.

ஆனால் நல்லகண்ணு, சொல்லாமல் சொன்னது இதுதான்:

“கோட்பாடு ஆட்சி செய்ய முடியாவிட்டாலும்,

அது என் வாழ்க்கையை ஆளலாம்.”

அதுதான் அவரை பெரிய தலைவராக அல்ல

பெரிய மனிதராக நிறுத்துகிறது.

சிவப்பு கொடி அரசியல் தோல்வியடைந்திருக்கலாம்.

ஆனால்

நேர்மையாக இருப்பதற்கான தடையாக அது ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

இந்த வாக்கியம் மட்டும் இன்று பேசப்பட்டால் போதும் —

பலர் அசௌகரியப்படுவார்கள்.

அதே தான் சத்தியத்தின் power

கனவான்களின் அராஜகம்!

Democracy at the Crossroads: Elected Authority vs Unelected Power

In contemporary democracies across the world, a silent but consequential conflict is unfolding. It is not merely a battle between political parties, ideologies, or personalities. Rather, it is a deeper struggle between elected authority and unelected power—between governments chosen by the people and institutions or elites that increasingly claim moral or intellectual supremacy over those choices.

This debate is often framed superficially as support for or opposition to leaders like Donald Trump. That framing misses the point. Whether one likes or dislikes Trump—or any elected leader—is a matter of political preference. The more fundamental question is this:

Who ultimately governs in a democracy—the voters, or self-appointed guardians of virtue and intellect?

The Sanctity of the Electoral Mandate

Elections are not ceremonial rituals. They are the very mechanism through which popular sovereignty is expressed. When a political leader or party contests an election with a clear agenda, wins, and assumes office, that agenda carries democratic legitimacy—even if it is controversial.

Disagreement with policies is natural. Opposition is healthy. But systematically obstructing a democratically elected government because its worldview is disliked undermines the very logic of elections. If every major policy choice is stalled, rewritten, or nullified by unelected actors, one must ask:

Why hold elections at all?

Policy disagreement should be resolved at the ballot box, not neutralized through administrative paralysis.

Judiciary: Guardian, Not Governor

The judiciary has a vital and indispensable role in any democracy. It exists to:

Uphold the constitution

Protect fundamental rights

Prevent clear abuses of power

However, when courts move from constitutional review into policy arbitration, a dangerous line is crossed. Courts are not designed to govern; they are designed to restrain excess. When judges begin to believe they know what is best for society—better than voters themselves—judicial review mutates into judicial supremacy.

The question is not whether courts should intervene, but where they should stop.

Constitutional violation? → Judicial intervention is justified.

Policy disagreement or ideological discomfort? → That belongs to politics, not the courtroom.

The Rise of Elite Moral Authority

Across the United States, Europe, and India, a recognizable pattern has emerged. An interconnected ecosystem—comprising sections of the judiciary, media, academia, NGOs, and intellectual elites—often operates with a shared ideological orientation. When electoral outcomes disrupt this worldview, resistance does not remain political; it becomes institutional.

This is where dissent transforms into something else.

Dissent is essential to democracy. But permanent opposition, reflexive contrarianism, and automatic hostility toward elected power are not democratic virtues. Opposition itself cannot be treated as moral righteousness. To oppose everything a government does, regardless of outcome or intent, is not vigilance—it is dogma.

The troubling feature of this phenomenon is that it frequently arrives wearing the mask of “justice,” “values,” and “democracy,” even as it subverts the electorate’s will.

Trump as a Symptom, Not the Cause

Donald Trump’s confrontational response to this ecosystem—often angry, blunt, and institutionally disruptive—is widely criticized. Yet his reaction resonates with many precisely because it exposes a real tension. His stance signals that elected governments are no longer willing to silently accept being governed from above by unelected authorities.

This is not unique to Trump. Similar tensions are visible in:

European governments pushing back against judicial overreach on immigration and national identity

India witnessing friction between executive authority and judicial intervention in administrative matters

These reactions are not necessarily signs of authoritarianism. They are often counter-reactions to perceived elite overreach.

The Real Danger: Institutional Breakdown

There is, however, a grave risk on both sides.

