ஐரோப்பிய கரப்பான்கள்

பிரான்சில் தற்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பது வெறும் போராட்டம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் தற்கொலை.

இது எரிபொருள் விலை உயர்வு, உணவுப் பொருட்களின் விலை ஏற்றம், பள்ளிகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை மற்றும் வகுப்பறைகளில் இட நெருக்கடி போன்ற சிறிய பிரச்சினைகளுடன் தொடங்கியது. இத்தகைய குறைகளை முன்வைத்தே மாணவர்கள், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் 'மஞ்சள் சீருடை' (Yellow Vest) போராட்டக்காரர்கள் வீதிகளில் இறங்கினர்.

ஆனால், மூன்றாவது நாளே போராட்டத்தின் தன்மை முற்றிலும் மாறியது. ஆரம்பத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகள் மறைந்து, வன்முறையும், கொள்ளையும், தீவைப்புச் சம்பவங்களும் மட்டுமே எஞ்சின.

CGT தொழிற்சங்கத்தின் தகவல்படி, சனிக்கிழமை அன்று மட்டும் பிரான்ஸ் முழுவதும் 5 லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் வீதிகளில் இறங்கினர். பாரிஸ், மார்சேய், லியோன்,லில், நைஸ், துலூஸ், போர்டோ, நான்டெஸ் மற்றும் ஸ்ட்ராஸ்பர்க் ஆகிய ஒன்பது முக்கிய நகரங்களில் கடைகள் சூறையாடப்பட்டன.

ஆப்பிள் (Apple) மற்றும் லூயிஸ் உய்ட்டன் (Louis Vuitton) போன்ற நிறுவனங்களின் விற்பனையகங்கள் கூட கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. வீதிகளில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த கார்களுக்குத் தீ வைக்கப்பட்டது. காவல்துறையினருடன் கடுமையான மோதல்கள் ஏற்பட்டன; ஒரு சம்பவத்தில், ஒரு நபரின் கை வெடித்துச் சிதறியது.

மத்திய பிரான்சில் உள்ள லிமோஜஸ் (Limoges) நகரில் மிகப்பெரிய இழப்பு ஏற்பட்டது. அங்குள்ள நகர மண்டபம் (Town Hall) - இரண்டு உலகப் போர்களைக் கடந்து நின்ற 143 ஆண்டுகள் பழமையான வரலாற்றுச் சின்னம் - முகமூடி அணிந்த ஒரு கும்பலால் தாக்கப்பட்டு, தீவைத்துக் கொளுத்தப்பட்டது. சில மணிநேரங்களிலேயே, 43 மீட்டர் உயரமான கடிகாரக் கோபுரம் உட்பட அந்த முழு கட்டிடமும் இடிந்து விழுந்தது. பிரெஞ்சு மக்களுக்கு இது வெறும் கட்டிடம் மட்டுமல்ல; இது அவர்களின் வரலாறு, அவர்களின் வேர்கள். அதுதான் இன்று சாம்பலாகிப் போயுள்ளது.

இதற்கு யார் காரணம் என்று ஆராய்ந்தால், ஒரு உண்மை தெளிவாகிறது: அவர்கள் கையில் ஏந்தியிருந்தது பிரான்சின் தேசியக் கொடியை அல்ல; மாறாக பாலஸ்தீனம், அல்ஜீரியா மற்றும் மொராக்கோ நாடுகளின் கொடிகளைத்தான். வீதிகளில் அரங்கேறிய இந்த குழப்பங்கள், இடதுசாரி அமைப்புகளுக்கும் இஸ்லாமிய குடியேறிகளுக்கும் இடையிலான கூட்டணியின் விளைவாகும். இதுதான் ஐரோப்பாவை இன்று அரித்துக்கொண்டிருக்கும் "இடதுசாரி-இஸ்லாமிய வைரஸ்" (Left-Islamist virus) ஆகும்.

இது ஒரே நாளில் நடந்துவிடவில்லை; பல தசாப்தங்களாக பிரான்ஸ் செய்த தவறுகளின் விளைவே இது. சார்லஸ் டி கோல் மற்றும் மித்தரான் உள்ளிட்ட பல்வேறு தலைவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில், ஆப்பிரிக்கா மற்றும் அரபு நாடுகளில் இருந்த முன்னாள் காலனித்துவ நாடுகளிலிருந்து மக்கள் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி குடியேறிகளாக அழைத்து வரப்பட்டனர். தாராளவாதம் மற்றும் மனித உரிமைகள் என்ற பெயரில், அனைவருக்கும் குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. இன்று, பாரிஸின் பல வீதிகளிலும்—மார்சேய் (Marseille) மற்றும் லீல் (Lille) போன்ற நகரங்களிலும்—சொந்த பிரெஞ்சு மக்கள் சிறுபான்மையினராக மாறிவிட்டனர். அவர்கள் தங்கள் சொந்த நாட்டிலேயே அந்நியர்களாகிவிட்டனர்.

பிரான்ஸ் என்பது ஒரு தொடக்கம் மட்டுமே. பிரிட்டன் ஏற்கனவே சரிந்துவிட்டது. இத்தாலியில், மிலன் நகரில் நடைபெற்ற "நோ மெலோனி டே" (No Meloni Day) போராட்டத்தின் போது, ​​ஐந்து காவல்துறை அதிகாரிகள் காயமடைந்தனர்; போலோக்னாவிலும் (Bologna) இதேபோன்ற கலவரங்கள் வெடித்துள்ளன. நாளை, ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து மற்றும் பெல்ஜியம் என—ஒவ்வொன்றாக, ஒட்டுமொத்த மேற்கு ஐரோப்பாவும் இந்த நெருப்பில் சிக்கி எரியக்கூடும்.