If unelected institutions consistently overstep their boundaries, elected governments may respond by weakening those institutions altogether. When that happens, the judiciary loses public trust—not because it defended the constitution, but because it appeared to govern.

The ultimate casualty in this cycle is not a party, a leader, or an ideology.

It is democratic balance.

Democracy survives not by moral grandstanding, but by respecting boundaries:

Governments must govern within constitutional limits.

Courts must adjudicate without governing.

Intellectuals must persuade, not impose.

Conclusion

The crisis facing modern democracies is not the rise of strong leaders or populist politics alone. It is the growing belief among unelected elites that they are wiser than voters and therefore entitled to override electoral outcomes.

When moral certainty replaces democratic humility, even the language of justice can become a tool of domination.

At its core, democracy demands a simple discipline:

Respect the people’s choice—even when you disagree with it.

Time Travel

சலிப்பான நிகழ்வுகள் சில,  சுவாரஸ்மானதாகவும்,  எதிர்பார்த்து சென்ற நிகழ்வுகள் 'கொட்டாவி' யாக முடிவதும் கூட  நடப்பதுவே!  

 It was a closed family function invitation

ஆனால், சுவாரஸ்யம் நிகழ்வில் இல்லை.

அதில் கலந்து கொண்ட, எனது ஒரு நன்பரின்  சந்திப்பில்தான்.

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கிய நட்பு அது.

வாழ்க்கையின் அசுர வேகம், 

மூச்சை அடக்கி தெறித்தோட வைக்கும் பொழுது, நட்பை நினைத்து அசைபோட

நமக்கு அவகாசமிருக்காதல்லவா? இன்று அது கிடைத்தது.

எங்களின் நட்பும் அப்படித்தான. 

காலத்தின் ஓட்டத்தில், 

காலமும் சூழலும்

எங்களை எல்லாம்

மூலைக்கு ஒருவராகச் சிதறடித்துப் போட்டிருந்தன.

எத்தனையோ சுழல்கள்,

சடார்சடாரென மாறிய காட்சிகள்.

அவரவர் போக்கில்

அவரவருக்கான அனுபவங்கள்—

சிலரை மென்மைப்படுத்தி இருக்கும்;

சிலரை முற்றிலும் வேறொரு மனிதராக மாற்றியிருக்கும்.

ஆனாலும்,

நன்பர்கள் சந்திக்கும் பொழுது

விட்ட இடத்திலிருந்தே தொடங்குகிறார்கள்.

அந்தத் தருணம்

nostalgic…

thrilling…

curious…

என்று எல்லாம் சேர்ந்து

ஒரே உணர்வாக மாறுகிறது.

இவரைச் சந்தித்த போதும் அப்படித்தான்.

சில நிமிடங்கள்

2013-இல் சிக்கிக் கொண்டதுபோல் தோன்றினாலும்,

அந்த நினைவுகள் இனிமையான அசைவுகளாகவே இருந்தன.

இடையறாது பேசவும்,

தடையின்றி தொடரவும்

சற்று வெகுளித்தனம் வேண்டும்,

சற்று innocence வேண்டும்,

பாசாங்கில்லாத வாஞ்சை வேண்டும்,

சிறிதளவு உண்மையான அக்கறையும் வேண்டும்.

இப்படி மனிதர்கள் அமைவது அரிதுதான்.

ஆனால், அப்படிப்பட்வர்கள் இல்லாமலில்லை.

இந்தக் காலமும் கூட,

இன்னமும் எளிமையோடும்

பாசாங்கற்ற இயல்போடும் வாழ்பவர்களை

அவர்கள் போலவே தொடர உலகு அனுமதிக்கிறது என்பதே

ஒரு பாலைவனச் சோலை போன்ற உணர்வு.

இரண்டு மணிநேரம்!

அது நேரம் அல்ல—

ஒரு time travel.

ரிடையர் ஆனதை மறந்து,

பேரன்களையும் பேத்திகளையும் மறந்து,

நாங்கள் திரும்ப 90-களில் நின்றிருந்தோம்.

இருபது வருடங்களை

இரண்டு மணிநேரத்தில் கடப்பது

வேறொரு நிலை அனுபவம்.

அடுத்தமுறை சந்திக்கும் பொழுது,

விட்ட இடத்திலிருந்தே

மீண்டும் தொடரலாம்.

அழைக்கப்பட்ட நிகழ்வு முடிந்ததும்,

அவரவர் வாழ்க்கையின்

அடுத்த நாளின் அன்றாட கவலைகளோடு

பயணம் தொடரத்தான் போகிறது.

ஆனாலும், இந்தச் சிறு refreshment,

நட்பு வருடிய ஹிதம்,

சில நாட்களுக்கு

மனதில் தங்கி விடும்.

ரயில் நட்புகள் மறந்துபோகலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையே

ஒரு நீண்ட ரயில் பயணம்.

இந்த வகை நட்பு

இடை நிலையத்தோடு இறங்குவதில்லை.

மறக்கப்படுவதுமில்லை.

இறைவன் அனுமதிக்கும் காலம்வரை, அவரது காலம்

சந்தோஷத் தருணங்களால்

வாழ்வு ததும்பட்டும்.

Isha

 We suffer from many diseases today—not of the body, but of the mind.

One such condition is the compulsive urge to shout, “Stop corporate power!”

The same voices once screamed “Stop Tata! Stop Birla!” as if possessed.

Now the targets have changed: Ambani, Adani.

The noise remains the same. Only the names rotate.

This reflexive outrage isn’t accidental. It’s a worldview carefully manufactured by sections of the media and self-styled liberals.

Ask them basic, kindergarten-level questions: 

How much can one individual realistically invest?

How far can personal effort go?

Who funds large-scale experimentation?

Even if something succeeds, how is it taken to millions?

Silence.

That’s how effectively common sense has been anesthetized.

The latest punching bag is the Isha Foundation.

Its founder has been neatly boxed as a “corporate godman.”

“Aren’t there ancient temples? Why go to the Dhyanalinga for Mahashivaratri?”

This question doesn’t come from curiosity—it comes from intellectual conspiracy.

Only those wearing the costume of devotion ask it.

If you truly are a Shiva devotee, try this:

Can you gather even a hundred people—forget a thousand—in one place and make them chant “Om Namah Shivaya” together?

You can’t.

Yet through Isha, over 140 million people, online and offline, chanted AUM Namah Shivaya at exactly midnight yesterday, Indian time.

Instead of scoffing, try replicating it.

Gather just 1,000 people.

One open ground.

One night.

Then reality will introduce itself.

“Yes, but he has corporate money.”

Take one step forward yourself. Money will appear—from many directions.

And with it will come layers of chaos you didn’t budget for.

For a thousand people alone: Food, toilets, parking.

Police permissions.

Midnight sound regulations.

Crowd control that prevents even a single mishap.

Sustaining energy so no one feels drained or disengaged.

Add to that: Security for global dignitaries.

Volunteers who work without pay, credit, or expectation.

Feeling dizzy yet?

“I don’t know all that… but still, he’s corporate.”

Even my own favorite temple needs structure.

Order is not oppression.

Discipline is not arrogance.

On that count, Isha has delivered—flawlessly.

Please don’t rush to the tired accusation of “money arrogance.”

What you see is not control, but organic order rooted in devotion.

Yes, Mahashivaratri is about chanting the Panchakshara mantra.

I can do that alone on my terrace.

But solitary prayer and collective transcendence are not the same.

Standing for hours under the open sky, immersed in Shiva’s songs, surrounded by thousands whose minds slowly sync to the same frequency—

and then, at the stroke of midnight, when countless voices collapse into a single chant of His name—

That experience cannot be explained to those who’ve already decided to dismiss it.

Isha isn’t alone.

Nithyananda. Sri Sri.

Slander comes easily when the goal is clear.

And the goal is simple:

Erase Sanatana Dharma.

When someone achieves what we cannot, the dharmic response is not suspicion or fault-finding, but grace.

Sometimes, the most authentic service to Sanatana Dharma

is knowing when to step aside—and let devotion do its work.

2k kids

 A year ago, a relative of mine complained that her daughter was not willing to get married and asked me to “advise” her.