இன்று நார்வேயில் வசிக்கும் ஒரு சட்டப்பூர்வ குடியேறியவர் கூட, "நான் இந்த நாட்டின் சட்டங்களை மதிக்கிறேன், இத்தகைய நிகழ்வுகள் இங்கே நடக்கக்கூடாது" என்று கூறுகிறார். ஆனால், சட்டவிரோத குடியேற்றத்தின் மூலம் வந்தவர்களிடம் அத்தகைய மரியாதை இல்லை.

இதேபோன்ற ஒரு 'கருவித்தொகுப்பு' (toolkit) இந்தியாவிலும்—குறிப்பாக டெல்லியில்—செயல்படுத்த முயற்சி செய்யப்பட்டது.

"பள்ளிகளைச் சீரமைப்போம்" (School Theek Karo) என்ற முழக்கத்துடன் போராட்டக்காரர்கள் பள்ளிகளுக்குள் நுழைந்ததும் இதே 'கருவித்தொகுப்பின்' ஒரு பகுதிதான். பிரான்சில் காணப்பட்ட அதே பாணியிலான பதாகைகள், அதே முழக்கங்கள்—அதாவது, பிரான்சில் நாம் கண்ட அதே 'இடதுசாரி-இஸ்லாமிய' (Left-Islamist) கூட்டணிதான் இங்கேயும் செயல்பட்டது. அப்படியிருக்க, இங்கே அது ஏன் தோல்வியடைந்தது?

இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, வெளிநாட்டு சக்திகளால் தூண்டிவிடப்பட்ட இந்தப் 'போராட்டங்களை' அரசாங்கம் மிகுந்த முதிர்ச்சியுடன் கையாண்டது. அவர்கள் எந்தவிதமான தூண்டுதல்களுக்கும் அடிபணியவில்லை, அவசரநிலையை அறிவிக்கும் சூழலுக்கும் செல்லவில்லை. எதிர்க்கட்சிகள் சில 'பலியாடுகளை' அல்லது 'தியாகிகளை' எதிர்பார்த்தன—ஆனால் அவர்களுக்கு அது கிடைக்கவில்லை. இரண்டாவதாக, இங்கிருந்த சமூகம் விழிப்புணர்வுடன் இருந்தது. அரசாங்கம் மட்டுமல்லாமல், சாதாரண பெற்றோர்களும் தேசியவாத அமைப்புகளும் பள்ளிகளைப் பாதுகாக்க வீதிகளில் இறங்கினர்.

1989-ல் தியனன்மென் சதுக்கத்தில் சீனா கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல் இருந்திருந்தால், இன்று அந்த நாடே இருந்திருக்காது என்று சொல்லப்படுவது போல, டெல்லி பாரிஸ் போல மாறாமல் தப்பித்ததற்கு, மக்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து எதிர்த்து நின்றதே முக்கிய காரணம்.

இங்கிருந்துதான், நம் கேரளாவில் உள்ள 'ஊடகக் கூலி எழுத்தாளர்களின்' (media hacks) இரட்டை வேடங்கள் வெளிப்படுகின்றன. பிரான்சில் கடைகள் எரிக்கப்படும்போது, ​​"காவல்துறையினர் கலவரக்காரர்களை ஒடுக்கிவிட்டனர்" என்று அவர்கள் செய்தி வெளியிடுகிறார்கள். இருப்பினும், டெல்லியில் இதே போன்ற கலவரங்கள் அரங்கேறும்போது, ​​அவர்கள் அதை "மாணவர்களின் மக்கள் எழுச்சி" என்று முத்திரை குத்தி, அதன் தீவிரத்தைக் குறைத்துக் காட்டுகிறார்கள். *மாத்ருபூமி*, *மனோரமா* மற்றும் *ஏசியானெட்* உள்ளிட்ட ஊடகங்கள், டெல்லியில் வீசப்படும் ஒவ்வொரு கல்லையும் நியாயப்படுத்துவதில் ஒன்றையொன்று மிஞ்சும் வகையில் செயல்படுகின்றன. ஐரோப்பாவில் பணம் சம்பாதித்து, அமெரிக்கக் குடியுரிமையைப் பெற்று, பின்னர் இங்கு வந்து மேடைப் பேச்சுகளை நிகழ்த்திவிட்டு, குழப்பத்தை மட்டும் விதைத்துவிட்டுத் திரும்பிச் செல்பவர்களுக்கு எந்த இழப்பும் ஏற்படப்போவதில்லை. ஆனால், இழப்பைச் சந்திக்கப்போவது நாம்தான். இன்று பிரான்சில் எரிந்துகொண்டிருப்பது வெறும் கட்டிடங்கள் மட்டுமல்ல; அது தாராளவாதத்தின் (liberalism) தவறான சித்தாந்தமே ஆகும். இந்தத் தீ நாளை நம் தெருக்களுக்கும் பரவாமல் இருக்க நாம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

As Donald said, the route is not School , but illegal immigrants from Mullah countries. The very purpose of  riots is radicalise  the entire europe.  Blood thirsty people.

#FranceIsBurning #EuropeUnderSiege #DelhiToolkitExposed #LeftIslamistNexus

 Thanks:  DrAsha ullas , Kerala