Being the girl’s Thatha, I was also—very modestly—interested in finding a suitable bridegroom. After all, old habits die hard. 😄

However, I am fully aware of the 2K kids’ approach towards life and their uncompromising respect for personal choice. So I wasn’t particularly enthusiastic about talking to her.

Since I couldn’t avoid it altogether, I kept it simple. I told her that it was entirely her choice whether she wanted to tie the knot or not, and that I had no right to compel her. I only added one small thought:

“Just think about life in your 40s and 50s—when parents may no longer be around and family circles become smaller.”

As expected, she brushed me aside instantly.

“I know better than you, Thatha. Everyboy is a rogue today!”

Conversation over.

Last month, she returned—this time with a request.

She has a love boy, and now I am expected to convince her mother, who is not willing to accept the alliance.

When I gently pointed out the contradiction, I told her calmly:

“That was my opinion then, and this is my stand now.”

She had no reply.

And that made me think.

When I look at these 2K kids, I feel both fear and amazement.

Fear—because of how confidently they take life-altering decisions.

Amazement—because of how lightly they carry them.

They seem to live life with ease, without unnecessary complications.

They don’t hold on to rigid stands or permanent positions.

What they believe today is valid for today.

If tomorrow brings a new understanding, they accept it without embarrassment or regret.

They don’t wrestle with life.

They simply flow with it.

Time does change—everyone knows that.

But has it really changed this fast?

Another day wasted....

 For four consecutive days, Parliament has remained stalled. The reason for this deadlock is not procedural complexity or legislative confusion, but a political standoff driven by the insistence of Rahul Gandhi. Parliamentary business has come to a standstill. The House was scheduled to debate the Motion of Thanks on the President’s Address, followed by the Prime Minister’s reply—a long-standing constitutional and parliamentary tradition.

The Prime Minister was to deliver his response on Thursday. However, even before he entered the House, the Congress leadership had formulated a strategy to prevent him from speaking. Priyanka Gandhi openly declared that if the Leader of the Opposition was not allowed to speak, no one from the ruling side would be allowed to speak either. This was not a spontaneous protest but a deliberate warning.

What followed inside the House was unprecedented. For the first time in India’s parliamentary history, Congress women MPs physically surrounded the Prime Minister’s seat—blocking access from both front and rear—so that he could neither reach nor occupy his chair. The Bharatiya Janata Party has alleged that this amounted to a planned attack on the Prime Minister. Whether that allegation is entirely accurate is debatable, but what cannot be disputed is that such conduct has never been witnessed in the Indian Parliament before.

No opposition, however strong or weak in numbers, has ever behaved in this manner. What is unfolding under Rahul Gandhi’s leadership has no parallel in parliamentary history.

Rahul Gandhi and his party repeatedly claim that he was not allowed to speak. This claim does not withstand scrutiny. He was allotted a full 40 minutes to speak on the Motion of Thanks to the President’s Address. Yet he did not utter even four words related to the President’s speech. His insistence was singular: he wanted to quote from an unpublished book and was unwilling to speak on any other subject. The Speaker ruled clearly that parliamentary rules do not permit such a reference.

This has led to widespread confusion and debate about parliamentary procedure, especially since BJP MP Nishikant Dubey was allowed to display books. The rules are unambiguous. Any Member of Parliament—regardless of whether they are Leader of the Opposition or an ordinary MP—has the right to quote from books, documents, magazines, or newspapers. However, this right is subject to two mandatory conditions.

First, the source being quoted must be authenticated and formally placed on the table of the House. The MP must take responsibility for its contents, accepting accountability if any claim is proven false. This accountability can invite privilege motions, disciplinary action, or even loss of membership, depending on the Speaker’s decision.

Second, and more fundamental, the quotation must be directly relevant to the subject under discussion. If the House is debating the Budget, one cannot raise unrelated controversies. In this case, the House was debating the Motion of Thanks on the President’s Address. Rahul Gandhi had no intention of addressing that subject at all.

Instead, he arrived with a book he claimed was authored by a former army general. The book, by his own admission, has not been published. He claimed it was published abroad but refused to disclose how he obtained it, responding with a cryptic smile when questioned. Logically, a foreign-published book cannot reach India within 24 hours. Moreover, past incidents—such as displaying a Constitution copy that turned out to contain blank pages—have already raised doubts about such theatrics.

Rahul Gandhi remained adamant that he would speak only from this alleged book, irrespective of the topic being debated. Parliamentary business, however, is not decided by individual insistence. The agenda is fixed by the Business Advisory Committee. Debate on the Motion of Thanks was scheduled until the 4th of the month, with all members—including the Leader of the Opposition—given time to speak, followed by the Prime Minister’s reply.

Two unprecedented developments occurred simultaneously. For the first time, a Prime Minister was prevented from replying to the President’s Address. And for the first time, a Leader of the Opposition openly refused to speak on the President’s Address at all. This makes it clear that disruption—not debate—was the intended objective.

Rahul Gandhi understood that parliamentary proceedings are broadcast live. Disruption guarantees visibility. Quiet speeches do not. In pursuit of spectacle, several Congress MPs climbed onto desks and threw torn papers at the presiding officer, leading to their suspension. Rahul Gandhi himself was not suspended.

In fact, the argument can be made that if any suspension was warranted, it should have applied solely to Rahul Gandhi. Once the Speaker delivers a ruling, it is binding on all members—regardless of position. Rahul Gandhi’s refusal to accept that authority lies at the heart of the deadlock.

The solution to this crisis, in the author’s view, is absurdly simple. Parliament should pass a resolution declaring that whenever a member of the Gandhi family—particularly Rahul Gandhi—rises to speak, no parliamentary rules or traditions shall apply to him. He may speak on any subject, at any time, in any manner. He may quote from any document without authentication. Topic relevance should not matter. National security considerations should not apply. No interruptions should be permitted.

Why? Because Rahul Gandhi considers himself entitled. In his worldview, laws, rules, and conventions are meant for others. Numerous legal cases—ranging from questions about citizenship to financial investigations—have lingered for years without resolution. High-profile controversies, including those that reached the Supreme Court, have produced little consequence. Even in cases where conviction occurred, relief arrived swiftly.

If constitutional law does not restrain him, why should parliamentary rules?

This recurring disruption has come at a cost. While Parliament remained stalled, major developments unfolded: the India-US trade deal announcement, the India-EU free trade agreement—described by European leaders themselves as the “mother of all deals”—and nationwide protests by youth over UGC guidelines. On these substantive issues, Rahul Gandhi has remained silent.

This is not new. From Rafale to Pegasus, from Hindenburg to other allegations, none of the issues raised by Rahul Gandhi have survived judicial scrutiny or public judgment. The electorate has repeatedly rejected his narratives. Yet he refuses to reflect or recalibrate.

Instead of engaging voters, he seeks to diminish institutions. Unable to draw a bigger line in politics, he tries to erase existing ones. In the process, he and his party continue to shrink.

In the Rajya Sabha, BJP President Jagat Prakash Nadda described Rahul Gandhi as an “immature child”—someone lacking understanding. The description resonates with the conduct on display. Rahul Gandhi himself claims he does not care about ridicule, even as members of his own party once coined mocking nicknames for him.

Congress leaders openly express frustration that the BJP continues to win while they continue to lose. But electoral defeat is decided by voters, not by disruption. The electorate removed Rahul Gandhi from Amethi in 2019, despite his position as Congress president at the time. Since 1984, Congress has not secured a full majority in the Lok Sabha—long before Narendra Modi entered national politics.

Yet instead of introspection, Rahul Gandhi believes that abusing Narendra Modi is his most effective political weapon. He uses language against the Prime Minister that no opposition leader ever used against Jawaharlal Nehru, Indira Gandhi, Rajiv Gandhi, or Manmohan Singh—despite their serious policy failures.

This sense of entitlement explains why Rahul Gandhi compares himself directly to the Prime Minister, despite being only one MP among many and a Leader of the Opposition whom even the full opposition does not unanimously accept.

As long as this attitude persists, parliamentary paralysis will continue. Disruption will replace debate. And the Congress party will continue its steady decline—not because of conspiracies, but because of its own choices.

- Being Hindu  FP page.